Μια λύπη είναι η αφορμή

Μια δική μου λύπη σημερινή και φρέσκια, χθεσινή και πάλι φρέσκια και μια της προηγούμενης εβδομάδας που πάλι φρέσκια είναι και ένα κείμενο που έφτασε σε μένα απο το 2002 μα πάλι φρέσκο, συνθέτουν την αιτία αυτής της ανάρτησης. Ο εμπνευστής μου ζήτησε ανωνυμία και με ευχαρίστηση παρέχεται.

"Η αυτονομία μου –το πιο σημαντικό πράγμα αυτή τη στιγμή.
Να ορίσω o ίδιoς τα "θέλω", τα "πρέπει" και τα "γιατί" μου.
Να μην αφήνομαι να με παρασύρει η ροή των γεγονότων, αλλά να μπαίνω μέσα σ'αυτά ολόκληρος και αποφασισμένος.
Επιλογές. Να κάνω ξεκάθαρες τις επιλογές μου.
Να δώσω νέα νοήματα και περιεχόμενα.
Να δημιουργήσω νέες καταστάσεις
ρηξιακές.
Οι αξίες του παλιού κόσμου, βαθειά θαμμένες μέσα στα απλά
και καθημερινά.
Θέλω να τις βρω και να τις ξεριζώσω,
να αλλάξω –αντιλήψεις, στάση, συμπεριφορά-
να βαθύνω τη συνείδηση,
να κάνω την πράξη ανατρεπτική, άρα και επικίνδυνη,
έτσι ώστε να μην παρεκλείνει απλώς από τα καθιερωμένα,
αλλά να είναι κάτι ριζικά νέο και αναφομοίωτο.
Θέλω η πράξη να φέρει μέσα της τον αέρα της εξέγερσης,
όχι μόνο στι δράση, στις κουβέντες και στο δρόμο,
αλλά και σε ολόκληρη την καθημερινότητα,
τις σχέσεις, τις αντιλήψεις για τη ζωή,
το πώς ζω, πώς σχετίζομαι με τους ανθώπους,
πώς ερωτεύομαι και πώς κάνω έρωτα, πώς περνάω τον χρόνο μου,
πώς δημιουργώ πράγματα και καταστάσεις, πώς σκέφτομαι...
Όλα υπό αίρεση, όλα υπό αμφισβήτηση.
ακόμα και οι βεβαιότητες,
για να ενισχυθούν ή να απορριφθούν ή –ακόμα καλύτερα-
να πάρουν νέα τροπή.
Οι βεβαιότητες που μπορεί να γίνουν αγγιλώσεις, δόγματα, άλλοθι,
αν δεν τις τσιγκλάμε διαρκώς...
Θέλω να ζω μια διαρκή εξέγερση σε ό,τι με καταπιέζει.
Δεν θέλω να επαναπαύομαι, να αράζω, να βαλτώνω...
Δεν θέλω να κάνω πράγματα από συνήθεια.
Δεν θέλω να δημιουργώ συμβάσεις.
Δεν θέλω να συνάπτω γάμους, ούτε να βιώνω μικρούς θανάτους όταν αποχωρίζομαι.
Θέλω πάθος και εξέγερση,
αναζήτηση και ανατροπή.
Θέλω να διαβώ καινούριους δρόμους και να αγναντέψω νέους ορίζοντες.
Θέλω να ευφεύρω νέους τρόπους και να διαμορφώσω καινούρια πεδία δράσης.
Και επιτέλους...
να ΠΡΑΞΩ!!!"

Ο Γιάννης Ταμτάκος για τα γεγονότα του Μάη του '36 στην Θεσσαλονίκη

Υπό συζήτηση...

-Κάποια μέρα είναι πολύ πιθανόν να εξαφανιστεί η θεατρική τέχνη. Πρέπει να το αποδεχθούμε αυτό. Αν κάποτε οι ανθρώπινες δραστηριότητες αποκτήσουν επαναστατικό χαρακτήρα σιγά σιγά το θέατρο δε θα έχει καμιά θέση στη ζωή.

-Η μοναξιά όπως την καταλαβαίνω εγώ, δεν είναι δυστυχία. Είναι η βαθιά - λιγότερο ή περισσότερο σκοτεινή - γνώση της άτρωτης ιδιομορφίας που διαθέτει ο καθένας μας.

-Όποιος γνωρίζει κάτι πολύπλοκο, συμμερίζεται την απλότητά του.


Ζαν Ζενέ, Μικρό όργανο για το θέατρο

Δυστυχώς, ο λάθος αιωνόβιος συνεχίζει να ζει...

Μπαρμπα-Γιάννης Ταμτάκος: 1908-2008
Παναθηναϊκός: 1908-2008

Απόσπασμα από μια μεγάλη πνευματική διαμάχη...

Ο πατέρας Μάξιμος με "του λόγου την μάχαιραν" ετοιμάζεται να τεμαχίσει την σατανική γοητεία της Τριστέσσας με την βοήθεια "ειδικών". Τιτανομαχία βοθρολυμάτων.
Μέσα σε τόση φασαρία δεν ακούγεται και η φωνή του ποιητή που φωνάζει μέσα από τον υπόνομο: "οι πόθοι μας είναι σαν τις μύγες γύρω από την κουράδα".

Σε λίγο ξημερώνει

Εμφανίζεσαι αναπάντεχα στην πόρτα.

Χαμογελάς κι απλώνεις τα όμορφα χέρια σου.

Ένας μικρός γυρίνος

κι ένα μικρό παιδί

κουρνιάζουν στην αγκαλιά σου

και εισπνέουν γαλήνη.

Οι εντολείς εξαφανίζονται

στους χτύπους του στήθους σου.

Έτη γονατίζουν τιθασευμένα

στα πόδια σου.

Οι ώρες ντροπιάζονται

στα μάτια σου.

Ζηλεύει ο Μορφέας τα ακροδάχτυλά σου

και τα πλακόστρωτα πλέκουν την ωδή σου.

Ένας μικρός γυρίνος κι ένα μικρό παιδί

υποδέχονται το απέραντο.

Γιασεμιά κρεμασμένα από τους φράχτες

παρατηρούν τον τρόπο.

Τον τρόπο που τα πέλματά σου

δροσίζουν το πάτωμα.

Τον τρόπο που τα χέρια σου

ευχαριστούν τα πράγματα.

Τον τρόπο που κινούνται

τα βλέφαρά σου

καθώς το βλέμμα σου φωτίζει το χώρο.

Τον τρόπο

που γέρνεις το κεφάλι σου.

Την παραμικρή λεπτομέρεια των χειλιών σου

το σχήμα των ματιών σου

το ταξίδι στις γραμμές του προσώπου σου.

Εμφανίζεσαι αναπάντεχα

μέσα από νέφη κραυγών

και σαστίζουν οι δρόμοι

και πρασινίζουν οι πλατείες.

Και

σαστίζουν όντως

οι

δρόμοι

Ομορφαίνω τη μοίρα

Οι ποιητές είναι πιο άρρωστοι απ' τις μητέρες
κι ο άξιος εύκολα μένει στο όνειρο
κι ο άξιος με γυμνό σώμα πολεμά το επίγειο κράτος,
πολεμά την τίγρισσα,
κι η θρησκεία κι η τέχνη κηλίδες απάνω στο θηρίο
κι οι ποιητές κι οι φιλόσοφοι κηλίδες
ανώφελες και γύρω τους η ερημιά.
Τρέχει τ' άγριο ζώο πηδά στροβιλίζει τον τρόμο
και τρέφεται με τους φόνους
και τρέχει το δέρμα του και τρέχουν οι κηλίδες
ακίνητες και γύρω τους η ερημιά.

Ν. Καρούζος

Διάλεξη με θέμα: Ληστείες τραπεζών και κοινωνική νομιμότητα

Επιλέγω !

Θα προτιμήσω ανάποδα βήματα
μη δικαιώσει η ιστορία το στόχο της.
Να καθορίσει το μέλλον…

Θα προτιμήσω την απέναντι όχθη
με απελπισμένη ακινησία.
Να μην δω τα σπασμένα βήματα μιας ανθρωπότητας που…

Θα προτιμήσω τα ψέματα
έναντι μιας θριαμβευτικής αλήθειας.
Μη μας πάρει απότομα…

Θέλω να δω να φεύγεις
Απεγνωσμένη μου στασιμότητα
Θα σε διαψεύσω
Απεγνωσμένη μου νιότη
Χτύπα μας όταν είμαστε καλά
Πόνα μας όταν ευτυχούμε

εγώ δεν είμαι ποιητής

ποδαρικό

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ποιηταριάτο!

1/1 χρονιά

Άνεργοι λεν τα κάλαντα.
Ορφανά παιδιά φέρουν μηνύματα.
Τα σώματα ασφαλείας, οδοκαθαριστές.
Διακοσμητικά είναι τα δέντρα
σάβανος είναι και ο αέρας.
Δωσίλογοι, στις άκρες των γραμμών
χαφιέδες, και στις άκρες των στενών.
Εντολοδόχα φερέφωνα, παζαρεύουν λογισμούς.
Αγύρτες, φαλκιδεύουν κεκτημένα.
Περίπολα κοράκια, σαρώνουνε στη πόλη.
Υπόνομες είναι οι ζωές
των τρωκτικών κι αστέγων.
Κι εδώ
άσκοπα κι ανόητα
τουφέκια πανηγυριώτικα, ηχούνε.
Κι αυτό
το νέο έτος.

ΑΛΡΩ

Προσχέδιο δοκιμίου πολιτικῆς ἀγωγῆς

Οἱ τσαγκαράδες νὰ φτιάσουν ὅπως πάντα γερὰ παπούτσια
Οἱ ἐκπαιδευτικοὶ νὰ συμμορφώνονται μὲ τὸ ἀναλυτικὸ πρόγραμμα τοῦ Ὑπουργείου
Οἱ τροχονόμοι νὰ σημειώνουν μὲ σχολαστικότητα τὶς παραβάσεις
Οἱ ἐφοπλιστὲς νὰ καθελκύουν διαρκῶς νέα σκάφη
Οἱ καταστηματάρχες ν᾿ ἀνοίγουν καὶ νὰ κλείνουν σύμφωνα μὲ τὸ ἑκάστοτε ὡράριο
Οἱ ἐργάτες νὰ συμβάλλουν εὐσυνείδητα στὴν ἄνοδο τοῦ ἐπιπέδου παραγωγῆς
Οἱ ἀγρότες νὰ συμβάλλουν εὐσυνείδητα στὴν κάθοδο τοῦ ἐπιπέδου καταναλώσεως
Οἱ φοιτητὲς νὰ μιμοῦνται τοὺς δασκάλους τους καὶ νὰ μὴν πολιτικολογοῦν
Οἱ ποδοσφαιριστὲς νὰ μὴ δωροδοκοῦνται πέραν ἑνὸς λογικοῦ ὁρίου
Οἱ δικαστὲς νὰ κρίνουν κατὰ συνείδησιν καὶ ἐκτάκτως μόνον, κατ᾿ ἐπιταγὴν
Ὁ τύπος νὰ μὴ γράφει ὅ,τι πιθανὸν νὰ ἐμβάλλει εἰς ἀνησυχίαν τοὺς φορτοεκφορτωτάς
Οἱ ποιητὲς ὅπως πάντα νὰ γράφουν ὡραῖα ποιήματα.

Σημ.: Πρόκειται περὶ προσχεδίου, ὡς ὁ τίτλος, καὶ προσφέρεται εἰς ἐλευθέραν δημοσίαν συζήτησιν. Μετὰ τὰς ἀκουσθησομένας ἀπόψεις θὰ γίνει τελικὴ ἐπεξεργασία ὑπὸ ὁμάδος ἐγκρίτων Ποιητῶν καὶ θὰ παραδοθεῖ εἰς τὸ κοινὸ πρὸς γνῶσιν καὶ ἀναμόρφωσιν.

Μ. Αναγνωστάκης

297 μέρες μετά

Βρέθηκα στην πλατεία Συντάγματος χθες,
297 μέρες μετά.
Είναι μέρες που δυσκολεύεσαι να διακρίνεις τα πλακόστρωτα πάνω στα οποία αμέριμνος περπατάς. Είναι μέρες που χιλιάδες βήματα ανθρώπων συναντιόνται μέσα στους λαμπερούς δρόμους των εμπόρων. Είναι μέρες που χιλιάδες βλέμματα ανθρώπων διασταυρώνονται απέναντι στα στημένα εορταστικά θεάματα.
297 μέρες μετά,
χαρά, ευτυχία, προσήλωση, θαυμασμός, λάμψη, χρώματα, φως κι άλλο φως.
Ζεστές αγκαλιές και σφιγμένα χέρια, μια διάχυτη θαλπωρή παντού.
Σαν κάτι να λείπει έντονα και σταθερά από την καθημερινότητα των ανθρώπων και να το διεκδικούν ή να θέλουν να το μεγιστοποιήσουν τις ημέρες ετούτες.
297 μέρες μετά,
μια μικρή μάχη διεξάγεται παραδίπλα, εκεί στην περιφέρεια της καθημερινής αυτής γιορτής, δεκάδες πλανόδιοι μετανάστες επιχειρούν να απλώσουν την πραμάτεια τους και δεκάδες ένστολοι τους κυνηγούν στα σοκάκια για να μην διαταραχθεί ούτε στο ελάχιστο η ροή κι η μετάδοση της νόμιμης καπιταλιστικής ευτυχίας.
297 μέρες μετά,
μία άλλη μεγαλύτερη μάχη εξελίσσεται στην αντίθετη πλευρά, στον πυρήνα της καθημερινής εορταστικής φιέστας, εκεί στα υψηλότερα σκαλοπάτια της πλατείας, εκεί όπου μπορεί ο καθένας να διεκδικήσει μία αναμνηστική φωτογραφία, εκεί όπου μπορεί να αποτυπώσει ψηφιακά τις ολιγόωρες αναμνήσεις μίας άλλης ζωής.
297 μέρες μετά,
εκεί, στους ίδιους δρόμους, στα ίδια πεζοδρόμια, στα ίδια πλακόστρωτα, στην ίδια πλατεία, στα ίδια ανάκτορα της Δημοκρατίας, στα ίδια φυλάκια, στον ίδιο άγνωστο στρατιώτη.
297 μέρες μετά,
όλα τριγύρω μεταμφιέζονται,
συνθήματα ενάντια στους νόμους και την τάξη, θόρυβος, δακρυγόνα, κρότοι, πέτρες, φωτιές, σημαίες, αντισφυξιογόνες μάσκες, πανό, φωνές, «όλοι μαζί», «αλυσίδες», «δεν σπάμε», «όχι από εδώ», «προσέχετε τις διμοιρίες», «έρχονται από πίσω», «προχωράμε», «φέρτε κι άλλες πέτρες»… Τα γκλομπ θρασύδειλα εφορμούν στο πλήθος, συλλαμβάνουν, σέρνουν, ξυλοκοπούν. Γνωστοί και άγνωστοι, απλώνουν τα χέρια στην ομίχλη, μήπως και κατορθώσουν να σταθούν πιο δυνατοί απέναντι στο κακό. Οδοφράγματα, μέτωπα και συγκρούσεις παντού…
297 μέρες μετά,
εκπλήσσεσαι από τη δυνατότητα αυτής της μητρόπολης να ρουφάει τα πάντα.
Κι εκεί που μοιραία καταφεύγεις για να μην σε ρουφήξει κι εσένα αυτός ο πολιτισμός, είναι στις σχέσεις, αυτές τις προσωπικές και πολιτικές σχέσεις που πρέπει να φροντίζουμε διαρκώς.
300 μέρες μετά,
αλλάζει ο χρόνος, ποτέ του όμως δε θα διαγραφεί.

Τις επαναστατικές μου ευχές σε όλες τις ποιητάριες και σε όλους τους ποιητάριους του κόσμου.

Πονάμε πάντα

"Αλίμονο, η βαρύτερη τιμωρία είναι να μην μπορείς να βρεις τα λόγια
για όσα πράγματα θα ήθελες να πεις."

Τ. Πατρίκιος


"Δεν θέλω να γυρίσω να μη δω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν."

Κ. Π. Καβάφης


"Κανένα διάστημα δεν μας αλλάζει
κανένας άνεμος δεν μας χωρίζει"

Κ. Κύρου

Ήταν νύχτα.
Απεγνωσμένη ανάγκη να ορίσω την αυπνία μου.
Απεγνωσμένη ανάγκη να μιλήσω.
Απεγνωσμένη συνήθεια να κλέβω λόγια.
Αγαπημένη απελπισμένη συνήθεια...

Πάμε για πατσά;

"Ταξική πάλη υπάρχει και χωρίς ταξική συνείδηση", έλεγε ο Κάρολος Μαρξ στις εμπνευσμένες του στιγμές (σαφώς πιο εμπνευσμένες από τις στιγμές που αφιέρωσε στα ποιήματα της νεότητάς του). Το βίντεο του Σπύρου Ζαγοραίου μηδενός (μουσικού, μαϊντανού, χορευτή, συνδαιτημόνα) και μηδεμιάς (μουσικάντισας, μαϊντανής, χορεύτριας, συνδαιτημόνισσας) εξαιρουμένου/ης είναι μια κραυγαλέα επιβεβαίωση όταν συγκρίνεται με τις αναβράζουσες κοινωνικές αντιθέσεις.
Παρ' όλ' αυτά τα αυτονότητα, θέλω να διατυπώσω μιαν εκτίμηση έχοντας παράλληλα την εντύπωση ότι παρά την φαινομενική καινοτομία της θα έχει διατυπωθεί κι από άλλους άγνωστους σε μένα ψυχοναύτες πέραν της δικής μου ταπεινότητας. Εκτρέποντας ελαφρώς την επαναστατική προοπτική του Μάρξ, σύμφωνα με την οποία η μικροαστική τάξη δεν έχει ταυτότητα αλλά αποτελεί μια τάξη που θα κερδηθεί είτε από την αστική τάξη είτε από το προλεταριάτο, διαμορφώνω μια άλλη τρέχουσα εκδοχή της πραγματικότητας.
Η αστική τάξη είναι αλήθεια ότι σήμερα, στο βαθμό που έχει υποκαταστήσει την κοινωνική παρουσία της με την αστυνομία, είναι αλλού, εκεί που προσπαθεί μέσα στο δίπολο κεφαλαίου-εργασίας να απαλλαγεί από την καταραμένη ιστορική αντίθεση πειραματιζόμενη τρόπους κατάργησης της εργασίας (βλ. ρομπότ). Αφανίζοντας λοιπόν τον ένα πόλο, καταργείται η αντίθεση κι απελευθερώνεται επιτέλους ο άλλος πόλος: το δέσμιο και καταταλαιπωρημένο κεφάλαιο.
Εν τω μεταξύ, το προλεταριάτο, έχοντας μετατοπιστεί ταξικά, έχει αναλάβει τον ρευστής ταυτότητας μαρξικό ρόλο καθώς είναι αυτό που διεκδικείται τώρα πια από τον μικροαστισμό και το λούμπεν προλεταριάτο. Το βίντεο επιβεβαιώνει τον συνειδησιακό χυλό του σημερινού προλεταριάτου "φωτογραφίζοντας" μια πολιτισμική έκφραση προλεταριακής ντομπροσύνης, μικροαστικού τυχοδιωκτισμού και λούμπεν προλεταριακού χιούμορ.

Και οι ψηλοί έχουν χιούμορ...

Τιμητική μεταφορά του βορειοελλαδίτικου χιούμορ από το μπλογκ του σκύλου της Βάλιας Κάλντα.

ΣΚΑΤΟΓΙΟΡΤΕΣ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ ΜΑΣ

Κάλαντα, άγιοι με τα κόκκινα σε όλους τους δρόμους, παιδάκια με μπανάνες στους δρόμους κάτι σαν να μουρμουρίζουν για ένα βρέφος κάπου στην άκρη της γης. Και εγώ λέει πρέπει να δίνω χρήματα. Και δίνω. Όχι για το βρέφος στην άκρη της γης αλλά για αυτά τα παιδιά που ντροπαλά κάθονται μπροστά σου και τραγουδούν. Πόσο δύσκολο είναι άραγε για αυτά? Είναι άραγε όσο ήταν για μένα?
Και περιμένω τον καινούριο χρόνο να έρθει να με βρει. Και δεν μπορώ και την αντίστροφη μέτρηση με τίποτα. Και έξω στο κόσμο γίνεται χαμός. Και εγώ είμαι στο σπίτι μου να μυρίζω κουραμπιέδες για να μην σκέφτομαι. Αλήθεια το λέω ότι οι κουραμπιέδες αυτές τις μέρες είναι χειρότεροι από το χασίς. Την ακούς αμέσως.
Και τότε έρχεται ο Τίτος μπροστά μου. Ποιος Τίτος? Ο Πατρίκιος φυσικά. Γέρνει στο αυτί μου, νιώθω την ανάσα του και τι μου λέει ρε παιδιά!
Μου βάζει απρόσκλητα στο στόμα μου τα παρακάτω λόγια:

"όταν συμβαίνει να κάνω ένα βήμα προς τα μπρος
νιώθω σαν τότε που προβιβάστηκα με δέκα
στην τρίτη τάξη του δημοτικού.
Χαίρομαι το ίδιο που κατόρθωσα να προχωρήσω
τρομάζω με τις τάξεις που έχω ακόμα να περάσω
με αυτές τις εξετάσεις που πρέπει συνεχώς να δίνω"

Καλή χρονιά στα τσακίδια το 2007 και για να μην ξεχάσω ο Τίτος είπε να σας πω πως
"Το θέλουμε δεν το θέλουμε, πάντοτε κάποιον αδικούμε και η χειρότερη αδικία είναι μονίμως η αθέλητη"

Σωστός!!!
Καληνύχτα...

ΟΑ1365

Πτήση.
Εκεί που συναντιέται το βουνό
με το ταξίδι του σύννεφου
δάχτυλα χορευτές ξεπροβάλλουν,
μεγαλόπρεποι ιχνηλάτες
στα δάση των επιθυμιών.
Πτήση.
Ξημέρωμα.
Ένα ξωτικό ανακούρκουδο στη νεφέλη
συναντά την ύλη
και γνέφει σε βλέμματα γεμάτα
κλειστών οφθαλμών
στο διεσταλμένο στερέωμα που αρνείται να πιεί καφέ,
στο ψιθύρισμα του κύματος.
Αχ!
το κύμα..
Αχ!
τα σώματα τα διαχεόμενα στο άπειρο.
Ή
οι φράσεις που δείλιασαν
ή οι χειρονομίες που ξεψύχησαν
στα προστάγματα των αναστολών.
Σου στέλνω τις φωτιές κατειλημένων ασφάλτων,
τους ανεξέγκτους χτύπους αυτών που αυτομόλησαν,

010101010101010101010101010101010101010101010
01010101010010010101010101010101010010101010101
0101010101001010101010101001010101010 ρε 01010101
010101010 για 010101010101010101000101010 δες 0101
0101010101001 τι είναι 010101010101010100101010010010
0101010101010101010 το 010101010101010100101000101010
01010101010 το διαδίκτυο 0101010101010101010101010
όβερ.

Κι ο φοβερός πειρασμός
είναι
η
"ώρα της ανάρτησης".

κάτι σαν ξόρκι

Σαν χειμώνας θα σταθείς
στον παγετό της μητρόπολης
και τα εκατομμύρια φώτα της,
κρυστάλλινοι ανθοί και σκοταδιών νιφάδες,
θα πέσουν πάνω σου.
Μα εγώ δεν θα σ'αγγίξω,
λησμονιά μεθυστική της ανάσας σου,
πυξίδα που πάντα θα διαβάζω αντίστροφα...
όπως τα τρένα Θεσσαλονίκη - Αθήνα.

δ.