Δάχτυλο

Πάνω στην εκκολαπτόμενη μέρα
της αϋπνίας, ο κόκορας και οι καμπάνες
κι ο ρόγχος του βουνού στεγνώνουν
τις πιτζάμες τους
Μικρά ζευγάρια μάτια χωμένα στο βουνό
αρνούνται να παραδοθούν, να μοιραστούν τον χώρο τους
να παίξουν
Ο ήλιος ανατέλλοντας εξαφανίζει την πόλη κάτω απ τις
ακτίνες του
Όλα μοιάζουν με ομιχλώδη, ακαθόριστη κατεβασιά

Σήμερα η σκέψη κινείται γύρω απ το δάχτυλο καθαυτό
η σκέψη είναι το δάχτυλο, είναι μέσα του
εφάπτεται στο ανάγλυφο δέρμα, ακολουθεί τα αποτυπώματα
εξαντλείται μετέωρη στην κορυφή του
Πόσες φορές το δάχτυλο στερήθηκε την υλική του υπόσταση
τους παλμούς, τη γεύση του, το τρέμουλό του
εξ αιτίας αυτού που έδειχνε;

Γ. Φιλιππίδης

Φάρος

Αν θέλαμε να ρίξουμε μια βάρκα
στην στεριά και να την βάψουμε
κανελί και να την γδάρουμε
σαν γιαούρτι
θα παίρναμε μια σούμα
του αχταρμά μας
παράταιρη και ξεχαρβαλωμένη
θα την αφήναμε να βράσει
στις πράσινες όχθες των πάγων που λιώνουν
και κοχλάζοντας βρίσκουν την θάλασσα

Ύστερα θα πρεπε λίγο να σκεφτούμε γι αυτή τη βάρκα
τόσο ύστερα ώστε να μην υπάρχει εκείνη πια
ως τέτοια για να μπορέσουμε κατόπιν να την σκεφτούμε όντως
και να την πεθυμήσουμε..

Παπούτσια στο χωλ

Το ασύλληπτο της υπόθεσης
είναι πως τα ερωτήματα θα τεθούν κάποτε.
Όχι από οθόνες. Αλλά από αληθινά στόματα και χέρια.
Εκστατικά κι αδιαμεσολάβητα. Τσεκουράτα.

Φερ' ειπείν,
"πόσα tweets έκανες όταν σφάδαζε ο κόσμος;"
ή
"γιατί επέμενες να διαβάζεις και να πιστεύεις
και να αναπαράγεις ψέματα αφού ήξερες ότι είναι ψέματα
κι ενώ σφάδαζε ο κόσμος;"
ή
"πόσα ιδεολογικά παραμύθια εκσφενδόνισες
για να κρύψεις την πραγματική ανεπάρκεια
και την τεμπελιά;"
ή
"γιατί κατάντησες την τεμπελιά -κι άλλα πολλά-
βρισιά;"
ή
"πόσες φορές "έκανες το καθήκον σου"
μετρώντας τα λεπτά για να τελειώσει η περαίωσή του;"
ή
"γιατί δεν έκανες ακριβώς αυτό που ήθελες
γράφοντας στα παλιά σου τα παπούτσια τις νέες νόρμες
και κώδικες συμπεριφοράς που απλά αντικατέστησαν τις παλιές νόρμες
και κώδικες συμπεριφοράς;"
ή
"γιατί δεν κάθισες απλά σ' ένα παγκάκι το βράδυ
για να σκεφτείς, για να μη σκεφτείς, για να παρατηρήσεις;"
ή
"γιατί δεν παρατήρησες ποτέ; δεν διάβασες ποτέ; δεν έγραψες ποτέ;
δεν ζωγράφισες ποτέ; δεν έπαιξες ποτέ μουσική;δεν χόρεψες ποτέ;"
ή
"ΠΟΣΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ ΠΑΠΟΥΤΣΙΑ ΕΙΧΕΣ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΣΟΥ
όταν σφάδαζε ξυπόλητος ο κόσμος;"

Το ασύλληπτο της υπόθεσης είναι
πως τα ερωτήματα που θα τεθούν
είναι πια αμέτρητα.

Και τώρα, θα κόψω περήφανα
ένα κορόμηλο από το διπλανό σπίτι.
Θα σου το αφιερώσω γλάρος
με σκυμμένο κεφάλι κι έτοιμο φτερό.

Ρωτάω:
Τον ακούς τον Γκιώνη
να ρωτάει;...

της επιστροφής

Θα καταθέσεις
θα σβήσεις
θα πεις
"δεν ήταν δικά μου"
κι αυτά τα "μη δικά σου"
έγιναν κτήματα άλλων
και σε άλωσαν.

Απλά, δωρικά, λιτά.

"Αληθινά!"
πετάγεται μια φωνή.

Όχι άλλο delete.

Και θα πεις:

Επανήλθα!

Θα συνεχίσεις όμως αναπόφευκτα
να είσαι
"έξυπνο παιδάκι που διαβάζει Καρυωτάκη"
που αρνείται πεισματικά να προφέρει
τη λέξη γκόμενα.

Το δωρικόν τού χαρακτήρος

Γεννησιμιού μου από πέτρα και θάλασσα

γδέρνοντας το ξυπόλυτo δέρμα σε πυργόσπιτα και καλντερίμια

παίζοντας με τα βράχια πάνω σε αλαφιασμένα κύματα

κυνηγώντας την άκρη των κεραυνών με την ταχύτητα του δυνατού μου γέλιου

φιλώντας μεθυσμένη το σκληρό χώμα και χορεύοντας με τα λικνιστά φύκια

κραυγάζοντας ισοκράτες και μοιρολόγια πάνω από κολυμπήθρες και τάφους

κρεμασμένη από τους σταλακτίτες των ανεξερεύνητων σπηλαίων

με μάτια κλειστά νιώθω τον Σιρόκο κι ανιχνεύω την καταγωγή της ερήμου του

παλεύω με τους εφιάλτες γερμένη πάνω σε αρχαία ξυλόγλυπτα

μπερδεύω τη μιλιά μέσα στην οξειδωμένη γλώσσα των συντακτικών

φερμένη σε κατάφορτα μποστάνια και καπνισμένους κάμπους

με τις πατημασιές ριγμένες πάνω στο μαλακό και λασπωμένο χώμα

με μια απορημένη ακινησία στο απαλό θρόισμα του σιταριού

με τα μεγάλα πυκνόφυλλα δέντρα να κρύβουν τα παιχνίδια των αστραπών

ξαπλωμένη στο δροσερό χορτάρι ποθώντας την αγκαλιά του μονόλιθου

μουρμουρίζοντας τις μελωδίες των μελισσών στο απάνεμο των μαλλιών

ισορροπώντας στους σταλαγμίτες των παλαιολιθικών δασών

αντικρίζω τον ουρανό πάνω από τα σύννεφα βαθιά μέσα στα μάτια

παραμιλώντας σαν πεφταστέρι μέσα σε μελαγχολικό ονειροπόλημα

ακατάληπτες λέξεις από τους βρυχηθμούς μέχρι τους πυκνωτές των νοημάτων

κυκλωμένη από το λερό τσιμέντο και την τρύπια άσφαλτο και τις ασυνάρτητες κεραίες

με τα πόδια πληγωμένα από σπασμένα γυαλιά και αιχμηρά σκουπίδια

με το βλέμμα δακρυσμένο να εξατμίζεται πάνω από τις μονωμένες ταράτσες

εναγώνια ιχνηλατώντας τις συνήθειες των αστικών καταιγίδων

ανυψωμένη για να ανασαίνω τη ζωή των λίγων και μοναχικών δέντρων

αρνούμενη μια αντίστιξη πάνω στις χυδαίες μελωδίες των πλαστικών προγραμμάτων

μετεωρίζομαι στους πολυδαίδαλους υπονόμους και τα βρώμικα αντλιοστάσια

με την πλάτη στον ουρανό από συστολή για τη βλαστήμια του κόσμου

κλειδωμένη σε έναν σιωπηλό ύπνο κομμάτι θανάτου εξορισμένου ονειροκρίτη

συλλαβίζοντας τις συμβάσεις σα να ξερνάω βρισιές στον ανακριτή μου

να δώσω σχήμα στην πέτρα και τη θάλασσά μου

γδέρνοντας το ξυπόλυτο δέρμα στους σχιστόλιθους των αγαπημένων χειρονομιών

παίζοντας με τα ορυκτά των βλεμμάτων και τους αστερίες των ακροδαχτύλων

κυνηγώντας τη βροχή από σταγόνα σε σταγόνα της πιο βαθιάς συγκίνησης

γλυκά ζαλισμένη με λόγια που δραπέτευσαν από μοναχικό παγκάκι στην άκρη της πόλης

τραγουδώντας τους δυνατά αναστατώνοντας τις μεγάλες λεωφόρους του τίποτα

ραντίζοντας με βαθυκόκκινο κρασί το στόμα της μεγάλης μου σπηλιάς

χαϊδεύοντας τον αιφνίδιο άνεμο που χτυπάει τα πρόσωπα σε κάθε στροφή της διαδρομής

από το ξύπνο στον ύπνο κι από την ακροβασία στην υπνοβασία του καθεμέρα

δίνω σχήμα στις λέξεις μου για να σε συναντήσω και πέτρες στα χέρια μου για να μη σε πάρουν

από μένα

Ψέματα;

Είπε:
Αυτός είναι ο τρόπος μου.
Ο τρόπος μου.
Δεν ξέρω κάτι άλλο και ποτέ
δεν ήξερα τίποτα
και τι να έκανα;
Αυτή ήταν και είναι η άμυνά μου.
Η ανοησία της γραφής.
ΓΡάφω
ΓΡΑΦω
ΓΡΑΦΩ.
Ξυπνάω και κοιμάμαι
μ' αυτό που έλεγε  ο αγαπημένος ερυθρογράφος:
"Γράφοντας εκδικούμαστε τα πράγματα.
Μαύρη εκδίκηση.
Κορνάρισμα στο γάμο του Καραγκιόζη".

Είπε πάλι:
"πόσο θα ήθελα να σε δω και να
καταργήσω ό,τι ξέρουμε.
Δεν χρειάζεται δα καμιά φοβερή επεξεργασία
αυτή η αλήθεια:
Κάνει κρύο ακόμα και την άνοιξη όταν
δεν μοιράζονται τα χείλη αυτό που ξέρει ο χειμώνας."

Είπε έπειτα:
"Μα καλά ρε μαλάκα
ψηφιακός στίχος;
Ούτε μισό μολύβι:"

Και απάντησε
μολύβι, 01010101, σήματα καπνού
έρωτας, θάνατος εξέγερση.

Είπε τελικά:
Πόε.
"δεν ήμουν ποτέ παιδί σαν όλα τ' άλλα"
και κοιμήθηκε.
Θα με ξεχάσεις;

της επανάληψης...

"Η ευτυχία δεν είναι τίποτα παραπάνω από καλή υγεία και κακή μνήμη."

"Γράψε μεθυσμένος, επεξεργάσου νηφάλιος."

Έρνεστ Χέμινγουει

Τόσος και τόσος κόσμος έχει πει
τόσα και τόσα για το Τίποτα
μην λέμε πάλι τα ίδια.
Και για ελπίδες και ματαιώσεις
και άλλα που επαναλαμβάνονται αέναα.

Αυτή η Κυριακή δεν θα μπορούσε να μην είναι συννεφιασμένη.
Δεν γαμιέται...
Ας ακούσουμε ένα κομμάτι από το 1998.

της αγρανάπαυσης...

-Ζούμε ιστορικές στιγμές.
-Ναι. Κάποια στιγμή θα καταγράψουμε ό,τι καταλάβαμε.
-Πώς θα γίνει, αν απλά ξαπλώνουμε σ' αυτή τη ζεστή γωνιά;
-Είναι δική μας.
-Ζούμε ιστορικές στιγμές, έτσι δεν είναι;
-Θα περάσουμε δύσκολα και κάποια στιγμή θα καταγράψουμε.
-Μην το πεις ποτέ αυτό που σκέφτεσαι όσο και να μου άρεσε.
-Δεν θα το πω.
-Σήμερα σφάχτηκαν πάλι. Αίματα.
-Θες να χαμηλώσω τη φλόγα;
-Ο μικρός που σου έλεγα τις προάλλες κουτούλαγε στον τοίχο.
-Τι νιώθεις;
-Θέλω να φύγω. Να πάω κάπου  που να μιλάνε τη γλώσσα μου.
-Θα επιστρέψεις;
-Θα έρθεις καμιά βόλτα από κει;
-Θυμάσαι εκείνο το πρωινό;
-Πες μου τι θέλεις τώρα.
-Κάποια στιγμή θα καταγράψουμε. Θα καταγραφούμε. Προς το παρόν πάρε με μια αγκαλιά.
-Γιατί φοράς τις πιτζάμες μου;
-Για να σε μυρίζω.

της ανάγνωσης...

Αυτό το μούτρο

Περιγράφει ό,τι καλύτερο έχω δει

Τη στιγμή που ξυπνάω.

Με καθιστά ζωντανό. Κι ατόφιο.

Πες τε μου λοιπόν κουτορνίθια

Τον τρόπο να το απαρνηθώ.

Πείτε μου πώς γίνεται.

Αυτό το μούτρο κουβαλάει

Τα υπόγεια νερά της ανύπαρκτης

Χώρας μου .

Έχει ζήσει την καταστολή,

Την απόλυτη καταστολή, μ’ ακούτε;

Μικρός, κυρτός, αυτό που είμαι

Τέλος πάντων

Προσκύνησα το μούτρο που περιγράφω.

Πάντα

Ως

Εργάτης.

Και βόγκηξα

Και έμαθα πολλά.

Αυτογνωσία

είσαι θεός πεντάρφανος από την προσευχή μου
μια θάλασσα μαβιά που δεν φτάνει το σκαρί μου
είσαι ένας φράχτης που αλυχτά να καρφωθεί στη γη μου
τσαλακωμένος ουρανός που λερώνει την αυγή μου

είσαι στρατιά που δεν θα βρει ποτέ τα σύνορά μου
μεταλλαγμένα όνειρα μακριά απ' τη σπορά μου
είσ' επιστήμη ανήμπορη για την εξίσωσή μου
μάζα ψυχρή μικρόψυχη για την περίπτωσή μου

είμαι κουρέλι αβράκωτου με δάκρυα νοτισμένο
ένα ποίημα του Ρεμπώ σε καράβι μεθυσμένο
είμαι το βλέμμα του Μπαμπέφ πριν πέσει η γκιλοτίνα
και το μαχαίρι του Μπλανκί που κάρφωσε την πείνα

είμαι το χέρι του Σαλή που φιλεύει τους παρίες
Δεκέμβρης αλλοπρόσαλλος για τις αστυνομίες
Ντολτσίνο με φωνάζουνε οι εκκλησιές του κόσμου
καίω τις αυταπάτες μου μ' ένα κλαδάκι δυόσμου

Με θυμάσαι;

με θυμάσαι με ξεχνάς με σέρνεις στα όνειρά σου με ρωτάς
με αγκαλιάζεις και με φτύνεις γελώντας με ποδοπατάς


κι εγώ αμίλητος ματώνω
σα βαλίτσα στο ταξίδι
μιας ζωής που δε χωρώ


με χτυπάς με ξεφτιλίζεις με φιλάς και με ραντίζεις μ' αγιασμό
με παγώνεις και με καις με κλωτσάς σαν πετραδάκι στο γκρεμό


κι εγώ ανάπηρος σαπίζω
ξεχασμένος σε μια στάση
μιας λάθος διαδρομής

μια πρώην αδύνατη διαταξικότητα

όταν βλέπεις ανθρώπους που πεινάνε

όχι μόνο να μην κάνουν το παραμικρό

για να ενοχλήσουν αυτούς που τους λεηλατούν τη ζωή

αλλά να χαχανίζουν σε καταστάσεις

που θα μπορούσαν να συμμεριστούν

και τα πιο μποέμ τσογλάνια της Φιλοθέης

τότε… 

αυτός είναι ένας τρόπος που τελειώνει ο κόσμος

Ποιοί;

«Τώρα  ψωνίσαμε από σβέρκο μάγκες» ψιθύρισε στη θάλασσα

Ο Mηνάς από την πρύμνη του σαπιοκάραβου

Μόλις που είχε μπαρκάρει σα λαδάς για να ξεφύγει από τη Δραπετσώνα

Κι αυτή, η Δραπετσώνα, δεν τον  διεκδίκησε ποτέ ξανά

Πολλά χρόνια μετά θάφτηκε κάτω από τόνους κρασιού και μυρωμένα στήθη

Για να πεθάνει μέσα του και να τον έχει παρατημένο σήμερα

Σε μια ουρά με ένα ψηφοδέλτιο του Τραμπ στο χέρι

Ποιος; Αυτός! Ένας μετανάστης από τη Δραπετσώνα…

Είναι φορές που βλέπω τη Θηβών να προσπαθεί να σηκώσει το κεφάλι της

Εκεί από τη Ρετσινά μήπως και δει λίγο τη θάλασσα στο λιμάνι

Κι ας είναι βρώμικη σαν κι αυτήν

Χρόνια τώρα προσπαθεί μάταια

Βλέπεις, οι πολεοδόμοι αντί για το κεφάλι έχουν διαλέξει να τεντώνουν την ουρά της

Για να φτάσει μέχρι την Πάρνηθα

Ποια; Αυτή! Ένας καρόδρομος  προσφυγικών παραπηγμάτων…

Κι εμείς βαλαντώσαμε στο κλάμα πια

Όλο ήρωες και δράματα, περασμένα μεγαλεία, χαλασμένα οράματα

Ξεχειλωμένες αρτηρίες, ξεκουρδισμένες καρδιές, ξέμπαρκα ακροδάχτυλα

Ξηλωμένες φιλίες, ξαστοχισμένοι σύντροφοι, αποξηραμένοι εραστές

Που τώρα ξεφτιλιζόμαστε για λίγο φάμπιουλους μεταμοντερνισμό

Μήπως και γλιτώσουμε από τα μίζερα απόνερα της Φουκουσίμα

Ποιοι; Εμείς! Τα παιδιά της διπλανής πόρτας...

Κι εσείς που κρέμεστε από την κουπαστή της Βόνταφον

Αγωνιώντας για τα επόμενα βάουτσερ

Μηρυκάζοντας τις κατάρες για τον ξεπεσμό

Της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας

Δεν γλιτώνετε από την κατάρα της ανάνηψής τους

Δούλοι μεταξύ δούλων, εθνικοί ύμνοι, ψαλμωδίες και πατρικά χαστούκια

Ποιοι; Εσείς! Οι πρεσβευτές του γιόλο…

Το ραντεβού τις Απόκριες στο τμήμα αυτόχειρων του Γ’ νεκροταφείου

για μια ριζική αναθεώρηση της νεκρικής ακαμψίας εν ζωή

ισχύει...

Προκυμαία. Νοέμβρης.

Ίων

Αυτοάνοσοι

Δεν μπορείς να πεις πάντως Χρόνε!

Δουλευτάδες από τα μικράτα μας

κάνουμε πολιτισμό.

Και μουσικές, και στίχους και τραγούδια και ζωγραφιές.

Απαρέγκλιτα κι ατόφια.

Απλά και μόνο ανταγωνιστικά.

Χρόνε!

Πορτοκάλι

Σε βρίσκω
εκεί
στην αμασχάλη μου.


Και πια δεν θα ζητούσα τίποτα άλλο
αν είχα
το δέρμα σου
ανάμεσα στα δόντια μου.

Αναμένοντας τον Χειμώνα

Κάθε φορά που έρχεται το φθινόπωρο είναι μοναδική. Κάθε φορά. Καταφέρνει να είναι καινοφανής. Και μετά, ο Χειμώνας. Αυτός ο παρεξηγημένος. Ο πάντα αληθινός. Θυμάσαι τι σου έλεγα κάποτε; Για τον "απτό, κατανοητό Φλεβάρη" σου έλεγα. Όσο περνάνε τα χρόνια αυτός ο ασπρομάλλης γίνεται όλο και πιο κατανοητός. Η Θάλασσα είναι αληθινή, υπάρχει χωρίς φτιασίδια. Ο ποδαρόδρομος είναι αληθινός. Χωρίς αντιπερισπασμούς. Οι βιβλιοθήκες μυρίζουν. Αναβλύζουν. Ο Varlam Salamov είναι χειμωνιάτικη εικόνα. Είναι τόσο γοητευτικός όσο η αναπόδραστη πραγματικότητα της εγγύτητας των ανθρώπων που καταφεύγουν και γνωρίζονται σε κλειστούς χώρους μοιραζόμενοι τη ζεστασιά.
Μπορώ να φανταστώ τον Άρη Αλεξάνδρου να αναμετριέται με την μπόρα χαμογελώντας.
Αδυνατώ να τον δω αλλιώς.
Και ύστερα
πάλι το Φθινόπωρο.
Και η Άνοιξη.
Αυτή η Άνοιξη που κατακρεουργήθηκε.
Ναι.
Ο Χειμώνας είναι αληθινός.
Τελεία.

Λοιπόν, ακούστε!

Δεν χρειάζεται να βγάζεις βιβλία. 

Ο Μακρής δεν έβγαλε ποτές του βιβλίο.

Μπορείς απλώς να ζεις σαν ποιητής.

Να ζεις με τη ποίηση.

Ο Γκόρπας μιλάει για ένα ντέφι μεταχειρισμένο.

Ο Χάκκας για μια κουδουνίστρα θαρρώ,
που δεν επιτέλους προορίζεται για την αγορά…

Κουδουνίστρα, ντέφι, καραμούζα λέω εγώ

τέλος πάντων

ό,τι να ’ναι

και να του δίνεις
να καταλάβει

Τραβώντας, πώς το λέει ρε ο Χάκκας,
ντουγρού στην άνοιξη τραβώντας λέει

κι’ όλα γύρω να πρασινίζουν – έτσι.

Θεόδωρος Μπασιάκος

Το μαχαίρι

Όπως αργεί τ’ ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι
έτσι αργούν κι οι λέξεις ν’ ακονιστούν σε λόγο.
Στο μεταξύ
όσο δουλεύεις στον τροχό
πρόσεχε μην παρασυρθείς
μην ξιπαστείς
απ’ τη λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων.
Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι.

Άρης Αλεξάνδρου, 1959