Συναισθηματική ασυναρτησία

Απώλειες...

Ουρλιαχτά που δεν βγαίνουν.

Αγγίγματα που δεν τολμούν.

Μοναξιές που δεν ομολογούνται.

Αγάπες που δεν αντέχουν.

Λόγια που δεν αναπνέουν.

Τραγούδια που δεν υπάρχουν.

Εικόνες που εξαφανίζονται.

Και ο φόβος... που πάντα έρχεται.

Ένα τσιγάρο που δεν θα ανάψει ποτέ.

Γίνεται η φωνή αυτών που άφησες και όλων αυτών που σ’άφησαν.

Μοιάζει να μην υπάρχει κανείς.

Ίσως πάλι να φταίει και η καταιγίδα ...μέσα μου.

Στο καλό

Δίκαια έφυγες δεν ήταν να κερδίσεις

Το ζαρωμένο χέρι μου μετέωρο ν’ αφήσεις

Έγειρα το κεφάλι μου μες το χαμόγελό σου

Χάθηκες γρήγορα στο άσπρο των ματιών σου

Βλέπω συνέχεια μακριά φώτα που δραπετεύουν

Γλιστράνε ήλιοι στους αρμούς των ρημαγμένων δρόμων

Σκίζουν το δέρμα μου παντού και με ανατινάζουν

Κάθε με το μαντήλι σου τυλίγω ό,τι απομένει

Στο καλό

Όλα

κοπάζουν κοπάζουν κοπάζουν

κάνουν έλικες

κοπάζουν

στόματα, δέρμα

τριβή

κοπάζουν

μιλούν με βουητά

τεντώνονται

κοπάζουν

ψάχνουν τον ήλιο

ακουμπάνε

ξεκουράζονται

κοπάζουν

διαγράφουν κύκλους

λακκούβες με τα πόδια στην άμμο

μάτια που εξοικειώνονται με καινούργια χρώματα

κοπάζουν

πέτρες – πέτρες – πέτρες

ακούραστη βουλιμία για το αύριο

μέσα – έξω γκλιν -γκλάν

γη που μυρίζει μέλισσες

όρθιες τριχες – φόβοι

κοπάζουν

γίνονται προς τα πίσω

προς τ ανάποδα

μπαίνουν μες στην κουφάλα του δέντρου

Δεν είναι <<κάτι>>

αν δεν το θες

πέρα από ανακούφιση

της λαχανιασμένης διάρκειας

μια λαχτάρα που κυλάει αλλιώς

κι οι συγκινήσεις

-με ατόφιες τις εντάσεις τους-

κοπάζοντας

μας γαργαλούν

(μέσα απ την κουφάλα)

την φτέρνα.

δεν είμαι του γούστου μου

Τα είχα βάλει με την αισθητική της εδώ και καιρό
"Μα τι γούστο είναι αυτό που έχει;" ήταν η συνηθισμένη μου απορία...

Έως ότου σκέφτηκα ότι αυτή με έχει διαλέξει...
Ότι της αρέσω
Ότι είμαι μέρος μιας αισθητικής που με απωθεί

Και έτσι, σκέφτομαι αν θα πρέπει να πάψω να κολακεύομαι όπως πριν

Αγαπημένη μου

Δώσε μου τα χέρια σου να κρατήσω τη ζωή μου.
Σ’ εύρισκα, αγαπημένη,
στο χαμόγελο όλων των αυριανών ανθρώπων.
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου.

Yστερα έρχόταν η βροχή.
Mα έγραφα σ’ όλα μας τα χνωτισμένα τζάμια τ’ όνομα σου
κι έτσι είχε ξαστεριά στη κάμαρά μας.
Kράταγα τα χέρια σου
κι έτσι είχε πάντοτε η ζωή ουρανό κι εμπιστοσύνη.
Tα μαλλιά σου είναι μαύρα όπως μια νύχτα,
στο στόμα σου ανασαίνει ολάκερη η άνοιξη…

Oλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο αγάπη μου,
τότε που μου χαμογελούσες.

Στην πιό μικρή στιγμή μαζί σου,
έζησα όλη τη ζωή.

Hξερες να δίνεσαι, αγάπη μου.
Δινόσουνα ολάκερη
και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια αν έχεις ολάκερη δοθεί.

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.
Kαι τότε όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια
θάναι δικά μας.

Θά ‘θελα να φωνάξω τ’ όνομά σου,
αγάπη μου, μ’ όλη μου τη δύναμη.
Nα το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο
καμιά ελπίδα πιά να μήν πεθάνει.

Ναι, αγαπημένη μου, πολύ πριν να σε συναντήσω
εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα…

Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά-θυμάσαι;-
μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά
σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια
με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου,
αγαπημένη μου…

Αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ’ τον έρωτα
εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα
και πάλι την ελπίδα.


Τ.Λειβαδίτης

Αυτή η κουβέρτα που τυλίγεται γύρω μου

κλείνει μέσα της

μια πρωτόγονη ζάλη κι ένα χαμόγελο σκαθαριού

όταν την βγάλω θα’ χει

την γεύση της θάλασσας και του κορμιού μου

Ευτυχώς το φεγγάρι δεν μυρίζει

γιατί θα μπορούσα να μπερδέψω την δική σου μυρωδιά με την δική του

Έτσι συνήθισα να ονειρεύομαι στιγμές

που ένα κούφιο ξύλο

θα στενάζει κάτω απ’ τα χέρια μας απ’ τον ανθρώπινο πόνο

που θα χανόμαστε στα σκοτεινά νερά

με μάτια κλειστά

και πόδια λυγισμένα,

θα λικνιζόμαστε σ’ άλλους χρόνους,

θ’ ακουμπάμε τα’ απογεύματα

μ’ ένα βιβλίο στον δυνατό κορμό μιας σκιάς

κι ο λίγος ουρανός που θα μας αντιστοιχεί

θα χει σχήμα από δάκρυ..

.. σαν κι αυτά που πέφτουν

απ’ τις συναχωμένες μύτες κοπαδιού ελεφάντων,

ενώ σαστισμένα πιο δίπλα

ένα άλογο παρακολουθεί ,

χωρίς να νιώθει

το φοβισμένο ποντίκι

που ανηφορίζει την πλάτη του..

Μπερδεύτηκες;

ναι

σ’ αυτήν την εκστατική ρουφήχτρα της φύσης

γλίστρησα και χτύπησα

τώρα πονάει το μυαλό μου.

Οι αναμνήσεις

κόκκοι άμμου σε μια κλεψύδρα

που τη γυρνάς και τη γυρνάς

πάνω – κάτω σαν παιχνιδάκι

εγώ πρέπει να βρίσκομαι

στο πιο στενό της σημείο ,

για κάθε κόκκο που περνάει

έχω μια εκπόλωση.

Μαλλιάδικο

Τόπος λιτός
άγονη γη
και σκουριασμένη πέτρα

όπως η θάλασσα την άμμο
ξεκάθαρη,η λαχτάρα μου για σένα.

να λυπηθεί τον εαυτό του...

-Δεν σε ξέρω, γύρισε σε παρακαλώ από το άλλο πλευρό και κοιμήσου.

Η φωνή της ήταν πάντα η ίδια η ειλικρίνεια.Τού είπε ότι δεν τον ξέρει ενώ είχαν έρθει μαζί διακοπές εδώ και λίγες μέρες σ' αυτόν τον διαβολότοπο, στο ίδιο δωμάτιο, ως ένα πολυκαιρισμένο ιδιότυπο ζευγάρι.
Εκείνο που τον ενόχλησε δεν ήταν ότι λίγη ώρα πριν τής είχε μιλήσει άσχημα αλλά ότι θα μπορούσε να κοιμάται με έναν άγνωστο στο ίδιο κρεβάτι...

Πέρασε πολύ ώρα για να θυμηθεί ότι την είχε πονέσει πολύ.Και να λυπηθεί. Τον εαυτό του... Πάντα τον εαυτό του.

Πρωκτός Πορτοκαλί Ελέφαντα
ΠΠΕ και κύματα
ανοιγμένα στόματα προς τον ουρανό
σκιές που θέλουν να τις γνωρίσεις
μένουν πίσω μικραίνοντας
έχουμε χτίσει
για να μπορείς
να σταματήσεις
, αν θες.
Αυτό το βουητό
συνοδεύει τις φευγαλέες
εικόνες διακριτικά.
Η δική μου ανάγκη
ξέρει με οδυνηρά
αληθινό τρόπο
να μου δείξει
πως
θα μπορούσα να ζήσω αλλιώς
την κίνηση πίσω απ΄την πλάτη σου .
Μάλλον,
δεν θα πω ποτέ ότι συνήθισα
να ανοίγω το παρελθόν
και να κουκουλώνομαι μέσα του
μες στο κατακαλόκαιρο
Πάντα θα με ξαφνιάζει
, να εμφανίζεσαι δίπλα μου
σαν σκέψη
που έχει όψη
και μυρωδιά.
Ανούσιο ,
αυτό το ταξίδι
μοιάζει ανούσιο,
ακούγονται
λέξεις, γέλια
πώς να συντονιστώ;
έχοντας γίνει χίλια κομμάτια;

ένα _ταυτόχρονο_ συμμετρικό χάδι
σε δύο σημεία
είναι από μόνο του ανακούφιση

Μες στ΄ άπειρα
σημεία αναφοράς
δεν έχει νόημα
ο ένας άξονας
κανένα

Κι ό,τι μ' απόμεινε απ' το πέρασμά σου
σιγά-σιγά ο χρόνος το λειαίνει
σαν ένα βότσαλο της ποταμιάς.
Μονάχα πια για τ' όνομά σου είμαι σίγουρος.
Κι όλο το λέω, το ξαναλέω μπρος στη θάλασσα
μήπως και κάποια νύχτα,
όταν μας πνίγουνε τα σύρματα κι η πέτρα,
το χρειαστώ σα λέξη σωτηρίας
κι ανακαλύψω αιφνίδια πως κι αυτό έχει σβήσει


Τ.Πατρικιος

Χωρίς να σε βλέπω

Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω
Χωρίς ν’ αγγίζω ούτε μια σκιά απ’ το βήμα σου
Χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα ‘θελες να μείνω;
Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.
Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματά μου
Όταν ανασκευάζω το χαμόγελό σου
Όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα
Μη με πιστεύεις – κι όμως σου λέω την αλήθεια.
Δεν την αντέχω αυτή τη μάταια ελπίδα
Να επιζώ σε μια τυχαία σου σκέψη
Μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ’ την αρχή.


Τ.Πατρίκιος

Αυτό που φοβόμαστε περισσότερο να αφήσουμε, είναι οι αλυσίδες μας

Περιμένοντας το βράδυ (Τάσος Λειβαδίτης)

Για ένα σπίτι....

....δεν είναι λατρεία στα ντουβάρια....απλά αυτό που λέει ο ποιητής παρακάτω...

"Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν.
Έτυχε να 'ναι τα χρόνια δίσεχτα πολέμοι χαλασμοί ξενιτεμοί
κάποτε ο κυνηγός βρίσκει τα διαβατάρικα πουλιά
κάποτε δεν τα βρίσκει το κυνήγι
είταν καλό στα χρόνια μου, πήραν πολλούς τα σκάγια
οι άλλοι γυρίζουν ή τρελαίνουνται στα καταφύγια.
Μη μου μιλάς για τ' αηδόνι μήτε για τον κορυδαλλό
μήτε για τη μικρούλα σουσουράδα
που γράφει νούμερα στο φως με την ουρά της
δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια
ξέρω πως έχουν τη φυλή τους, τίποτε άλλο.
Καινούργια στην αρχή, σαν τα μωρά
που πάιζουν στα περβόλια με τα κρόσια του ήλιου,
κεντούν παραθυρόφυλλα χρωματιστά και πόρτες
γυαλιστερές πάνω στη μέρα
όταν τελειώσει ο αρχιτέκτονας αλλάζουν,
ζαρώνουν ή χαμογελούν ή ακόμη πεισματώνουν
μ'εκείνους που έμειναν μ'εκείνους που έφυγαν
μ'άλλους που θα γυρίζανε αν μπορούσαν
ή που χαθήκαν, τώρα που έγινε
ο κόσμος ένα απέραντο ξενοδοχείο.

Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια,
θυμάμαι τη χαρά τους και τη λύπη τους
καμιά φορά, σα σταματήσω ακόμη
καμιά φορά, κοντά στη θάλασσα, σε κάμαρες γυμνές
μ'ένα κρεββάτι σιδερένιο χωρίς τίποτε δικό μου
κοιτάζοντας τη βραδινήν αράχνη συλλογιέμαι
πως κάποιος ετοιμάζεται να'ρθεί, πως τον στολίζουν
μ'άσπρα και μαύρα ρούχα με πολύχρωμα κοσμήματα
και γύρω του μιλούν σιγά σεβάσμιες δέσποινες
γκρίζα μαλλιά και σκοτεινές δαντέλες,
πως ετοιμάζεται να'ρθεί να μ'αποχαιρετήσει

ή μια γυναίκα ελικοβλέφαρη βαθύζωνη
γυρίζοντας από λιμάνια μεσημβρινά,
Σμύρνη Ρόδο Συρακούσες Αλεξάντρεια,
από κλειστές πολιτείες σαν τα ζεστά παραθυρόφυλλα,
με αρώματα χρυσών καρπών και βότανα,
πως ανεβαίνει τα σκαλιά χωρίς να βλέπει
εκείνους που κοιμήθηκαν κάτω απ' τη σκάλα.

Ξέρεις τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα, σαν τα γυμνώσεις।"

"το σπίτι στη θάλασσα" Σεφέρης

Δεν είναι τίποτα, απλά μερικές φορές κουράζομαι...

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΑΡ.1 (ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ)

Ύστερα είδαμε πως δεν ήτανε πρόσωπα

μα οι σιωπηλές χειρονομίες του ηλιοβασιλέματος…

σαν ένας θεός που τον ξέχασαν κι από το βάθος του χρόνου

καλούσε βοήθεια.

O ουρανός αμίλητος και σταχτύς

το ίδιο αδιάφορος και για τους νικητές και για τους νικημένους.

Eίδες ποτέ σου μες στα μάτια των νικημένων στρατιώτων

την πικρή θέληση να ζήσουν!

Η δυστυχία σε κάνει πάντα να αναβάλεις – έφυγε η ζωή

οι φίλοι είχαν χαθεί

κι οι εχθροί ήταν μικρόψυχοι για να μπορείς να τρέφεσαι απ’ το μίσος σου…

…και τα μάτια σου βουρκώνουν, θαμπωμένα ξαφνικά

απο τους παλιούς λησμονημένους θεούς και τις παντοδύναμες

παιδικές ευπιστίες…

Πάνω στα υγρά τσαλακωμένα σεντόνια μαραίνονταν το γέλιο των αγέννητων παιδιών…

και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι

και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.

Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν

Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απο τη στιγμή

που βρίσκουν μια θέση

στη ζωή των άλλων.

Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι

γίνονται οι πιό καλοί επαναστάτες.

Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή

μπροστά στο θάνατο

ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα…

Mεγάλες λέξεις δε λέγαν πια τίποτα και τις πετούσαν στους

οχετούς.

Α, εσύ δεν είδες ποτέ το ίδιο το χέρι σου να σε σημαδεύει αλύπητα

απ’ το βάθος των περασμένων.

…Θέ μου πόσο ήταν όμορφη

σαν ένα φωτισμένο δέντρο μια παλιά νύχτα των Xριστουγέννων…

Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω.

Μισώ τα μάτια μου που πια δεν καθρεφτίζουν τό χαμόγελό σου…

Η πλατεία θα μείνει έρημη

σα μια ζωή που όλα τάδωσε, κι όταν ζήτησε κι αυτή

λίγη επιείκεια

της την αρνήθηκαν.

Χωρίς όνειρα να μας ξεγελάσουνε και δίχως φίλους πιά

να μας προδώσουν…

Γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουνε

μια θέση

στη ζωή των άλλων.

Ή

ένα θάνατο

για τη ζωή των άλλων…

Υπάρχει

μια σαφήνεια

σε κάθε απλωμένο κλαδί,

ο άνεμος

ελεύθερα κινείται

και ταράζει

όλες αυτές τις σκέψεις

Εκεί που είναι πεσμένες

η μια πάνω στην άλλη

παλιές, καινούργιες

σοβαρές, θυμωμένες

περνάει

και τις τινάζει

οι καρποί τους

μπορούν να φαγωθούν

ή να σαπίσουν

και να ταΐσουν άλλους

Εμένα

όμως , μου αρέσει

να τους αποξηραίνω

γιατί βέβαια

δεν είναι ποτέ ίδιοι

αλλάζουν

σχήμα, χρώμα . ναι

αλλά

υπάρχουν κάπου

πιάνουν ένα χώρο

μπορώ να τους αγγίξω.

Ο χρόνος βέβαια

προσπαθεί όντως να πνίξει έναν βάτραχο

κι έτσι

το πολύ πριν

μπορεί κι εμένα ακόμη - που το έζησα –

να ξεγελάσει

Δεν έχει νόημα να υφαίνουμε ιστούς

όταν

ένα παιδί,

ζητάει μια λιχουδιά

Έτσι λοιπόν

οι γραμμές

απ’ το περίπλοκο που πας να φτιάξεις

,αδόμητο ακόμη,

είναι τα πάντα

Έτσι

τα πεσμένα σου ξυλαράκια

στα διάφορα μήκη τους

αυτά έχουνε σημασία μόνο

καθένα τους

κι όλα μαζι

και ‘ κείνο το δικό μου,

περισσότερο

απ’ το να είναι η κάσα της πόρτας

περισσότερο

απ’ το να είναι το τέλος μιας σχεδίας

εκείνο το δικό μου ξυλαράκι

το θέλω σκέτο

μια μέρα απ’ αυτές

υπόσχομαι

να μην το αποξηράνω…

Ο άνθρωπος που ενόχλησε το σύμπαν

1 χρόνος κατάληψη "σινιάλο" - 5ήμερο εκδηλώσεων

 

5ήμερο εκδηλώσεων στον χώρο της κατάληψης
καποδιστρίου & θεσσαλονίκης,
πλ. Παπανικολάου, κάτω Αιγάλεω

Τετάρτη 27/04

19:00 εκδήλωση με θέμα την αποδόμηση του ρατσιστικού λόγου και την αλληλεγγύη στους μετανάστες

Πέμπτη 28/04
19:00 εκδήλωση με θέμα: "η συστημική κρίση συσφίγγει το θεσμό της οικογένειας και ο θεσμός της οικογένειας συσφίγγει το ρόλο της γυναίκας"

Παρασκευή 29/04
19:00 εκδήλωση με θέμα: "από την κυρίαρχη γνώση στην αυτομόρφωση - 1 χρόνος ελεύθερων μαθημάτων στο Σινιάλο"
προβολή βίντεο με συνεντεύξεις μαθητών από σχολεία στο Αιγάλεω

Σάββατο 30/04
19:00 συζήτηση με θέμα "η ανεργία στις μέρες μας"
αμέσως μετά προβολή του ντοκυμαντέρ "China Blue, η καθημερινή ζωή μιας 15χρονης εργάτριας στην Κίνα"

Κυριακή 01/05
12:00 θεατρικό παιχνίδι για παιδιά
15:00 συλλογική κουζίνα
19:00 live: "Δυναμό Σινιάλου"


http://sinialo.espiv.net
sinialo@espiv.net

ΤΟ ΛΙΓΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Κρατώ λουλούδι μάλλον.
Παράξενο.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασε κήπος κάποτε.

Στο άλλο χέρι
κρατώ πέτρα.
Με χάρη και έπαρση.
Υπόνοια καμιά
ό,τι προειδοποιούμαι γι’ αλλοιώσεις,
προγεύομαι άμυνες.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασε άγνοια κάποτε.

Χαμογελώ.
Η καμπύλη του χαμόγελου,
το κοίλο αυτής της διαθέσεως,
μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,
έτοιμο.
Φαίνετ’ άπ’ τη ζωή μου
πέρασε στόχος κάποτε.
Και προδιάθεση νίκης.

Το βλέμμα βυθισμένο στο προπατορικό αμάρτημα:
τον απαγορευμένο καρπό της προσδοκίας γεύεται.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου πέρασε πίστη κάποτε.

Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.
Φοράει στολή δισταγμού.
Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι
σύντροφος μου ή καταδότης.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασ’ επάρκεια κάποτε.

Συ δε φαίνεσαι.
Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,
για να ‘χω σταθεί στην άκρη του
κρατώντας λουλούδι
και χαμογελώντας,
θα πει πως οπού να ‘ναι έρχεσαι.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
ζωή πέρασες κάποτε.


Κ.Δημουλά

Μου την είπανε που δε βάζω αναρτήσεις....

10001111000010001110

Χαμένος σε ψηφία
Φοράω τις διαθέσεις μου
Σαν καθημερινές αλλαξιές
Αλλά μέσα στον χαμό του σπιτιού μου
Η σωστή δεν βρίσκεται πουθενά

Πολύ
δυνατό φως
τα πόδια μου
ακουμπούν στη γη
πολύ λίγο
φοράω το κρεβάτι μου
και βγαίνω στο δρόμο
Μη μ’ ενοχλείτε
κοιμάμαι
για να μην χάνω
τον χρόνο μου
σε διαδρομές
μα σε φαντασιώσεις…

Έχεις μια λύπη ανάμεσα
στα δόντια σου
δεν την βλέπεις
γιατί ποτέ δεν χαμογελάς
στον εαυτό σου

Αυτές οι μαμάδες
πλέκουν
συρματοπλεγμάτινα
πουλοβεράκια
για τα παιδιά τους
τα πλέκουν
γιατί δεν κάνει
να τα παίρνουν έτοιμα
ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ

Αυτοί οι άνθρωποι
έχουν ξεσκίσει
τόσα συρματοπλέγματα,
φτάνοντας νηστικοί
μια ανάσα
πριν το πέτο μας..

..αυτό το εμπόδιο
είναι το δυσκολότερο

Ποιο είναι
το πιο πρωτόγονο
πράγμα
που μας ενώνει;
..το ότι είμαστε
όλοι ζωντανοί
ακόμη..

Αυτοί οι άνθρωποι
έχουν την δύναμη
να ξεκινήσουν
από το μηδέν
μαζί μας
όπως
σε κάθε συρματόπλεγμα
χορεύουν τρελαμένοι
γύρω από τον θάνατο

το τελευταίο
είναι το δυσκολότερο

Παραμονές

Αρώματα και χρώματα
τριγύρω πως να ναι όλα λες
διαποτίσμος στο πέρασμα
σε δρόμους, ανθρώπους και αυλές
αυτοαναφορικα στα λεω, επιδερμικά καλέσματα
με δύσοσμες δικές σου, ενδόμυχες πτυχές.

Πτώματα και σώματα
παλεύουν απ το χθές
στο τώρα για μετά
σε βαθύ πηγάδι, ξερόλιθες φωνές
ανήμερα λακτίσματα
για της ανοιξιάς, ανθοζωές.

Κόμματα και δόγματα
άγουνε και φέρουν ουρλιαχτά
πνιγμονές, με ηδύφωνες ειδήσεις
τάματα και οράματα
τανύζουν συνειδήσεις
με απατηλές ελπίδες και όνειρα φρικτά.

Χώματα και στρώματα
τέφρα της γης, σιγή
βλέννες γόοι και αίματα
μα των κυριών τα στήθη
να αναβλύζουν απο έγνοια
φόβο, άγνοια και λήθη.

Ρυτίδα

Μια ελάχιστη πρόποση

στα ονόματα που δεν γιορτάζουν

και στα σώματα χωρίς σκιά.

Στα σακίδια που μεταφέρουν μια πρότερη ζωή και τον εφιάλτη.

Στις καρδιές

που μεταφέρουν μια πρότερη ζωή

και στα ενθύμια

που γραπώνονται απελπισμένα απ' την ιστορία.

Και μια άλλη

στην επιφυλακτική ματιά που ανακουφίστηκε

αντικρίζοντας ντόπιους συμμάχους.

Κι άλλη μια

για τις πληγές που άνοιξαν

οι μαχαιριές της ξιπασιάς

σε κάποιο στενό

ή η σαλιωμένη λεηλασία σε κάποιο δωμάτιο

με "διακριτικό φωτισμό",

εκατό μέτρα ή κάποια χιλιόμετρα

απ' το θρίαμβο της νοικοκυροσύνης,

ή ο μιντιακός οχετός,

ή οι καχύποπτες ματιές στη λεωφόρο,

ή..............................................

Κι άλλη μια

για το εξορισμένο παρελθόν

και το πανταχού παρόν όνειδος.

Και μια οριστική

για την Ουκρανή γειτόνισσα

που δε γουστάρει το ύψος του μπαλκονιού της

να υπολογίζει.

Βράδυ. Πάντα βράδυ.

Σε δύσκολες γειτονιές

κάποιες φορές

η μέρα σέρνεται ματωμένη

στην άσφαλτο,

ανήμπορη, κακόμοιρη, απαρηγόρητη.

Εσύ τότε κοτσάρεις για στολή

το μαγικό καλειδοσκόπιο

και κάνεις ύπτιο

στην πλατεία

και της ψιθυρίζεις πράγματα

που ποτέ δε θα μάθουμε

γιατί ποτέ δε μας λες.

Μετράμε θανάτους και γεννήσεις

κι έξαφνα οι νερατζιές

μυρίζουν όσο πιο έντονα μπορούν

για ν' αποδείξουν ότι σ' άκουσαν κι αυτές.

Και μετά;

Μετά το λοιπόν

αρχίζουν τ' αφτιασίδωτα

ανεπιτήδευτα γλέντια

της μέρας

της νύχτας

του ήλιου

του φεγγαριού

της μάνας θάλασσας,

της ομιλούσας σιωπής ο θρίαμβος.

Κι ύστερα;

Ύστερα το λοιπόν

κατάκοπες

και κατάκοποι

πέφτουμε για ύπνο

μάταια προσπαθώντας

ν' ανακαλέσουμε το όνομά σου.

Το άλλο πρωί

πειθόμαστε ότι

δεν έχει σημασία πώς λέγεσαι.

Θυμόμαστε μόνο πως έχεις πρόσωπο

κι ας πασχίζεις

ν' αποδείξεις

το αντίθετο.

Όταν τα ρολόγια περιττεύουν

Τα διαβατάρικα πουλιά, τα αποδημητικά

περάσματα γνέφουνε

έρχονται, μα πάνε.

Με τη μέγα νοσταλγία κι απορία

για αυτά, που τώρα φεύγουν

αν θα τα καταφέρουν.

Αν θα γυρίσουνε ξανά

στον ίδιο το σκοπό

κι ας είναι άλλοι στίχοι

κι ας είναι άλλος ο ρυθμός.

Ή απορείς, αν θα ρθουν πάλι,

σαν άλλα όμως

τα ταξιδιάρικα πουλιά, τα αποδημητικά.

Καλή Χρονιά

Την υγειά μας να 'χουμε,
που να μη σώσουνε...

Αντί αυτού

Τόνους πληροφορίας
και ωκεανούς γνώσης.
Μα μια μονάχα σου αποζητώ
χειρονομία σοφίας.

Bloody Mother Fucking Asshole

Bloody Mother Fucking Asshole
(Martha Wainwright)

Poetry is no place for a heart that's a whore
And I'm young and I 'm strong
But I feel old and tired
Overfired

And I've been poked and stoked
It's all smoke, there's no more fire
Only desire
For you, whoever you are
For you, whoever you are

You say my time here has been some sort of joke
That I've been messing around
Some sort of incubating period
For when I really come around
I'm cracking up
And you have no idea

No idea how it feels to be on your own
In your own home
with the fucking phone
And the mother of gloom
In your bedroom
Standing over your head
With her hand in your head
With her hand in your head

I will not pretend
I will not put on a smile
I will not say I'm all right for you
When all I wanted was to be good
To do everything in truth
To do everything in truth

Oh I wish I wish I wish I was born a man
So I could learn how to stand up for myself
Like those guys with guitars
I've been watching in bars
Who've been stamping their feet to a different beat
To a different beat
To a different beat

I will not pretend
I will not put on a smile
I will not say I'm all right for you
When all I wanted was to be good
To do everything in truth
To do everything in truth

You bloody mother fucking asshole
Oh you bloody mother fucking asshole
Oh you bloody mother fucking asshole
Oh you bloody mother fucking asshole
Oh you bloody mother fucking asshole
Oh you bloody...

I will not pretend
I will not put on a smile
I will not say I'm all right for you
For you, whoever you are
For you, whoever you are
For you, whoever you are

may day

δεν σας έλειψε πουλάκια μου;