Λαχταρώ!!!!

Στις 13 Φεβρουαρίου 2008, σε αυτό εδώ το blog η α। δημοσίευσε ένα απόσπασμα από το λαχταρώ (http://poiitariato.blogspot.com/2008/02/blog-post_910.html) Σήμερα είναι συνέχεια στο μυαλό μου ένα άλλο σημείο που με έναν τρόπο συμπληρώνει εκείνη την ανάρτηση

"Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου.
Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου, και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου, τον κώλο σου
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,
Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω, αφού δε σε απορρίπτω
Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναληπτικό
Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,"

Σάρα Κέην, Λαχταρώ

Είναι αλλιώς

να ξαναβγαίνεις

στην επιφάνεια

μετά απο μια μεγάλη βουτιά.

Πρώτα σε νοιάζει ν ανασάνεις

αμέσως μετά να ξανατυλιχτείς

μέσα της

η ανάμνηση _τότε_

έχει τις τρείς της διαστάσεις,

τις έξι της αισθήσεις

αργότερα

σταδιακά γίνεται σέπια

Κάθε φορά η καθημερινότητα

επισκιάζει τα πάντα

εγώ πρέπει να θυμηθώ πως ειναι η εποχή τους

(οι παραστάσεις δεν είναι και πολύ βοηθητικές)

η κιτρινισμένη ανάμνηση της τελευταίας φοράς

θα με κάνει να τις αναζητήσω

...

Με λίγα λόγια

φοβάμαι

πως

_εν μέσω κρίσης_

θα χάσω τις παπαρούνες...

Μήπως ακριβώς γι' αυτό;

Μα πώς τον "πρόδωσε η καρδιά του"
αφού δεν είχε ποτέ καμία προσδοκία από αυτήν;

τάξη και θυσία

Πριν λίγη ώρα μια βαθιά ηλικιωμένη

Προσπάθησε να διασχίσει κεντρικό δρόμο τρομαγμένη

Ελίχθηκε ανάμεσα στα αυτοκίνητα με αδεξιότητα

Και θα έφτανε στο απέναντι πεζοδρόμιο

Αν δεν εγκλωβιζόταν στο δρόμο από το κάγκελο

που επέτρεπε πια την διάβαση των πεζών

μόνο από σημεία με την αντίστοιχη σήμανση

ζαλίστηκε, πισωπάτησε και χτυπήθηκε από διερχόμενη μηχανή

δεν ξέρω αν πέθανε, εκείνο που ξέρω είναι ότι

πριν μέρες κουνούσε το κεφάλι της συγκαταβατικά

για τις προσπάθειες να μπει μια τάξη στο κέντρο

και διαπίστωσε μόλις πριν λίγο

ότι δεν γίνεται να θες τάξη χωρίς θυσίες…

Κόμπος

Ταξίδεψα σε μα χώρα

που δεν είχε ούτε ένα ποτάμι

μα είδα υδάτινες χορεύτριες

και χορευτές νερένιους

να γλεντάνε.

Διέτρεξα μια χώρα

που δεν είχε ούτε ένα βουνό

μα είδα χιονάνθρωπους

να περπατάνε ξέγνοιαστοι

ανάμεσα σε έλατα.

Άκουσα σε μια χώρα

τον Θάνατο να λέει:

"δεν είναι κακό να φοβάσαι,

στη χώρα αυτή η ντροπή είναι ξένη".

Ύστερα,

σ' αγκάλιασα

στον πιο γλυκό ύπνο.

Άφοβη και αδιάλυτη καρδιά
στο εποχούμενο
σύγχρονο αλγεινό φως
να περιπατείς.

Το μαύρο κουτί

Πράξεις του κορμιού
της σχετικότητας τα σκαλιά
να εξανεμίζεις

Λέξεις του μυαλού
στους γκεμπελισμούς
να μην λυγίζεις

Πράξεις του κορμιού
ανδραποδισμών γαιτανάκι
να υπερβαίνεις

Λέξεις του μυαλού
το μίτο αφετηρίας
να μην ξεχνάς

Πράξεις του κορμιού
στο δαίδαλο υπάρχων
να γυρεύεις

Λέξεις του μυαλού
στης ελευθερίας γίγνεσθαι
να συνεργείς

δυο χαϊκού ή αντιθετικοί καθρέφτες

Ένα σώμα

άπειρο σύμπαν

που μπορεί να σκορπίζεται

Ένα σώμα

ασύνορη ολότητα

σύμπαν η αυτονομία του

Ανοιχτή επιστολή

Είπες να τα αφήσω όλα στη φροντίδα του χρόνου
Και το έκανα...
Δεν πρέπει να εκβιάζουμε τις σκέψεις
όταν αυτές θέλουν να οργανωθούν

Μα και η απομάκρυνση αποτελεί
μια άλλου τύπου συγκρότηση

Κάποτε πρέπει να μου πεις τα όσα…
Έστω ένα «άντε γαμήσου»…
Έστω…

Και το άπλωμα του χρόνου είναι πια πολυτέλεια…
Κάποτε πρέπει…
Κάπου…

Ανάμεσα στα πνιγμένα γέλια,
στο περιθώριο των συνελεύσεων,
ανάμεσα στα δακρυγόνα,
ή στις λιγοστές ώρες του ύπνου…

Γιατί και το να μαντεύεις, αποτελεί
μια άλλου τύπου συγκρότηση
τη χειρότερη…
γιατί προϋποθέτει την απουσία σου…

αίνιγμα

Αναριγώ
όταν κι εγώ
πάω να μιλήσω

σπάει η φωνή
παλιό χωνί
ας σταματήσω

ήρθε η στιγμή
που κι οι λυγμοί
πρέπει να σβήσουν

αίνιγμα ωρών
στροφή καιρών
στα χείλη αβύσσου

τ.πατρικιος

Αντεστραμμένος κόσμος…

alro ... mamihla ... και πολλοί και πολλές ακόμη

Γκάλοπ για τον Καρυωτάκη στην Πρέβεζα του 1981

Η νύχτα στο νησί

Κοιμήθηκα μαζί σου
όλη τη νύχτα, ενώ
η σκοτεινή γη γυρίζει
με ζωντανούς και νεκρούς,
και σαν ξύπνησα ξάφνου
καταμεσής στη σκιά
το μπράτσο μου τύλιγε τη μέση σου
Ούτε η νύχτα, ούτε ο ύπνος
μπόρεσαν να μας χωρίσουν

Κοιμήθηκα μαζί σου
και ξύπνησα με το στόμα σου
βγαλμένο από τον ύπνο
να μου δίνει τη γεύση από τη γη,
από τη θάλασσα, από τα φύκια,
από το βάθος της ζωής σου,
και δέχτηκα το φιλί σου
μουσκεμένο από την αυγή
σαν να έφθανε
από τη θάλασσα που μας περιβάλλει

Π.Νερούδα

Κατακόμβες

Λέγαμε: "Η θάλασσα θα υπάρχει πάντα
να δίνει στις πέτρες την ασπρίλα του αλατιού".
Λέγαμε: "Πάντα θα υπάρχουνε οι βράχοι
να δίνουν στο αρμυρό νερό τα θρύψαλα της άμμου".
Κι ήμαστε σίγουροι εμείς οι δύο,
που μοιάζαμε τόσο στα βράχια και στη θάλασσα,
ήμαστε σίγουροι απολύτως πως ότι και να γίνει
πάντα μια μέσα κίνηση θα μας ενώνει.
Σήμερα, τίποτα δεν κυκλοφορεί ανάμεσά μας.
Τίποτα.
Ακόμα δεν τ' ομολογούμε ανοιχτά.
Μονάχα που αποφεύγουμε τις παλιές παρομοιώσεις.
Κι η δυσκολία
δεν είναι να παραδεχτείς έναν καινούργιο θάνατο
μα το να στήνεις πάλι μια προτομή νεκρού
μέσα σ' αυτές τις πολυδαίδαλες μυστικές σου κατακόμβες.

Τ. Πατρίκιος

δε θέλω
να αφήσω την μπάλα
που κρατάω στο χέρι μου
να σπάσει
ούτε
να την κρατάω
για πάντα..

μη μου λες
να προσέχω
γιατι καταλαβαίνω
πως είσαι εδώ
και με κοιτάς

Περί της επικράτησης του νοήματος των αντεστραμμένων επιφωνημάτων

Όλο και πιο πολλά τα αχ,
δυσεύρετα τα χα..

αν άνοιγα σουβλατζίδικο θα το ονόμαζα
"ο γύρος του θανάτου"...

Οδοιπορικό

Να ναι τα παπούτσια σου γερά
λερά νερά και λασπουριά
χιόνια,βραχώδεις δρόμους
και μύρια μονοπάτια
να διαπερνάς.

Και μην ξεχνάς
ξεκάθαρα και σταθερά τα βήματα σου
και μην ξεχνάς
στο πλάι συντροφιά
πολλαπλά,ν ακούς τα βήματα σου.

έχω ξανάρθει

Την ίδια μυρωδιά είχε πάντα ο αέρας;

Το ίδιο χρώμα είχε πάντα η θάλασσα;

Το ίδιο νεφέλωμα σε κοίταζε;

και άραγε,

το απόγευμα πάντα έτσι χλεύαζε

τις συμφορές των φράσεων;

η λαξεμένη πέτρα εντός μου

Όταν εκτέλεσα το άγαλμα

Δε ήξερα ότι θα αποτελούσε ζήτημα

Άλλοι λένε καλώς εκτέλεσες κι άλλοι κακώς

Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι η εκτέλεση

Αλλά αυτή η λαξεμένη πέτρα μέσα μου

Που δεν θα έπρεπε να εκτίθεται

Πρέπει να γίνει κατανοητό

Ότι το άγαλμα είμαι και εγώ

Με την συγκίνησή μου που του αναλογεί

Εξ άλλου η συγκίνησή μου

το έβγαλε προσεκτικά από μέσα μου

το έβαλε απέναντί μου και το εκτέλεσε

Δεν το νιώσατε;

πόνημα

Μέσα στην παγερή μου νύχτα αγκαλιάζομαι φιγούρες
κι έγινα προσεκτικός στις επιλογές,
Μα πάντα βυθίζομαι στα πάθη,
πάντα επιρρεπής στα αγγίγματα,
επώδυνος στις αγκαλιές…
Οι δρόμοι ξημερώνουν τσακισμένα λιθόστρωτα
Στα κράσπεδα του πραγματικού
αγρυπνά η επιμονή.
Επάνω τους θα προσμένω
σκαλίζοντας πάθη, αγγίγματα, αγκαλιές…

Ένα άσχημο βράδυ (μέρος 'α)

Μην πιστέψεις τίποτα
Εδώ στην μέση του πουθενά
Χτίζω τα τείχη που πρέπει να γκρεμίσεις
Άφησα ψίχουλα στον δρόμο που οδηγεί σε'μένα
Κι όμως τα άφησες να χαθούν
Πόσα χιλιόμετρα μελέτησα για να σε δω να χαμογελάς
Πόσα δευτερολεπτα ταξίδεψα για να συναντήσω το αθώο σου βλέμμα
Αυτό το βλέμμα που είδα πάνω από τον ώμο σου όταν γύρισες για να με αποχαιρετήσεις
Μυρίζω την νοτισμένη ατμόσφαιρα
Κοιτάω κι εγώ πίσω από τον ώμο
Αλλά από φόβο
Ξέρεις πως είναι να μην μπορείς να ζεσταθείς?
Να φοβάσαι να γυρισεις σπίτι σου?
Δεν θέλω να σε ξεσκεπάσω από την ατσάλινη κουβέρτα σου
Αλλά να...είναι που πρέπει να μιλήσσω κάπου.
Μην πιστέψεις τίποτα

Αν μπορούσα
θα σ άφηνα
σε μια κάποια μικρή γωνίτσα
να ξεκουράζεσαι
με τις διαστάσεις που σου αναλογούν
Μα
ο ίσκιος σου με ξεπερνάει
το αχτένιστο τσουλούφι σου
_πετάει απ τον ύπνο_
μου κρύβει τον ήλιο.

Αυτό που με τρελαίνει
είναι οι μορφές που παίρνεις
έτσι όπως φωτίζεσαι
μέσα στον τρεχούμενο χρόνο

Το χέρι σου που
λίγο διστακτικά νομίζω
παράτεινε την επαφή με την κοιλιά μου
Αυτός ο δισταγμός είναι πρωτόγνωρος σ' αυτήν την όχθη,
πολλά πηγαινοέρχονται
τελευταία.

Η ψυχραιμία
που με κόπο κατέκτησα
κάνει το σφίξιμο σου επιτακτικό

κερδίζουμε ύψος

Είχα τόσο συνηθίσει
που σχεδόν φοβάμαι
που διατηρείς τις διαστάσεις σου
ενώ όλα μικραίνουν

Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου
ό,τι μου λείπει με προστατεύει
από κείνο που θα χάσω

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

51

Χρόνια πολλά πολλά!!!!

Οι δικοί μου άνθρωποι (α)

Αλλοπαρμένη έκφραση
αλλοτινή ματιά αγριεμένη
και άλλοτε γλυκιά και πονεμένη
καταραμένα παιδιά της μέρας
νύχτες που διψάνε.
Ωκαιάνιοι χώροι στο μυαλό
φλόγιστρα δημιουργίας τα σώματα τους.

Μια άλλη διάσταση εν δια φέρουν
τη σύναψη, των μέσα προς τα έξω
του ασυνήθιστου στο πραγματικό
απάνθισμα κήπων κρεμαστών
σ΄όλο το ύψος του γκρεμού.

Του αλλοπρόσαλλου ατενισμού ιδιοτροπία

Πλάσματα της σύζευξης
πολύ, σας θέλουν
μα δεν σας κοινωνούν

Της αγωγιμότητας εραστές
πολλοί, σας θέλουν
μα δεν σας κατακτούν.

του καιρού

Αίμα μυρίζουν τα δικόγραφα
τα ανθρώπινα δικαιώματα
και τα σχολικά εγχειρίδια
τα υπουργικά συμβούλια και οι δείκτες των χρηματιστηρίων
οι ειρηνευτικές συμφωνίες και οι ανθρωπιστικές βοήθειες

Αίμα μυρίζει πίσω από τις γρίλιες των κλειστών παραθύρων
πίσω από τα κομματικά γραφεία και τις οθόνες που αντανακλούν μάτια

Αίμα μυρίζουν οι συνήθειες και οι αφηγήσεις
τα εμβατήρια και οι πατρικές συμβουλές

Αίμα μυρίζουν η σιωπή και η ανείπωτη μοναξιά
οι εντολές και η υπακοή…

κι όμως,ακόμη στα κρεματόρια
ανθίζουν γιασεμιά…

κι ας μην τα βγάζω πέρα

τον καιρό που πολλές δυνάμεις μου απασχολούνται
με το να κρατήσουν τον εαυτό μου
θα ήταν παράλογο
να παραπονιέμαι ότι σε έχω χάσει...

εξάλλου ξέρω ότι είσαι στου απλωμένου μου χεριού
τα ακροδάχτυλα

και δεν φαντάζεσαι πόση σημασία έχει


...κι ας μην τα βγάζω πέρα

απόνερα

Γέλιο μειδίαμα
Χάδι αγκάθι
Και κάθε αγκαλιά
Μικρή εξεταστική

Πόσες γαμημένες θάλασσες
πες μου,
θες να ναυαγήσω…

Οι χτύποι του ρολογιού
τυχαίνει να μου θυμίζουν
μια συνέλευση
στριμωγμένων αναμνήσεων
και ιδρωμένων , αχνών φόβων
αργά το βράδυ
σ'ένα στενό για αυτούς παρελθόν.
Τυχαίνει επίσης
να γελούν
με την καθιστή μου υποταγή
στην τύχη
που κρατάω στα κρυφά
μια άκρη απ' το φόρεμά της
μην γλιστρήσει στο μελάνι μου
και ξεκινήσω πάλι
να γράφω για σένα.
Δεν έχω λέξεις..
τα 'χουμε πει αυτά
ο κόσμος ζητάει να ντυθεί
για να αρέσει.
Κλάψε - Πόνος - Φαΐ
ήταν η μέρα σήμερα
σαν ένα φάρμακο που έπρεπε να πιω

...

κυκλωτικές κάνει ο θάνατος τριγύρω
και κάνω μακροβούτια,
με τη βεβαιότητα,
οτι θα σε συναντήσω
στο ίδιο σημείο...
εκτείνοντας τις υπόγειες θάλασσες που ναυπηγούμε...

Συναισθηματική ασυναρτησία

Απώλειες...

Ουρλιαχτά που δεν βγαίνουν.

Αγγίγματα που δεν τολμούν.

Μοναξιές που δεν ομολογούνται.

Αγάπες που δεν αντέχουν.

Λόγια που δεν αναπνέουν.

Τραγούδια που δεν υπάρχουν.

Εικόνες που εξαφανίζονται.

Και ο φόβος... που πάντα έρχεται.

Ένα τσιγάρο που δεν θα ανάψει ποτέ.

Γίνεται η φωνή αυτών που άφησες και όλων αυτών που σ’άφησαν.

Μοιάζει να μην υπάρχει κανείς.

Ίσως πάλι να φταίει και η καταιγίδα ...μέσα μου.

Στο καλό

Δίκαια έφυγες δεν ήταν να κερδίσεις

Το ζαρωμένο χέρι μου μετέωρο ν’ αφήσεις

Έγειρα το κεφάλι μου μες το χαμόγελό σου

Χάθηκες γρήγορα στο άσπρο των ματιών σου

Βλέπω συνέχεια μακριά φώτα που δραπετεύουν

Γλιστράνε ήλιοι στους αρμούς των ρημαγμένων δρόμων

Σκίζουν το δέρμα μου παντού και με ανατινάζουν

Κάθε με το μαντήλι σου τυλίγω ό,τι απομένει

Στο καλό