Ξέρεις εσύ....χχχχ

Μάρτης γδάρτης

Περιτυλίγονται καταλαγιάζοντας μια νύστα
βαθυκόκκινα πρωινά στις αφηγήσεις
των ονείρων που έχουν κατά πολύ ξεχαστεί
Αν οι ήχοι έχουν σημασία έχει έρθει η ώρα
να ροκανίσω μια γλυκοπατάτα μέχρις ότου
καταφέρει το δέρμα μου να χορτάσει
τρέχοντας σε μικρές
(επειδή γίνονται έργα) συνοικίες
μεταξύ των θερόφυτων
ναι αυτών των συγκεκριμένων
συγκεκριμένων επειδή τα χάιδεψες
παροδική γλυκύτητα
ανάμνηση εποχών
εστιασμένη σε μικροκλίμακα ιστορία
Η εικόνα του κόσμου που με αφορά είναι μέσα μου
όλα τα υπόλοιπα μπορούν να είναι όμορφα η άσχημα
για κάποιον άλλον
όχι για μας

Ένας βασικός εχθρός

Η συνήθειά σου να μιλάς με ακρίβεια σε κάνει ορατό ως πλήρη αντιφάσεων από όλους αυτούς που ζούνε μέσα στις αντιφάσεις που δεν θα λυθούν ποτέ, παρά μόνον όταν οι κεντρικές αντιφάσεις που συγκροτούν τον κόσμο ενωθούν σε μία. Τότε ίσως, αυτός που είναι ορατός ως "αντιφατικός" να είναι ενιαίος και συμπαγής και όλοι οι μέχρι τότε "συμπαγείς"  θα είναι σπαραγμένοι από τις αντιφάσεις των θρυμματισμών  τους.

Όταν εξασκείς την συνήθειά σου να είσαι ακριβής μιά παγωμάρα πέφτει στη σκηνή των Λόγων. 

Αλλά θα έρθει η ώρα να γίνει ορατός ο Λόγος που ριζώνει στην συνειδητή εμπειρία της ιστορικής ζωής.

Ι. Τζανάκος

Συνομιλία

Εἶσαι ὄμορφη σὰ ρόδινο τοῦ φθινοπώρου δείλι!
μὰ ἡ λύπη ὡς κύμα μέσα μου φουσκώνει σκοτεινό,
κι ἀφήνει ὅταν πισωδρομᾶ στὰ ράθυμά μου χείλη,
τῆς θύμησης τῆς πιὸ πικρῆς τὸν κατασταλαγμό.

Μάταια γλυστρᾷ τὸ χέρι σου στοῦ στήθους μου τὰ ψύχη·
καλή μου, κεῖνο ποὺ ζητᾶ ρημάδι ἐγίνη πιά,
ἀπ᾿ τῆς γυναίκας τ᾿ ἄγριο τὸ δόντι καὶ τὸ νύχι.
Μὴ τὴ καρδιά μου πιὰ ζητᾶς, τὴ φάγανε θεριά.

Εἶν᾿ ἡ καρδιά μου ἀνάκτορο, ἀπ᾿ ὄχλους ρημαγμένο·
μεθοῦν ἐκεῖ, σκοτώνονται, τραβιοῦνται ἀπ᾿ τὰ μαλλιά!
Μ᾿ ἀπὸ τὸ στῆθος σου ἄρωμα βγαίνει, τὸ γυμνωμένο!...

Ὢ τῶν ψυχῶν κακιὰ πληγή! Τὸ θὲς κι ἐσὺ Ὀμορφιά!
Μὲ τὰ λαμπρά, τὰ φλογερά σου μάτια ὡς φωταψία,
κάψε καὶ τὰ ρημάδια αὐτὰ π᾿ ἀφῆσαν τὰ θηρία!

Μπωντλαίρ

ΝΤΗΛΕΡ:

[.....]
Ας είμαστε δύο ολοστρόγγυλα μηδέν,
αδιαπέραστα το ένα απ' το άλλο
προσωρινώς σε αντιπαράθεση, και που κυλούν,
καθένα προς την κατεύθυνσή του. Εδώ, που
είμαστε μόνοι, μέσα στην απεριόριστη μοναξιά
αυτής της ώρας και αυτού του τόπου
που δεν είναι ούτε μια ώρα καθορίσιμη
ούτε ένας τόπος καθορίσιμος,
αφού δεν υπάρχει λόγος για να σας συναντήσω εγώ εδώ
ούτε λόγος για να διασταυρωθείτε εσείς εδώ μαζί μου
ούτε λόγος για την εγκαρδιότητα
ούτε εύλογος αριθμός για να προηγείται απο μας
και που να μας προσδίδει ένα νόημα
ας είμαστε απλά, μοναχικά και υπερήφανα μηδέν
[.....]

Απο την Μοναξιά των Κάμπων με Βαμβάκι
του BERNARD-MARIE KOLTES 

της Νεκράς Θάλασσας

μια θάλασσα που δεν μπορούν να τη ζήσουν ψάρια
μπορεί να είναι θάλασσα

είναι, όμως, μια Νεκρά Θάλασσα

και προσφέρει πολλά στις παραθαλάσσιες πόλεις της
με το πυκνό αλάτι

και στους κολυμβητές με την μεγάλη της άνωση

μόνο που αυτό δεν αφορά τα πλάσματα της θάλασσας
αλλά έναν αδιάφορο γι' αυτά συμπαντικό ισολογισμό

η θάλασσα είναι Νεκρά

Ο πιο καλός ο....Τιμολογητής

Όψιμες παρουσίες

Να σαι και συ στο πλάι
στο κατεχόμενο
κι αυτό παρόν.
Στης παρούσιας μας το ζύγιασμα
μονάχα η απουσία
να είναι απούσα.
Μα θα σου ζητάω πιο πολλά
κι ακόμα πιο δύσκολα.
Να παραμένεις, να συμβαίνεις
στο μουδιασμένο, αυτό παρόν.
Ακόμα και τότε
που θα μας κηρύττουν, να μου το θυμηθείς,
τρομοκράτες των δρόμων.

αμυχή

Τόσο ήθελα να σε δώ

ώστε δεν τόλμησα να στο ζητήσω.

Τόσο πολύ.

"Ho ho ho"

Aιχμηρές διαδρομές
καθημερινής φύσεως
χωρίς αυταξία

Δίπλες κινήσεων
πηγαίνοντας στις δουλειές σου
νεύρα αν
_επειδή μπερδεύτηκες_
βρεθείς σε σημείο που δεν αναγνωρίζεις

Αντανακλαστικά βλέμματα κατανόησης
σε οικεία πρόσωπα
που τυγχάνει απλώς να ενσαρκώνουν
συμπαθητικούς πρωταγωνιστές διαφημίσεων

Προαποφασισμένες στάσεις και προορισμοί
Αδυναμία παρέμβασης

Πράσινοι σβώλοι γυαλίζουν στην κατηφόρα
κυλώντας στην εμβέλεια ακτινών που πρωτοβγήκαν
_για σήμερα_

Στα καθαρά αχνισμένα τζάμια
αχνοφαίνονται
οι φωτιστικές επιταγές της περιόδου

Μυρωδιές σπιτικών φαγητών
μητέρες και σύζυγοι
που επενδύουν πέραν του δέοντος
στα σπιτικά μελομακάρονα

Δροσερός πρωινός αέρας μεταφέρει
καφεκόκκινα πρώην φωτοσυνθετικά
τμήματα αγγειόσπερμων ψηλά
με το που αποφασίσουν να αποχωριστούν τα κλαδιά τους

Είναι τα μόνα που, εκ των πραγμάτων,
δεν κάνουν κάτι σήμερα

“Δεν γίνεται άλλο ρε Μ.”, του είπε η Χ. σε ένα από τα πηγαδάκια της συγκέντρωσης,

“τα βράδια κλοτσάω στον ύπνο μου”.

Εκείνος της είπε ότι δεν πειράζει,

καλό είναι να ρίχνει και καμιά «παντόφλα» στον καλό της έστω κι έτσι,

δεν πρέπει να παίρνουν και πολύ αέρα τα αγοράκια.

Το ήξερε πως το χιούμορ του ήταν κάτω του μετρίου,

εκτός από κάποιες εκκωφαντικές εκλάμψεις.

Ωστόσω είχαν μεταξύ τους τον κώδικα.

Ίσως ήθελε να λειάνει την ανησυχία της φίλης του…

Ίσως, ενώ κατανοούσε –ή καλύτερα γνώριζε βαθιά-δεν έβρισκε την απάντηση εκείνη

που θα ορθολογικοποιούσε το ερώτημα, δίνοντάς της το συντροφικό άγγιγμα που εκείνος ήθελε… 

Όταν γύρισε στο σπίτι του

και πριν καθίσει μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή,

έριξε μια κλεφτή ματιά –παρόλο που ζούσε μόνος- 

στον τοίχο που εφάπτονταν του κρεβατιού του.

Είδε έναν μικρό γκρίζο κύκλο. 

Ο σοβάς είχε αρχίσει να φθείρεται…

Ένας ακόμα "Δύσκολος Θάνατος"

Είπε:

"Όλες οι σταθερές μου- έχουν χαθεί

Η ρευστότητα μου δίνει μεγαλύτερη σιγουριά..

Η ορμή της ζωής τα διαλύει όλα..

Ψάχνω και χάνομαι..Στην οικονομική ανασφάλεια, στην υπαρξιακή κατηφόρα..Στις υποσχέσεις και ματαιώσεις του παρελθόντος..

Σε μια ψυχανάλυση που μου λέει ότι έμαθα να σιωπώ για να αντέχω..και να μην είμαι μόνη..

Με όλες μου τις σχέσεις να γκρεμίζονται και να χτίζονται κάθε στιγμή..Μέσα μου..

Με ουλές από παλιούς φίλους..Επενδύουμε στις σχέσεις όσο και όπως νομίζουμε..

Κι εγώ το πιστεύω ότι δεν θα σε αγαπήσει κανείς άλλος όπως εγώ..Κι εμένα κανείς άλλος όπως εσύ..Μοναδικά συναντηθήκαμε και αγαπηθήκαμε..

Όλα αντανακλώνται σε σπασμένο καθρέφτη..Θραύσματα καθημερινότητας και βιαστικές πληροοφρίες..Καλύπτουν το κενό που αδειάζει η αγάπη..Η νοσταλγία..

Η σύγκρουση σημαίνει εξέλιξη και διεκδίκηση..

Με εξαντλούν οι δικοί μου δαίμονες πλέον..

Οι εγωισμοί ανυψώθηκαν..

Μόνο όταν ταιριάζουν οι εγωισμοί προχωράνε οι «σχέσεις»..

Τις πορείες μας στη ζωή τις καθορίζουν οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους..Τους συντρόφους μας..αυτούς που μας εμπνέουν..και μας ελκύουν να βουτήξουμε στον δικό τους κόσμο..

Αλλά εγώ σε βρίσκω κάθε μέρα..Που καπνίζω..Που πνίγομαι..Που φιλάω.. Που κλαίω οδηγώντας και θέλω να τελειώσουν όλα..Τα αμετάκλητα..Κάθε φορά που γελάω..γιατί ο φόβος μου μεγαλώνει..

Σ’ αγαπώ όπως και όσο αντέχει η αδύναμη καρδιά μου..

Δηλαδή απεριόριστα..Κι ας μην φτάνει η αγάπη μου στο δέρμα σου να σε ανακουφίσει από τα ρίγη..

Είναι εκεί..Σαν άγγελος που δεν φαίνεται..και που μια στο τόσο χτυπάει τις φτερούγες του και λέμε..Ψύχρα έβαλε απόψε..

Και την αγάπη σου την νιώθω σιωπηλή μέσα από τις κραυγές σου..Και με συντροφεύει παντού και πάντα..Σαν όνειρο παιδικό, ένα μεσημέρι, σε μια ξαπλώστρα κάπου σε μια παραλία..Και δίπλα μου το μισοφαγωμένο καρπούζι..Να μου θυμίζει ότι τα καλοκαίρια τελειώνουν απότομα..

Κι επιστρέφουν.."

Από Μ.

που και που

Ως γνωστόν τα όνειρα δεν έχουν trailer για να επιλέγεις την προβολή

Και

Βλέπω αυτό τον άνθρωπο στα όνειρά μου

Που και που

Ξέρω ότι μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν

Αλλά

Ότι ζώντας μαζί του η ζωή μου θα είναι όμορφη

Που και που

Προς το παρόν συναντιέμαι στα όνειρά μου μαζί του

Και

Εκνευρίζομαι γι’ αυτή του την αυθαίρετη παρουσία στη ζωή μου

Που και που

Ξέρω ότι ίσως… έτσι θα πηγαίνει μια ζωή

Και

Πότε θα κλαίω και πότε θα χαμογελάω γι' αυτό

Που και που

Μπουρμπουλήθρες

παρεπιπτόντως
είναι πολύ δύσκολο
όλο αυτό με τις τροχιές

θέλω να ξέρεις
σίγουρη οτι καταλαβαίνεις
καθετί
κάθε συνειρμό, μικρή υπόνοια, φόβο

αναπνευστήρας σε ατέρμονη ανοδική πορεία
μικρή χαραμάδα ηλεκτρικής κουζίνας
ανοιχτό παράθυρο λεωφορείου
τόσο κοντά..

..συμβαίνει

τα βήματα προς τα πίσω
προκύπτουν απο φροντίδα
μήπως ο χώρος που έχεις
δεν σου φτάνει να εκταθείς
χωρις να προκαταλαμβάνουν
οτι σώνει και ντε
αν σε νοιάζει να μεγαλώσεις
πρέπει να μ αγγίξεις..

Ε ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΛΟΙΠΟΝ!!!!!!

he left me his advice

Οι δικοί μου άνθρωποι (γ)

Με φύλλα δυόσμου παζαρεύουνε στο στόμα
τη φύση τους, σε ανάγκη
στα μπαρ στις λεωφόρους
εκλύουν τα παιδικά τους όνειρα
σε αμφίβιες ενήλικες συμπεριφορές.

Στην επιθυμία, της κοσμικής τους ηδονής
με δέηση, τα βράδια που ο ήλιος γέρνει
να εκπληρωθούν ζητούν.
Όμως την μοναξια τους μαρτυρούν
με την αισχύνη του αλλότροπου
με τις ρυτίδες που σκάβει ο χρόνος.

Κι αφού επιθυμούν, μα δίχως να την νιώσουν
μισθώνουν με προσθήκες την αιώνια νιότη
κρύβουν με λούσα την ξημερωμένη θλίψη
ποτίζουνε μυρτίες, στις γλάστρες μεσημέρια
με δάκρυα, πνιγμένα στις βρισιές.

Γίνονται οι διψασμένοι δρόμοι, απ όπου πέρασαν.

Στα κάτεργα του πάθους
του ανεκπλήρωτου έρωτα
καλές μου, πικρόγελες ψυχές
που πάτε;

Βάδιζε,
βάδιζε,
βάδιζε
και σκεφτόταν αινίγματα
και μετρούσε την ησυχία στα σοκάκια
και θυμόταν το θόρυβο.
Ύστερα
κατούρησε στη μέση της διαδρομής
δίπλα από έναν κάδο
ευτυχισμένος μονολογώντας:
"ο έρωτας υπάρχει και χωρίς εμάς"

Τυφλό

Η κίνηση
είναι ένα πείραμα που κάνεις
όταν πρέπει να καταλάβεις
τι κουβαλάς μαζί σου
και τι αφήνεις πίσω...

Οι δικοί μου άνθρωποι (β)

Με αρχαία όστρακα και αστερίες.
Είναι ντυμένοι.
Με ρίζες κέδρων και φύκια τυλιγμένοι.

Δεν είναι μικροί ούτε μεγάλοι
είναι αυτοί που γίνονται.

Εγκολπώνοντας το παιχνίδι
την χαρά της εμπειρίας, το αύριο
ξεπροβάλλουν στις ακτές
με θαλάσσιους τρυφερούς ρευματισμούς
μέσα απο λειβάδια βενθών,
καβάλα σε δελφίνια
σαλάχια και χελώνες.

Σαστίζει και η σελήνη, στην πρώτη φέξη της
φωτοδρόμιο, τα σπασμένα είδωλα πάνω στα κύματα.

Δεν είναι καλοί ούτε κακοί
είναι αυτοί που δίνονται.

Το βόρβορο του κόσμου αυτού παραμερίζουν
συντρίμμια του χρόνου
ερείπια των πόλεων.

Ευπροσήγοροι μα και σκληροί
με γεγονότα, κυήματα φωτοχυσίας του βυθού λουσμένοι
σκοτεινές ανταύγειες και πυρετό σε δέκατα
αναζητούν, με αναλόγια και κρυστάλλους
ανθρώπους ανθρώπινους αναλογικούς.