Τρίτη 12 Αυγούστου 2014

της Κατερίνας...

Αυτή η γυναίκα
σε πιάνει από το χέρι όταν χάνεσαι,
είναι η φίλη
όταν βυθίζεσαι,
κοιμάται σαν βρέφος
ξυπνάει σαν καταιγίδα
γελάει σαν παιδί,
τινάζει τα πόδια της ευχαριστημένη
τη στιγμή που υποδέχεται τα καινούργια της δώρα.

Αυτή η γυναίκα
κατευνάζει
αγχωμένη
τον ίδιο το Θάνατο
τη στιγμή που πατάει με προσηλωμένη
μανία
τα πλήκτρα του πιάνου της.

Αυτή η γυναίκα
αποφασίζει να ζήσει
αρμονικά
με αυτά που ορίστηκαν ως ψεγάδια,
αυτή,
αποφασίζει να φτύσει
τα ινστιτούτα,
τα καθωσπρέπει,
τις άτριχες,
άοσμες
και άκαμπτες βλακείες.

Σ' αυτή τη γυναίκα
δεν βρέχει ξένος όμβρος.

Αυτή η ίδια
είναι η βροχή.








Κυριακή 10 Αυγούστου 2014

Χωρίς τίτλο (I)

Ι
Οἱ μέρες μου ὅλες λάθος μετρημένες
σὲ τσακισμένα δάχτυλα καὶ καταφαγωμένα
καθὼς χυμοῦσε πάντα πάνω μου τὸ λυσσασμένο τίποτε τῆς ζωῆς

Δὲν ἔχω χρόνο πιὰ
μὲ ἐγκαταλείπουν
οἱ πράξεις καὶ τὰ λόγια
Ὅλα ἔχουν τώρα τὴν εὐπρέπεια αὐτῶν ποὺ ἀποσύρονται
τὰ χέρια τῶν ἀγαπημένων μας ψάχνοντας γιὰ ἄλλες χειροπέδες
κι ἡ ἄμπωτη ἀπ' τὰ σπασμένα κρύσταλλα τοῦ ἔρωτα
κι ὁ δήμιος ποὺ τελειώνει τὴ δουλειά του καὶ κάνει τὸ σταυρό του
καὶ γυρνάει κι αὐτὸς στὸ σπιτικό του
ὅλα ἔχουν τὴν εὐπρέπεια αὐτῶν ποὺ ἀποσύρονται
καὶ μόνο ἡ φωνὴ μίας γυναίκας νὰ τρέμει καὶ νὰ τρίζει σὰ σπασμένη σκάλα
«... τὸ βράδυ μὴν ἀργήσεις...»
ποιὸ βράδυ, θεέ μου, τί νὰ μὴν ἀργήσω
μέσα σ' αὐτὸ τὸ ἀβυσσαλέο παθητικὸ τοῦ χρόνου

Πῶς τὸν καιρὸν ἐν ἀτοπήμασιν ἐβιότευσα ρεμβόμενος...
Μαρτύρια πάνω στὰ μαρτύρια
καὶ κρίματα πάνω στὰ κρίματα
χρεωκόπος τοῦ καιροῦ ἀσύγγνωστος
καὶ φτάνει τώρα ξαφνικὰ τὸ μήνυμα ὁ Ἀγώνιος πεθαίνει...
Νὰ τὸν προφτάσω πρέπει, ἀνάγκη πᾶσα
τώρα, σ' αὐτὸ τὸ τώρα ποὺ δὲν εἶναι χρόνος πιὰ
ἀραιώνει ἀραιώνει τὸ παρὸν τριγύρω μου κι ὁ Ἀγώνιος πεθαίνει
νὰ τὸν προφτάσω κι ἂς μὴ τὸν προφταίνω πιὰ
νὰ ξεκινήσω ἀμέσως... ἀπὸ ποῦ γιὰ ποῦ
σὲ μία κατάκοπη ἀκαταστασία σωριασμένα ὅλα τὰ τοῦ βίου μου
-ἔτσι τὰ βρίσκει ὅταν ἔρχεται τὸ μήνυμα
ἔτσι ὅπως πρὶν ἀπὸ μετοίκηση μὲς σ' ἔξαλλα δωμάτια
σκόρπια χρειώδη καὶ ἄχρηστα εὐτελῆ καὶ τιμαλφῆ ἐνθύμια καὶ φυλαχτὰ
φτωχὲς παρηγοριὲς τῆς καθημερινῆς ἁφῆς καὶ τῆς χαμοζωῆς μας
ἀπελπισία τοῦ τί νὰ πάρεις τί ν' ἀφήσεις
ἀπελπισία του νὰ σὲ νοιάζει ἀκόμη τί νὰ πάρεις τί ν' ἀφήσεις...-
σὲ μιὰ κατάκοπη ἀκαταστασία σωριασμένα ὅλα τὰ τοῦ βίου μου
σ' αὐτὸ τὸ τώρα ποὺ δὲν εἶναι χρόνος πιὰ
ἀραιώνει ἀραιώνει τὸ παρὸν τριγύρω μου
κι εἶμαι στὸ πουθενὰ
καὶ μόνο ἡ φωνὴ μιᾶς γυναίκας νὰ τρέμει καὶ νὰ τρίζει σὰ σπασμένη σκάλα
«... τὸ βράδυ μὴν ἀργήσεις...»



Βύρων Λεοντάρης

Κυριακή 20 Ιουλίου 2014

Πειροτεχνήματα


Δυναμώνουν οι γραμμές του Επαναστατικού Ποιηταριάτου...

Κυριακή 29 Ιουνίου 2014

Παλαμάκια


Παραπαντόμ στο ίσιωμα
πάτησα και γλυτώνω
απ την κατάρα που 'ταξες
μια μέρα στο Τει

Φλέγομαι καλοκαίριασα
μπλούμα και δεν πατώνω
στης καλαμιάς του κάμπου μας
την ύστατη πνοή

Καλέ οι ρίμες μοιάζουνε
να κάνουνε τραγούδι
σουρδείπωνε θα πω κι εγώ
σπείρα μου θαυμαστή

Απ όλα σου τα θαύματα
απ ένα δεν γλυτώνω
κι αν μεγαλώνω 
λιάζομαι ξανά στην κουπαστή




Παρασκευή 13 Ιουνίου 2014

Ζωή Τάχα - Το άγριο γεννά την οικειότητα



Στίχοι: Τάσος Σκορδάκης

Ο Τάσος Σκορδάκης είναι εμβληματική φιγούρα στην μεταπολιτευτική ιστορία του Αιγάλεω.
Μέλος του ΚΚΕ και οργανωτής της ΚΝΕ Αιγάλεω στα τέλη του '70 διαγράφτηκε από το Κόμμα μια και έκφραζε πια τις θέσεις της καταστασιακής διεθνούς. Ο πόλεμος που του ασκήθηκε από το Κόμμα ήταν εξοντωτικός. Το Νοέμβρη του 1981 συμμετείχε στην κατάληψη του Μποδοσάκειου (απέναντι από την κεντρική είσοδο του Μπαρουτάδικου) και ενίσχυσε την θέση για την δημιουργία ενός αντιεμπορευματικού χώρου, τη συγκρότηση ενός προπυργίου ενάντια στις ιδεολογίες και τους θεσμούς του αστικού πολιτισμού. Μετά από μερικά χρόνια άνοιξε ένα βιβλιοπωλείο στην περιοχή. Στα τέλη της δεκαετίας του '80 ο Τάσος πεθαίνει καταπονημένος από ένα βαρύ άσθμα. Το 1991 εκδίδεται από δικούς του ανθρώπους συλλογή με δικά του ποιήματα.

site: http://zoitaxa.net

Δευτέρα 26 Μαΐου 2014

Δειλινά διαπιστευτήρια

Το «πού πάει ο έρωτας όταν φεύγει;»
του Tom Robins…
το «πού τριγύριζες κι έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη;»
του Οδυσσέα Ελύτη…
το «η νόηση μοιάζει με παγοθραυστικό»
του Νίκου Καρούζου,
το «εγώ δεν μπορώ να σκεφτώ κι ας έχω χέρια»
του Ναζίμ Χικμέτ,
το «είναι αξημέρωτη νύχτα η ζωή»
του Κώστα Καρυωτάκη,
το «ένα πουλί πληγωμένο είναι πιο ελαφρύ;»
της Ελένης Βακαλό,
το «το αίμα κλαίει, το αίμα λέει, δεν ακούτε;»
του Πέτρου Ανταίου,
το «οι παλιές φωτογραφίες είναι σοφές, ξέρουν να εκδικούνται»
του Κλείτου Κύρου,
το «τι ελευθερία καθώς η φωνή μου ραντίζει!»
του Αλέξη Ασλάνογλου,
το «οι χωροφύλακες δεν διαλύονται με αυταπάτες και ψυχοσάββατα»
του Μιχάλη Κατσαρού,
το «θα με πολεμούσες ακόμη και μ’ αυτά που σου’ μαθα»
του Τίτου Πατρίκιου,
το «δεν υπήρξα παρά μια λακκούβα σκοτεινιάς»
του Τζουζέπε Ουγκαρέττι,
το «στων δικών μου σπονδύλων θα παίξω τον αυλό»
του Βλαδιμίρ Μαγιακόφσκι,
το «στυφά τα μονοπάτια»
του Άρθουρ Ρεμπώ,
το «πόδια πέτρινα με κάλτσες άμμου»
του Πωλ Ελυάρ,
το «στόμα, τέτοια αιμάτινη τομή ομορφιάς»
του Πιερ Ζαν Ζουβ,
το «δεν σε σκέφτομαι, είμαι πολύ κοντά σου»
της Ελίζαμπεθ Μπράουνινγκ,
το «είμαι ευρύς, περικλείω άφθονα»
του Ουώλτ Ουίτμαν,
το «σπίτι σου είναι η ροή σου»
του Μιγέλ Ντε Ουναμούνο,
το «καρδιά σου με παγωμένα επιμνημόσυνα μάτια»
του Ντάντε Ροσέτι,
το «η ανθρώπινη καρδιά αχόρταγος κρατήρας»
του Ουίλιαμ Μπλέηκ,
το «άξιοι εμείς της ατίμωσης, ότι αυτή μας αποξένωσε από τον ανάξιο καιρό της»
του Γιώργου Χειμωνά,…

Δευτέρα 12 Μαΐου 2014

.Χλαπάτσα.

[Το σχήμα λες;]

Κάθετη κάθετη κάθετη
κρύα
ανεπαίσθητα ευγενική
απορρόφηση
του τσιμέντου
υλικό και κουλτούρα μαζί

Ω!
το προκύπτον εποικοδόμημα
πόσο τυχαία αιχμηρό είναι
στο ύψος της δικής μου καρδιάς
που εσένα σου πέφτει χαμηλότερα
_εκ των πραγμάτων_
και πόσο τελικά έκπτωτο.

Aχ!
η ντομάτα εκείνη
πετώντας την 
στο έδαφος
γίνεται για λίγο μια κόκκινη μάζα
ακαθόριστη
κι αμέσως επιστρέφει
στο αρχικό της σχήμα

[Εγώ λέω το υλικό.]

Τετάρτη 7 Μαΐου 2014

Για κάποιες νύχτες που...


 
Σου στέλνω τον πίνακα που έχει φύγει εδώ και καιρό από τα χέρια μου αλλά επιστρέφει κι επιστρέφει συχνά για να ισορροπεί τις νύχτες σαν παραθυρόφυλο που το πηγαίνει πέρα δώθε ο αέρας αλλά δεν χτυπάει στον τοίχο για να μην με ξυπνήσει. Ένα διακριτικό θρόισμα. Έχω αρχίσει να αποσυντίθεμαι και τα κομμάτια μου γλιστράνε στην Πατησίων, περνάνε μπροστά από την κατάληψη αλλά δεν γυρίζουν να κοιτάξουν, την Αλεξάνδρας, την Πέτρου Ράλλη...και πάλι δεν γυρίζουν να κοιτάξουν. Μετά πάλι, κάθε απόγευμα τα κομμάτια μου γυρίζουν από τα μεθυσμένα τους μικρά ταξίδια, παίρνουν τη θέση τους σε συνελεύσεις, περνάνε ξυστά από τις παθολογίες, κάνουν πως δεν ακούνε τις μικρές κακεντρέχειες, πεταρίζουν από χαρά στις πιο γλυκές χειρονομίες, ξεβράζουν τα νοήματα από τα μεθυσμένα τους ταξίδια, ομονοούν και χαμογελάνε. Αυτός είμαστε λένε και δείχνουν τη μεσήλικη συμπύκνωσή μου. Ετοιμάζονται να ξαπλώσουν και με φωνάζουν να τα αγκαλιάσω σαν ένα φθαρμένο σεντόνι που δεν προφταίνει να ξηλώνει τα φτέλια του για να καμωθεί το καινούργιο. Κι εγώ πάω σιγά σιγά.
Σε συμμερίζομαι περισσότερο απ' ό,τι φαντάζεσαι. Ακούω τα δικά σου γλιστρίματα, χρησιμοποιώ τους κοινότυπους κώδικες για να τους μιλήσω, ασκώ τις μικρές μου σιωπές μετά από φλύαρα ξεφυσήματα αλλά δεν νομίζω ότι μπορώ να συνεισφέρω ουσιαστικά στα προσωπικά μας δράματα. Απλά είμαστε, μόνοι, μαζί, αστρόσκονη που διασκεδάζει στα κύτταρά μας, βασανίζεται από τις φοβίες μας, τσαντίζεται από την αλόγιστη έκθεση αλλά δεν είμαι και σίγουρος ότι βιάζεται να ακολουθήσει το δρόμο της χωρίς εμάς. Θραύσματα χαρωπού σύμπαντος με χάχανα, μοναξιές και ακαταλαβίστικους φθόγγους με το δάχτυλο στο γενικό διακόπτη να σαρκάζει την επιφάνεια των χειρονομιών μέχρι να κάνει την οριστική και τελεσίδικη κίνηση. Ωραία!

Τα σέβη μου

Κυριακή 30 Μαρτίου 2014

αναπόφευκτα

η κατάσταση χειροτερεύει

έτσι όπως έχεις στοιβάξει τους ανθρώπους μέσα σου
είναι φυσικό να γκρινιάζουν, να κάνουν φασαρία

πρέπει να τους βγάλεις όλους από μέσα σου
για λίγο

να ανοίξεις όσο μπορείς τους χώρους σου,
να τους λιάσεις, να καθαρίσεις, να αερίσεις

κι ύστερα έναν έναν τους ανθρώπους να τακτοποιήσεις
με φροντίδα ξανά μέσα σου

θα είναι καλύτερα και για σένα και γι' αυτούς

Σάββατο 8 Μαρτίου 2014

Ξε Χου




Μπορούσες σίγουρα να πείς οτι προσπάθησε
το στιγμιότυπο
είχε φροντίσει γιαυτό
τα κουρασμένα μάτια, η χλωμάδα
χωρίς αμφιβολία
(γιατί σε ποιόν αρέσει να πονάει;)
Ήταν λοιπόν εκεί
ολόκληρος μια απόδειξη
ολόκληρος μια αδικία
περπατώντας στο πλάι
μιας αφήγησης χιλιοειπωμένης
και πανίσχυρης
Σε  κείνο το σημείο της απόλυτης ηρεμίας
στο μάτι του κυκλώνα
εγκλωβισμένος

Κυριακή 2 Μαρτίου 2014

Πές μου. Με τί.



Σε δοκίμασα με νερό θαλασσινό
 Για να δω αν ξεβάφεις

Πίστεψέ με
Με  τον καιρό όλα φεύγουν
Πρώτα τα καράβια

Πίστεψέ με
Mε τον καιρό όλα αλλάζουν
Πρώτα η ρότα

Γιατί οι άνθρωποι να μη δένονται μ’ αλυσίδες
Και να μη τρέφονται με τις σκέψεις μιας στιγμής
Μιας στιγμής χρυσόσκονη
Δεν ξέρω

Είναι φρικτό να μη σε πιστεύουν
Πιο φρικτό να μη θέλεις
Να σε πιστέψουν

Η αδυναμία να θέλεις να γνωρίσεις τον εαυτό σου
Μ ’ακούς ;
Εγώ δεν ήθελα να γνωρίσω εγώ
Πιάνεις κάτι που τρέχει και χάνεσαι

Ξέρεις γλυκιά μου που να βρεις τώρα άλογα
Μ ’ακούς ;
Δεν υπάρχουν άλογα

Σε λίγο δεν θα υπάρχουν και καράβια
Θα βγούνε όλα στις αμμουδιές

Σε λίγο δεν θα υπάρχει και χρυσός
Και πως θα χρυσώσουν τα καράβια

Θα γίνουν τέρατα
Και ’μείς με τι θα φεύγουμε που θα μας κυνηγούν
Οι ίσκιοι ;

Πες μου
Με τι.                       

Νότης Γέροντας                                            

Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2014

Ταβάνι






        Αυτό λοιπόν δεν γίνεται.
        Είπες κάπως θυμωμένα.
        Έπειτα,
        το επανέλαβες γλυκύτερα.
        Αυτό λοιπόν δεν γίνεται..

Σάββατο 25 Ιανουαρίου 2014

η αλφαβήτα μου


Η άνοιξή μου γεννήθηκε μεσήλικη
Ξέπλεξε τα ολοκόκκινα μαλιά της
έδιωξε τις μέλισσες από τα βλέφαρά της
Ζήτησε έναν καφέ βαρύ γλυκό
Έκανε τράκα ένα τσιγάρο και το άναψε
Χαιρέτησε τον ήλιο
Κι έπιασε να με μάθει την αλφαβήτα της
Τις καινούργιες απαιτήσεις:
Άδραγμα, δεν αρπάζεις, δεν κατοχυρώνεις, δεν χαϊδολογάς,
                   ακουμπάς το χέρι σου στα σώματα απαλά σα να προσπαθείς να
                   μετρήσεις τον πυρετό των παθών τους
Βραδύτητα, με το χρόνο να αιωρείται στα υγρά και τις ευωδίες
                   χωρίς τις αγχωτικές ρήτρες των προβλεπόμενων συναντήσεων
Γύμνωμα, χωρίς τα πρόσωπα της καθεμέρας, τα κουρέλια των συμβάσεων
                   και τα επιτηδευμένα εσώρουχα από neon
Ένταση, έκταση, έκσταση, χωρίς τη διεκδίκηση καμίας συναισθηματικής περιουσίας  
Ζωντάνια, χωρίς νοσταλγίες, χωρίς τετελεσμένους μέλλοντες, χωρίς δεσμά
                της ανεπίστρεπτης φθοράς 
Ήθος, όχι ψεύτικο θραύσμα  της αστικής ηθικής  αλλά πολύτιμος λίθος της
            διακριτικής ειλικρίνειας και της αφοπλιστικής απλότητας
Θωριά, διαυγής, ελεύθερη, συγκρατημένη, διαφανής, ευανάγνωστη,
             κελευστική των οριζόντων, επιταχυντική των εξοικειώσεων
Καύλα, όχι ως χυδαία σεξιστική βωμολοχία αλλά ως ακριβολογική αυταξία της
             κραυγαλέας σωματικής άνοιξης που δεν χωράει στις γλωσσικές
             αναστατώσεις
Λείος, χωρίς εσοχές, χωρίς αναχώματα, χωρίς βάλτους, χωρίς την αγριάδα
           συστολών κι αναστολών
Μάλας, πολύς, απλόχερος, μεγαλόθυμος, με την ομηρική καταγωγή των
             οριακών συναισθημάτων
Νέος, με την πλευρά που αναπτύσσεται διαρκώς χωρίς να ωριμάζει ποτέ
Όλος, γνωρίζοντας πάντα ότι θα είσαι μοναδικός αλλά όχι ο μόνος
          και να το μαθαίνεις και στους άλλους για τον εαυτό τους στη σχέση τους
          μαζί σου και με τους άλλους
Πλέων, ατελεύτητα γλιστρώντας στους ωκεανούς της φθοράς και της αφθαρσίας,
             έκθετος, αναζητώντας απάνεμους συμμάχους να με κερνάνε μέλι και
             δύναμη
Ρηγματωμένος, για να φωλιάζουν οι κυνηγημένοι στις σπηλιές μου
Σταρένιος, για να τρώνε την κόρα μου μανάδες, την ψύχα μου μικρά παιδιά,
                  το καναβούρι μου άγρια πουλιά και το γλυκάνησο μεθυσμένες
                  ηλιαχτίδες  
Τρωτός, γνωρίζοντας ότι θα με λεηλατήσουν, θα με λυντσάρουν, θα με πληγώσουν,
              θα με προδώσουν, θα με ξεσκίσουν, θα με φτύσουν
Χαμογελώντας...

Παρασκευή 3 Ιανουαρίου 2014

Και πάλι


Καλή Χρονιά Ποιηταριάτο

Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2013

Έτοιμο!



                          Incognita Sperans 2013...

Πέμπτη 21 Νοεμβρίου 2013

Φλογομετρία



απίθανη ήταν
η αφέλεια
πως θα είναι όμορφο
ο κόσμος όλος να κινείται γρήγορα προς τα πάνω

εν μέρει έγινε συνήθεια
η κυριαρχία της όρασης

ούτε στομάχια
ούτε ήχοι
ούτε βροχές

μα πόσο
πόσο ακόμη πιο άυλοι
να γίνουμε;

Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2013

ATM

Άξιος Της Μοίρας

συναλλαγές όλο το 24ωρο
με την Τράπεζα Μοιρολατρίας

Παρασκευή 15 Νοεμβρίου 2013

Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2013

Όλα είναι ένα (-)

Κι ύστερα,
τι ωραίες μέρες είναι αυτές
που σου επιτρέπουν να γεύεσαι την απόλαυση της σιωπής;
τι ωραίες μέρες είναι αυτές
που βλέπεις
που μυρίζεις
που ακούς
το αδιαμεσολάβητο,
που αισθάνεσαι τις ταλαντώσεις των σωμάτων
την ώρα που ξαναγεννιούνται,
που δονείσαι από τις φωνές που καταργούν
εν τοις,
εν τοις...
εν αυτοίς της...
πραγματικότητας που έχει επιβάλλει το τίποτα;
τι ωραίες μέρες είναι αυτές,
που κοιταζόμαστε χωρίς οθόνες;
τι ωραίες μέρες είναι αυτές
που δεν κοιταζόμαστε από "οθόνες";
τι ωραίες μέρες είναι αυτές που αγκαλιαζόματε,
τι ωραίες μέρες είναι αυτές
που στήνουμε τις λαιμητόμους,
καιόμενα βάτα ,
της τυραννίας;
Ήμαστε, είμαστε και θα είμαστε.
Τέλος.

Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2013

Όλα είναι ένα (2)

Κι επειδή είμαστε
αυτό που είμαστε,
κι επειδή, λοιπόν,
είστε αυτό που είστε
ποτέ δεν θα φωνάξουμε "ζήτω ο Θάνατος"
όπως φωνάζουν οι απανταχού "πριμοδεριβερα",
αλλά θα κοιτάξουμε αυτόν τον ίδιο το θάνατο
κατάματα
με το βλέμμα,
με αυτό το βλέμμα,
με το φλέγμα αυτών που μοιράστηκαν τη ζωή τους απλόχερα.
Εσαεί.