“Δεν γίνεται άλλο ρε Μ.”, του είπε η Χ. σε ένα από τα πηγαδάκια της συγκέντρωσης,

“τα βράδια κλοτσάω στον ύπνο μου”.

Εκείνος της είπε ότι δεν πειράζει,

καλό είναι να ρίχνει και καμιά «παντόφλα» στον καλό της έστω κι έτσι,

δεν πρέπει να παίρνουν και πολύ αέρα τα αγοράκια.

Το ήξερε πως το χιούμορ του ήταν κάτω του μετρίου,

εκτός από κάποιες εκκωφαντικές εκλάμψεις.

Ωστόσω είχαν μεταξύ τους τον κώδικα.

Ίσως ήθελε να λειάνει την ανησυχία της φίλης του…

Ίσως, ενώ κατανοούσε –ή καλύτερα γνώριζε βαθιά-δεν έβρισκε την απάντηση εκείνη

που θα ορθολογικοποιούσε το ερώτημα, δίνοντάς της το συντροφικό άγγιγμα που εκείνος ήθελε… 

Όταν γύρισε στο σπίτι του

και πριν καθίσει μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή,

έριξε μια κλεφτή ματιά –παρόλο που ζούσε μόνος- 

στον τοίχο που εφάπτονταν του κρεβατιού του.

Είδε έναν μικρό γκρίζο κύκλο. 

Ο σοβάς είχε αρχίσει να φθείρεται…

Ένας ακόμα "Δύσκολος Θάνατος"

Είπε:

"Όλες οι σταθερές μου- έχουν χαθεί

Η ρευστότητα μου δίνει μεγαλύτερη σιγουριά..

Η ορμή της ζωής τα διαλύει όλα..

Ψάχνω και χάνομαι..Στην οικονομική ανασφάλεια, στην υπαρξιακή κατηφόρα..Στις υποσχέσεις και ματαιώσεις του παρελθόντος..

Σε μια ψυχανάλυση που μου λέει ότι έμαθα να σιωπώ για να αντέχω..και να μην είμαι μόνη..

Με όλες μου τις σχέσεις να γκρεμίζονται και να χτίζονται κάθε στιγμή..Μέσα μου..

Με ουλές από παλιούς φίλους..Επενδύουμε στις σχέσεις όσο και όπως νομίζουμε..

Κι εγώ το πιστεύω ότι δεν θα σε αγαπήσει κανείς άλλος όπως εγώ..Κι εμένα κανείς άλλος όπως εσύ..Μοναδικά συναντηθήκαμε και αγαπηθήκαμε..

Όλα αντανακλώνται σε σπασμένο καθρέφτη..Θραύσματα καθημερινότητας και βιαστικές πληροοφρίες..Καλύπτουν το κενό που αδειάζει η αγάπη..Η νοσταλγία..

Η σύγκρουση σημαίνει εξέλιξη και διεκδίκηση..

Με εξαντλούν οι δικοί μου δαίμονες πλέον..

Οι εγωισμοί ανυψώθηκαν..

Μόνο όταν ταιριάζουν οι εγωισμοί προχωράνε οι «σχέσεις»..

Τις πορείες μας στη ζωή τις καθορίζουν οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους..Τους συντρόφους μας..αυτούς που μας εμπνέουν..και μας ελκύουν να βουτήξουμε στον δικό τους κόσμο..

Αλλά εγώ σε βρίσκω κάθε μέρα..Που καπνίζω..Που πνίγομαι..Που φιλάω.. Που κλαίω οδηγώντας και θέλω να τελειώσουν όλα..Τα αμετάκλητα..Κάθε φορά που γελάω..γιατί ο φόβος μου μεγαλώνει..

Σ’ αγαπώ όπως και όσο αντέχει η αδύναμη καρδιά μου..

Δηλαδή απεριόριστα..Κι ας μην φτάνει η αγάπη μου στο δέρμα σου να σε ανακουφίσει από τα ρίγη..

Είναι εκεί..Σαν άγγελος που δεν φαίνεται..και που μια στο τόσο χτυπάει τις φτερούγες του και λέμε..Ψύχρα έβαλε απόψε..

Και την αγάπη σου την νιώθω σιωπηλή μέσα από τις κραυγές σου..Και με συντροφεύει παντού και πάντα..Σαν όνειρο παιδικό, ένα μεσημέρι, σε μια ξαπλώστρα κάπου σε μια παραλία..Και δίπλα μου το μισοφαγωμένο καρπούζι..Να μου θυμίζει ότι τα καλοκαίρια τελειώνουν απότομα..

Κι επιστρέφουν.."

Από Μ.

που και που

Ως γνωστόν τα όνειρα δεν έχουν trailer για να επιλέγεις την προβολή

Και

Βλέπω αυτό τον άνθρωπο στα όνειρά μου

Που και που

Ξέρω ότι μπορώ να ζήσω χωρίς αυτόν

Αλλά

Ότι ζώντας μαζί του η ζωή μου θα είναι όμορφη

Που και που

Προς το παρόν συναντιέμαι στα όνειρά μου μαζί του

Και

Εκνευρίζομαι γι’ αυτή του την αυθαίρετη παρουσία στη ζωή μου

Που και που

Ξέρω ότι ίσως… έτσι θα πηγαίνει μια ζωή

Και

Πότε θα κλαίω και πότε θα χαμογελάω γι' αυτό

Που και που

Μπουρμπουλήθρες

παρεπιπτόντως
είναι πολύ δύσκολο
όλο αυτό με τις τροχιές

θέλω να ξέρεις
σίγουρη οτι καταλαβαίνεις
καθετί
κάθε συνειρμό, μικρή υπόνοια, φόβο

αναπνευστήρας σε ατέρμονη ανοδική πορεία
μικρή χαραμάδα ηλεκτρικής κουζίνας
ανοιχτό παράθυρο λεωφορείου
τόσο κοντά..

..συμβαίνει

τα βήματα προς τα πίσω
προκύπτουν απο φροντίδα
μήπως ο χώρος που έχεις
δεν σου φτάνει να εκταθείς
χωρις να προκαταλαμβάνουν
οτι σώνει και ντε
αν σε νοιάζει να μεγαλώσεις
πρέπει να μ αγγίξεις..

Ε ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΛΟΙΠΟΝ!!!!!!

he left me his advice

Οι δικοί μου άνθρωποι (γ)

Με φύλλα δυόσμου παζαρεύουνε στο στόμα
τη φύση τους, σε ανάγκη
στα μπαρ στις λεωφόρους
εκλύουν τα παιδικά τους όνειρα
σε αμφίβιες ενήλικες συμπεριφορές.

Στην επιθυμία, της κοσμικής τους ηδονής
με δέηση, τα βράδια που ο ήλιος γέρνει
να εκπληρωθούν ζητούν.
Όμως την μοναξια τους μαρτυρούν
με την αισχύνη του αλλότροπου
με τις ρυτίδες που σκάβει ο χρόνος.

Κι αφού επιθυμούν, μα δίχως να την νιώσουν
μισθώνουν με προσθήκες την αιώνια νιότη
κρύβουν με λούσα την ξημερωμένη θλίψη
ποτίζουνε μυρτίες, στις γλάστρες μεσημέρια
με δάκρυα, πνιγμένα στις βρισιές.

Γίνονται οι διψασμένοι δρόμοι, απ όπου πέρασαν.

Στα κάτεργα του πάθους
του ανεκπλήρωτου έρωτα
καλές μου, πικρόγελες ψυχές
που πάτε;

Βάδιζε,
βάδιζε,
βάδιζε
και σκεφτόταν αινίγματα
και μετρούσε την ησυχία στα σοκάκια
και θυμόταν το θόρυβο.
Ύστερα
κατούρησε στη μέση της διαδρομής
δίπλα από έναν κάδο
ευτυχισμένος μονολογώντας:
"ο έρωτας υπάρχει και χωρίς εμάς"

Τυφλό

Η κίνηση
είναι ένα πείραμα που κάνεις
όταν πρέπει να καταλάβεις
τι κουβαλάς μαζί σου
και τι αφήνεις πίσω...

Οι δικοί μου άνθρωποι (β)

Με αρχαία όστρακα και αστερίες.
Είναι ντυμένοι.
Με ρίζες κέδρων και φύκια τυλιγμένοι.

Δεν είναι μικροί ούτε μεγάλοι
είναι αυτοί που γίνονται.

Εγκολπώνοντας το παιχνίδι
την χαρά της εμπειρίας, το αύριο
ξεπροβάλλουν στις ακτές
με θαλάσσιους τρυφερούς ρευματισμούς
μέσα απο λειβάδια βενθών,
καβάλα σε δελφίνια
σαλάχια και χελώνες.

Σαστίζει και η σελήνη, στην πρώτη φέξη της
φωτοδρόμιο, τα σπασμένα είδωλα πάνω στα κύματα.

Δεν είναι καλοί ούτε κακοί
είναι αυτοί που δίνονται.

Το βόρβορο του κόσμου αυτού παραμερίζουν
συντρίμμια του χρόνου
ερείπια των πόλεων.

Ευπροσήγοροι μα και σκληροί
με γεγονότα, κυήματα φωτοχυσίας του βυθού λουσμένοι
σκοτεινές ανταύγειες και πυρετό σε δέκατα
αναζητούν, με αναλόγια και κρυστάλλους
ανθρώπους ανθρώπινους αναλογικούς.



  

...Είναι απίστευτο τι αναμνήσεις-εικόνες μπορεί να σου φέρει ένα τραγούδι ή κάποιοι στίχοι που λάτρευες, χρόνια πριν, και για πολύ καιρό μπορεί να μη σου έλεγαν τίποτα.
Συνήθως θυμάσαι αυτούς τους στίχους, όταν γίνονται βιωματικοί και δεν είναι πάντα ό,τι καλύτερο (αυτό βέβαια χωράει κουβέντα).
Ένα βράδυ λοιπόν παρέα με μια καταραμμένη σκιά σιγοτραγουδήσαμε...

Μη με ρωτάς αν η αγάπη ανασταίνει
μου είπε κάποιος κάποτε το είδε να συμβαίνει.
Θυμήσου, τότε που σ' άφησαν μονάχο
τον σκορπιό που βρήκες όταν σήκωσες το βράχο,
το βράχο που επάνω του το κάστρο φτάνει στους ουρανούς,
για ναύτες σαν κι αυτούς λιμάνι,
κάνει να ακούγεται κι αυτό το βράδυ
ο ήχος απ' τα κέρματα που ρίχνει στο πηγάδι η μοίρα,
θυμάμαι τ' άρωμά της,
τους κύκλους που ησυχάζανε κάτω απ' τα βλέμματά της.
Πήγαινε δε θα το μετανιώσεις
πες της πως ήρθες εσύ και θα το νιώσεις,
θα νιώσεις στο πλάι σου την πνοή της
μια νύχτα με πανσέληνο στο ιπτάμενο χαλί της.

Άσε τη ζωή να λιώνει μέσα στα χέρια της σαν χιόνι..

Τσουγκρίσαμε τα ποτήρια και αφήσαμε τους στίχους να ταξιδέψουν...

My love...

Διάβασα ότι: "Αυτοί που αγαπιούνται δύσκολα, το έχουν περισσότερη ανάγκη από άλλους"
Το σκέφτομαι...

ε και λοιπόν;
ηταν απλώς μια πευκοβελόνα που λαμπάδιασε
μες στο απολυτο σκοτάδι
επειδη ο πυρετος δεν επετρεψε να οργανωσω ενα σημα κινδυνου
πιο ισχυρο, πιο προσανατολισμενο
και τελικα ευτυχως
_γιατι μεσα στο ψαξιμο εφοδίων πανικοβάλλομαι_
που να ξερα πως θα φτανε η φωτίτσα της μεχρι σε σένα..

πως θα ταξίδευε, σαν στιγμιότυπο εντύπωσης

πολυ μακρια απ τον συμβατικο χρονο που αποδεχόμαστε όταν όλα πάνε καλά
ειχα σχεδόν ξεχάσει την ειρωνία εκείνης της επιθυμίας
εκείνη την διάθεση που την χωρίζουν καθετες ερημοι
πανω στις οποιες τοσο καιρο κουτρουβαλιαζομαι


τωρα μένει το δυσκολότερο
τα γεφυράκια μεταξύ αυτών των νησίδων που απλώνονται
η αποδοχη της ενιαιας διαδρομής που τα συνδέει
οδυνηρα και μη
και φυσικά
αυτό το πάντα μετέωρο "εσυ"...

Αφιερωμένο

Μετρώντας άδικα χαμένο χρόνο
 λίγο προτού κλειστώ στη φυλακή
 μάζευα ώρες τούφες από κρύο
κι όλο ρωτούσα τι γυρεύω εκεί...

Χορτασμός από νέα συμβάντα
κορεσμός μήπως φτάσει το φως...
 Μη λυπάσαι θα 'ρθω πάλι γερός
μη λυπάσαι που θα 'ρθω δυστυχώς...

 Πεταχτός κι αυτός ο χειμώνας
 λυτρωμός θα 'ναι το καλοκαίρι...

Μη λυπάσαι δεν έχω πια λημέρι
μη λυπάσαι που απ' αυτό θα χαθώ...
Κι όταν σε ρώτησα αν θες να φύγουμε από δω με κάρφωσες
και μου φτυσες σε ήχο μουγγό

Μήπως ξέρεις κάποιο μέρος που να φοβάμαι λιγότερο

Μελαγχόλησες τώρα και φεύγεις
μόνος μου έμεινα κι εγώ...

Δεν σ' αρέσανε... και φεύγεις

λες και το βράδυ δεν θα μπορώ να κοιμηθώ...
 Δεν σ' αρέσανε... και φεύγεις


                                                         Εν Πλω

Σώπα, μη μιλάς...

ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΑΝΟΣΗ ΘΝΗΣΙΓΟΝΙΑ

Εγώ, η άλλη σου εκδοχή

Σου μιλώ απο ενα ταξίδι
που δεν μοιάζει με τ άλλα.
Της οργανωμένης υποτέλειας
του μισαλλόδοξου το βασίλειο
και της ενορχηστρωμένης αρέσκειας
με απαντοχή την θέωση
σε ανύπαρκτους θεούς

Είμαι απο κει που έρχομαι
οι δρόμοι μου στρωμένοι με νεκρούς
έρχομαι απο κει που φεύγω
απ τα χαλάσματα της φτώχειας φεύγω
στην αδικία της αφθονίας φτάνω

Κι όλο φεύγω, κακήν κακώς
χιλιόμετρα και μίλια μακρυά
στεριές και θάλασσες
κόσμους δύστροπους και φοβικούς

Απ την ανατολή στη δύση
απο το νότο προς βορρά
για τις συμμορίες και τις μαφίες
και κάθε είδους ορέξεις,γίνομαι βορά.
Και πίσω πάλι, κλοτσηδόν

Ως που θα φτάσει ετούτο το κακό
ανάθεμα κι αν ξέρω,σε ποια γη,εγω να σταθώ

Και ξανά, προς δύση πάλι
εκεί που όλα είναι βιαστικά
γρήγορα, άδεια και υπερβολικά
εκεί που πάψαν να συλλογιούνται
παρά μονάχα λογαριάζουν
εκεί που το άλλο, μονάχα όταν είναι
όμοιο χυδαία, είναι σεβαστό

Είμαι απο κει που έρχομαι
έρχομαι απο κει που φεύγω
οι δρόμοι μου στρωμένοι με νεκρούς
απ τα χαλάσματα της φτώχειας φεύγω
στην αδικία της αφθονίας φτάνω

Και ποιος ξέρει
αύριο μεθαύριο
ίσως, και να σαι εσύ.

 

memento mori


'' Ω γιέτα τσ' μάνας
τι με φυλάγεις;
με φυλάγεις μην
σ' απεθάνω; ''

;

Χιλιάδες τόνοι γλωσσικό μετάλλευμα
χρειάζεται να λιώσεις
για να βρεις τη χρειαζούμενη λέξη
στιχουργούσε ο Μαγιακόφσκι.

Θα 'φτανε όμως το λιώσιμο της γης
για να συνθέσει τη λέξη
"Σ' αγαπώ";


Σωτήρης Πέτρουλας
λίγες ημέρες πριν τη δολοφονία του

πριν κοιμηθώ

θ αφήσω μια στιγμή

τον χρόνο

ν αφαιρεθεί με την σκέψη σου

ελπίζω να προλάβω 

μες στην παρένθεση του

να χωρέσω εκτός απ το λαχάνιασμα μου

όλα οσα δεν σου είπα 

επειδή

δεν έβρισκα το καταλληλο «τώρα»

...ποτέ