ας μη γίνει...

Μα τί γίνεται, τί φασαρία είναι αυτή;

Αυτή λέω που τυλίγει το κεφάλι μας

τις νύχτες

πάνω στο απειλητικό μαξιλάρι

σαν υγρό σεντόνι

χωρίς ίχνος θορύβου

μέσα σε μια τρομαχτική ησυχία

μοιάζει με συνωμοσία

ενός πνιγηρού ανομολόγητου ή

ενός άλαλου πλήθους αυτοκαταστροφών

που συνωστίζονται στην αποβάθρα

και φαντάζονται τρικάταρτους πυρπολισμούς

Ωιμέ! Πολλή φασαρία για το τίποτα

Ό,τι είναι να γίνει ας μη γίνει ποτέ

Τί καταραμένοι είμαστε άλλωστε;

οι ορίζοντες ως ορίζουσες

ανυπόστατος ορίζοντας

καθώς η γη τον προσπερνάει ασταμάτητα

και οι θάλασσες τον θολώνουν με τα ριπίσματα τους

εμείς πάντα

θα τον επικαλούμαστε ως εκάστοτε ορίζουσα

της σφαίρας της εμπειρίας μας

ανεξάρτητα με το ότι

κινείται με σημείο αναφοράς τις αισθήσεις

και φθείρεται με το ρυθμό της θνητότητάς μας

κι έτσι η γη θα μας προσπερνάει

κι η θάλασσα θα θολώνει τις υπαρξιακές ματαιότητες

με το ρυθμό των οριζόντων μας

που θα είναι πάντα εκεί

ως εκάστοτε ορίζουσα των απείρων εκδοχών μας

καθώς αυτές θα χάνονται μαζί με τις μεγάλες σταθερές

που μας προσπερνούν για να τις προσέξουμε

που μας ριπίζουν δυνατά για να μας κρατήσουν ξύπνιους

ενώ εμείς

δηλώνουμε υποταγή στις ορίζουσες

εν ονόματι των οριζόντων

Για την γάτα που ονομάστηκε Κατρίνα!

Πολλές φορές έχω νιώσει
ότι ο αρτιότερος ήχος
βρίσκει  εφαρμογή
στη διαδικασία που ακολουθούν
οι Γάτες
όταν πλένονται.
Ο ήχος αυτός είναι Απόλυτος.
Εφαρμόζει και μεταδίδει
τη μουσική με το "μ" κεφαλαίο.
Τον ήχο - αλήθεια λέω -
ανόθευτο και Συμπαραστάτη.
Ρωτήστε αν θέλετε
τον Γερο Ποσουμ.
Θα εκπλαγείτε.

Ζητείται μανιφέστο

Για ένα υποκείμενο
που δεν θα υποκύπτει
κι ας υπόκειται των κειμένων

αποδρώντας από τα αντικείμενα

στόμωσε το σκύλο με τη μοναξιά της

βγαίνει από το διαμέρισμα

κάθε λίγο και λιγάκι με το σκύλο της

και τον ακολουθεί μέχρι που χάνεται μαζί του

το ξέρω  ότι ο σκύλος είναι άλλοθι

για τη μοναξιά της

γιατί ακούω τη μοναξιά να αλυχτάει σα σκύλος

στο διαμέρισμα

όταν αυτή λείπει με το σκύλο της

ε;

Πώς αντέχεται
τόση παρακμή
τόση ευκολία
τόσος οχετός
τόση επίδειξη
τόση φαινομενικότητα
τόσο τίποτα
τόσα καμπόσα
τόσα στολίδια
τόσα άναστρα βράδυα
τόσα ψεύτικα άστρα
τόσες οθόνες
τόσα λάικ
τόσες ήττες
τόσες νίκες
τόσες νίκες που έγιναν ήττες γιατί δεν στοχάστηκε κανείς
τόσες ήττες που δεν έγιναν στοχασμός αλλά μόνο φετίχ
τόσα φετίχ
τόσοι άνθρωποι που πνίγονται
τόση φιλανθρωπία από τ' αφεντικά για τους ανθρώπους που οι ίδιοι πνίγουν
τόσοι άνθρωποι που νοιάζονται γι αυτούς που πνίγονται αλλά δεν βλέπουν ποιοί τους πνίγουν
τόσες κουβέρτες
τόσα ρούχα
τόσες σέλφι
τόσοι τακτικισμοί
τόσοι  -ισμοί
τόσα "η πραγματικότητα πρέπει να χωρέσει σ' αυτό που λέω αλλιώς δεν υπάρχει"
τόσες επιθέσεις όλων εναντίον όλων
τόση θάλασσα να μας χλευάζει
τόσο απέραντα όμορφη η θάλασσα
τόσο όσο να ρωτήσει:

Πώς και πόσο αντέχεται
η Βλακεία;
ε;

Και αυτή τη φορά χρόνια πολλά πολλά

Τοκ Τοκ

 

 

παραδέρνεις εκεί που η σιωπή χτυπάει κόκκινο

και θα σημάνει τρείς

κανείς δεν πέρασε από δω 

γιατί το χώμα δεν πατήθηκε

μπορεί βεβαίως όλοι να γνωρίζουν

να έχουν δει περί τίνος πρόκειται

αλλά κανείς δεν πέρασε

αυτά που "ξέρει όλος ο κόσμος"

και όσα "έχει δει"

δεν είναι αρκετά

Διλήμματα

Από τη μια μεριά η "μεταφυσική του χρήματος" - από την άλλη η σάρκα του ροδάκινου.


Από τη μια μεριά ένα στρατσόχαρτο, μια υπογραφή, μια φούσκα - από την άλλη το χώμα, το νερό, ο ιδρώτας.


Από τη μια μεριά το "επιχειρείν" - από την άλλη ένας ψαράς κι η βάρκα του.


Από τη μια μεριά το νεκρό χρυσάφι - από την άλλη το ψωμί και το αλάτι.


Από τη μια μεριά ο υποθηκευμένος ουρανός, ένα παγκόσμιο μαύρο τίποτα - από την άλλη σύμπας ο κάτω κήπος.


Από τη μια μεριά ο τσιφλικάς, ο τραπεζίτης, τα "στελέχη" - από την άλλη ο Σάκκο, ο Βαντσέτι, ο Αντύπας.


Αυτός ο πόλεμος δεν έχει τέλος.





Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, περιοδικό "Σημειώσεις", τχ. 73.

Άσμα για μια ισημερία

Άρχοντα χωροδεσπότη, κοίτα χιονίζει, κι' ο ουρανός είναι αμπόδιστος, η γη λυτρωμένη από κάθε ζυγό :

γη του Σήθ και του Σαούλ, του Τσε Χουάγκ-τι και του Χέοπα.

Η φωνή των ανθρώπων είναι μέσα στους ανθρώπους, η φωνή του μπρούντζου μέσα στον μπρούντζο και κάπου στον κόσμο

όπου ο ουρανός ήταν άφωνος κι' ο καιρός δε φυλάχτηκε,

ένα παιδί γεννιέται στον κόσμο που κανείς δεν ξέρει τη φυλή ούτε τη σειριά,

και το πνεύμα χτυπά με χτύπους σίγουρους στους λοβούς ενός κούτελου άσπιλου.

Ω Γη, Μάνα μας, μη σε μέλει γι' αυτή τη φάρα : ο καιρός είναι αστραπιαίος, ο καιρός είναι πλήθος κι' η ζωή πάει το διάβα της.

Ένα άσμα υψώνεται μέσα μας που δεν έχει γνωρίσει την πηγή του και δε θα εκβάλει στο θάνατο :

ισημερία μιάς ώρας ανάμεσα στη Γη και στον άνθρωπο.

Σαιν-Τζων Περς σε μετάφραση Νίκου Παναγιωτόπουλου

Του κάκου

βούρκωσαν 20 πολυώνυμα
με κείνο σου το πέρασμα
απ το φουγάρο

πληκτικός και με διάθεση
οριζόντιας σήψης\
περπάτησες
ακομηλίγο

έφτιαξα μια χαμόπιτα
να αξιοποιήσω την φωτιά
ψήθηκε κανονικά
στους 175 βαθμούς Κελσίου

σάπισε κανονικά στους
_γύρω στους_
40 εκείνου του καλοκαιριού

του συγκεκριμένου και τα λοιπά
έπειτα όλα είχαν ειπωθεί

περιγραφεί ξανά και ξανά
επαναληφθεί και διανθιστεί

είχαν απολέσει το ιστορικό τους \χρέος

αποσπασματικά όπως οι πόνοι τους
μετακινήθηκαν στο σώμα
σουβλιά στο ανέβασμα και στο κατέβασμα
απουσία απουσία απουσία απουσία

πρωτότυπη νύχτα με φως ηλεχτρικό
με καθαρά σεντόνια
και πληχτρολόγιο

η καντηλότροπη παντιέρα
λικνίστηκε ααααψού\

σαν πύραυλος με φόρα\
αύριο ίσως να ήταν πουλάκι
ή και αναστεναγμός
ωωω\
μα πόσο ρομαντικό 

φώναξε στον εαυτό του

Και φώναξε:
"Καλά αυτοί οι πρόσφυγες δεν έχουν υποχρεώσεις;
Μόνο δικαιώματα έχουν;"

Κατασίγασε έτσι τον νομιμόφρονα πατριωτισμό του
που είχε αρχίσει να κατατρώγεται από έναν ενοχλητικό ανθρωπισμό

τελευταίο μήνυμα

όταν φύγεις οριστικά

άσε το φως ανοιχτό

η μοναξιά μου
θέλει να διαβάσει τον καφέ σου 

Θαλερός Κ.

καταραμένε Αύγουστε

καταραμένε Αύγουστε

με τον επίμονο ήλιο να λιώνει τους ασβεστωμένους πόθους

και ασυνάρτητους αγέρηδες να τρελαίνουν την ηθική του ανεμοδείκτη

πυρωμένε ιδρώτα

αναβλύζεις ακατάσχετα από τους ηφαιστειακούς πόρους

και αλείφεις το οργωμένο δέρμα με τα αποκαΐδια της εσωτερικής κόλασης

απάλλαξέ με

από τα εντεταλμένα σου λάθη

κι άσε με στην άκρη

ενός αδιάφορου καλοκαιριού

χωρίς αποσκευές

να περιμένω το τραίνο του εξημερωμένου φθινοπώρου

Λευτερία

Κολύμπησα
όπως κολυμπώ κάθε μέρα,
κάθε μέρα ασταμάτητα.

Αλλά σήμερα
σκέφτηκα,
θυμήθηκα,
ανακάλεσα,
τη ΓΥΝΑΙΚΑ
που με έφερε με πόνο
στον άπονο κόσμο.
Και αυτή,
-για δες σύμπτωση-

λέγεται Ελευθερία.

Η μάνα μου.

μικρές νομοτέλειες των καθημερινών μεγάλων στιγμών

με τόσα  σκατά κάτω από το χαλί
όσους ελιγμούς κι αν κάνεις

κάποια στιγμή θα σκοντάψεις

και θα εκπλαγείς από τις συσσωρεύσεις

Γιόμα

Εν τέλει
κάποια στιγμή
έχουνε φταίξει
όλα με την σειρά τους
κι έχουνε πάψει πια..

Μπορω να δω...

Μπορω να δω τα φωτα του χωριου
στιγμιαια καθε φορα
μεσα απο τις σταγονες της βροχης λιγο πριν βυθιστουν στο χωμα
Μπορω να ακουσω καθαρα
τους υπηρετες του ανυπαρκτου θεου
σε καποιο ακαθιστο υμνο
και τις ανασες των πολυχρωμων κουρασμενων συμβολων της ειρηνης
που κουρνιασαν στον περιστερωνα
διαλεγοντας το απο καποιο κοντραρισμα στην καταιγιδα
Μπορω να μυρισω το αρωμα του κορμιου σου
που διασχιζει καθετα τον δυνατο ανεμο
τελειως ανεξηγητα αυλο
θολωνοντας εξαισια τον κουρασμενο μου νου
Μπορω να νιωσω τουτη τη νυχτα
γιατι στο σκοταδι το συρματοπλεγμα δεν φαινεται
και ξερω οτι παντα
οι σταγονες της βροχης
το νερο της σταγονας
το νερο
χαλαρωνει τις δυναμεις συνοχης των μοριων οποιουδηποτε μεταλλου
και το συρματοπλεγμα ειναι απο μεταλλο
οπως τα καγκελα
τα οπλα
οι χειροπεδες
οι κλειδαριες
Σκεφτομαι πως συντομα θα πρεπει ολα αυτα να δοθουν στη σκοτεινη βροχη
για να σκουριασουν, να χαθουν..

Θαλερός Κ, 1984

Του Αγίου Ευαγγελίου το ανάγνωσμα

Σε γαμούν κανονικά, η μαμά και ο μπαμπάς.

Μπορεί και άθελά τους, πάντως αποτελεσματικά.

Σε παραγεμίζουνε με τα δικά τους τα στραβά, κι αν πας

να βγεις, σου πακετάρουνε και κάποια επιπλέον, πιο προσωπικά.

Όμως και εκείνοι εγαμήθησαν κατά σειρά,

από γελοίους με παλαιικά καπέλα και παλτά,

που άλλοτε τούς κοιτάζαν βλοσυρά

Κι άλλοτε μεταξύ τους τρώγονταν σαν τα σκυλιά.

Ο άνθρωπος κληροδοτεί τη δυστυχία

η οποία βαθαίνει σαν την υφαλοκρηπίδα.

Κοπάνησέ την, χωρίς αστοχία,

και μην τεκνοποιήσεις, μόνο πήδα.

Φίλιπ Λαρκιν 
(Μετάφρασε ο Ορφέας Απέργης)

Δὲν εἴμαστε ποιητές

Δὲν εἴμαστε ποιητὲς
Σημαίνει ἐγκαταλείπουμε τὸν ἀγῶνα
Παρατᾶμε τὴ χαρὰ στοὺς ἀνίδεους
Τὶς γυναῖκες στὰ φιλιὰ τοῦ ἀνέμου
Καὶ στὴ σκόνη τοῦ καιροῦ
Σημαίνει πὼς φοβόμαστε
Καὶ ἡ ζωή μας ἔγινε ξένη
Ὁ θάνατος βραχνάς.

Γιώργος Σαραντάρης


Στο wikipedia αναφέρεται ότι  "Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γιώργος Σαραντάρης εμφορούμενος από συναισθήματα φιλοπατρίας συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο στην πρώτη γραμμή του Αλβανικού μετώπου, όπου αρρώστησε από τύφο. Πέθανε ύστερα από την επιστροφή του στην Αθήνα το 1941."

Ωστόσο, ο Ελύτης έχει άλλη άποψη που την διατυπώνειστα "ανοιχτά χαρτιά":
"Ήταν η μόνη και πιο άδικη απώλεια [...] Θέλω απροκάλυπτα να καταγγείλω το επιστρατευτικό σύστημα που επικρατούσε την εποχή εκείνη και που, δεν ξέρω πως, κατάφερε να κρατήσει στα γραφεία και τις επιμελητείες όλα τα χοντρόπετσα θηρία των αθηναϊκών ζαχαροπλαστείων και να ξαποστείλει στην πρώτη γραμμή το πιο αγνό και ανυπεράσπιστο πλάσμα. Έναν εύθραστο διανοούμενο που μόλις στεκόταν στα πόδια του, που όμως είχε προφθάσει να κάνει τις πιο πρωτότυπες και γεμάτες από αγάπη σκέψεις για την Ελλάδα και το μέλλον της".

Τελικά αυτό που ισχύει:
"Ο Σαραντάρης πέθανε αβοήθητος στα χιόνια της Πίνδου, πολεμώντας-αυτός ο ασθενικός μικροκαμωμένος ποιητής..-τους φασίστες εισβολείς...πέθανε εγκατελειμμένος, χλευαζόμενος από τους "άντρες" μιας βρόμικης νοοτροπίας που τον "προκαλούσε" να δείξει τη..μαγκιά του!...πέθανε από το ασυγχώρητο μίσος της κακομοιριάς που κάνει το κόμπλεξ της ιδεολογία και ηθική του όχλου..."