ΠΡΑΞΗ ΜΟΝΑΧΟΥ ΜΟΝΟΧΙΤΩΝΟΣ

Κάποια όνειρα που βλέπω, μ' αρέσει να τα διηγούμαι. Τι είδα χτες. Ένας ερημίτης κόβει λουλούδι και λέει στους μαθητάδες ολόγυρα: "Βλέπετε τίποτα σ' αυτήνε την πράξη;" Ο ένας λέει πως είναι αγάπη για τ' άνθη κι ομοίωση μαζί τους. Ο άλλος λέει πως είναι η μη-συνείδηση και τείνει σε κινήσεις μη-χρησιμότητας. Ένας άλλος αποκρίνεται πως ήτανε μια ανάπαυλα της αγιότητας. Ο ερημίτης πάει στο μίσχο, δένει το λουλούδι με σπάγγο, λέγοντας: "Ήτανε μια πράξη εξουσίας". Και έμεινε άφωνος έως θανάτου, κατά το όνειρο που είδα.


Νίκος Καρούζος, "ερυθρογράφος"

Περάστε!

Για όσους κι όσες έχουν τη δυνατότητα, το χρόνο ή/και την περιέργεια, περάστε μία βόλτα από το πεζοδρόμιο της Σκουφά στο Κολωνάκι. Η περιπλάνηση στην καρδιά του κόσμου των εμπορευμάτων σταματά στον αριθμό 38 κι επαναφέρει τις μνήμες του Δεκέμβρη. Ενός Δεκέμβρη για τον οποίο ακόμη μιλάμε κι έχουμε την ανάγκη -και κάθε φυσικά λόγο- να μιλάμε. Αλλά τί γίνεται όταν μιλάνε οι άλλοι για "εμάς"; Τί γίνεται όταν μιλάνε οι άλλοι για όλους αυτούς τους χιλιάδες που βρέθηκαν στους δρόμους; Πώς είναι δυνατόν η βία των εξεγερμένων να αφομοιωθεί από τις φωτεινές προθήκες των καταστημάτων; Αυτές τις προθήκες των καταστημάτων που ποτέ δε θα πάψουν να φωτίζουν τη βία των εμπορευμάτων;

Η δική μου Κούνεβα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια φτωχογειτονιά κάπου στη δυτική Αττική.
Η γονείς μου οι γνωστοί επαρχιώτες που έφτασαν στην πόλη αυτή για την επίτευξη του μικροαστικού τους ονείρου που η φυγή τους από την επαρχία τους είχε υποσχεθεί. Όταν άρχισα το σχολείο με φώναξε η μαμά μου να με ενημερώσει για το δικό της επάγγελμα. Μου είπε ότι όποιος με ρωτάει τι δουλειά κάνει εγώ θα πρέπει να απαντώ πως δουλεύει σε μια βιοτεχνία με πουκάμισα. Πράγματι ανακύκλωνα αυτά της τα λόγια για πολλά χρόνια.
Πραγματικό επάγγελμα μητρός καθαρίστρια. Σε σπίτια, σε μαγαζιά, ανασφάλιστη, με αφεντικά με αυξημένη ανάγκη για δούλους. Με συνεχείς διαπραγματεύσεις των λιγοστών χρημάτων που της έδιναν, με συνεχείς παρακλήσεις για καταβολή δώρων και επιδομάτων αδείας που σπανίως λάμβανε.
Και όλα αυτά αντί για φωνή την γέμισαν ντροπή. Το στόμα της θωρακίστηκε σε τέτοιο βαθμό που δεν την θυμάμαι ποτέ να παραπονιέται ούτε σε εμάς. Τους δικούς τους ανθρώπους. Πριν καν μεγαλώσω αποφάσισα να σπάσω εγώ αυτή τη σιωπή για λογαριασμό όλων μας. Εγώ δεν ντρεπόμουν. Εγώ δεν φοβόμουν να πω ότι η μητέρα μου είναι καθαρίστρια. Πριν καν μεγαλώσω της μίλησα. Και πριν καν μεγαλώσω μου μίλησε και εκείνη για την ντροπή της, για το φόβο της, για την συμπεριφορά της «καλής κοινωνίας» απέναντι στο προσωπικό της που το έχει ανάγκη κυρίως για αισθητικούς λόγους.

Η σιωπή έσπασε σε όλη την οικογένεια σιγά σιγά.

Πραγματικό επάγγελμα μητρός ανασφάλιστη καθαρίστρια.
Πραγματικό επάγγελμα μητρός ανασφάλιστη καθαρίστρια που δεν θα πάρει ποτέ σύνταξη.
Πραγματικό επάγγελμα μητρός ανασφάλιστη καθαρίστρια που όσες φορές ζήτησε κάτι που δικαιούται απολύθηκε.
Πραγματικό επάγγελμα μητρός ανασφάλιστη καθαρίστρια που όσες φορές άρθρωσε λόγο για τα δικαιώματα της την εξύβρισαν.
Πραγματικό επάγγελμα μητρός «Κωνσταντίνα Κούνεβα».

«Το βιτριόλι έπεσε και στα μάτια της μάνας μου. Το βλέμμα της είναι πιο καθαρό. Το βιτριόλι έπεσε και στις φωνητικές χορδές της μάνας μου. Η φωνή της είναι πιο θαρραλέα. Το βιτριόλι έπεσε και στη ψυχή της μάνας μου. Και η ντροπή της σχεδόν εξαφανίστηκε.»
Έδωσε λεφτά για τη θεραπεία της Κωνσταντίνας, ήθελε να κατέβει στο δρόμο (και ας μην τα κατάφερε) και τόλμησε να ομολογήσει στο μεγαλοαστικό σόι του πατέρα μου το επάγγελμα της.

Μου είπε: «Στεναχωριέμαι για την Κωνσταντίνα. Τα βράδια τη σκέφτομαι.»
Της είπα: «Σ’αγαπώ πιο πολύ σήμερα»

...

Ο αντίχειρας
ο δείκτης
ο μέσος
ο παράμεσος
κι όλοι οι λόγοι του κόσμου
σε αγαστή συνεργασία
με την πέτρα
με τη φωτιά
με την κραυγή
σε χορό
κάποιον Δεκέμβρη
με μια σφαίρα στην καρδιά
και με οξύ στα μάτια.

Το νου μας...

Αφωνία

.

ω!

πόσο όμορφο

υπέροχο

σαγηνευτικό


πόσο σπουδαίο

αυτό το κενό στο μπλογκ μας

από τις 5/12 έως τις 4/1




και τέλος πάντων

πόσο εύγλωττο

.

Η στιγμή της αλήθειας για το στρατό

ωδή στους ανοιχτούς κώδικες

P2P και Ουτοπία (v 0.1) from Vasilis Kostakis (P2Pfoundation) on Vimeo.

Τελικά

Όσο και να με τρομάζει αυτή η σιγουριά
της διαπίστωσης,
καποια πράγματα υφίστανται κι ας μην φαίνονται
κι ας μην λέγονται.

ΕΥΧΕΣ ΣΤΟΝ Γ.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

φθινόπωρο χωρίς βροχή

Φθινόπωρο χωρίς βροχή;
Πού είναι οι στάλες της ζωής;
Πού είναι ο αέρας που θα μας πάρει;
Πώς μείναμε εμείς εκτός της εποχής;
Έχουμε ξεφύγει τελείως!

χωρίς τίτλο

Αυτά τα ξέστρωτα κρεβάτια...
όλο σε φωνάζουν
κι άντε να κλείσεις τ' αυτιά σου.

προς απάσας τας αρχάς

Κυριακή απόγευμα. Θηβών.

.
..
...
....
.....
.....
......
........
.........
..........

_

'Οταν η μπόρα δεν έσβησε την φλόγα...

Ταξιδεύω στα αυλάκια της βροχής
Ανοίγω τα χέρια και την νιώθω
Ταξιδεύω στα αυλάκια της βροχής
Και στο γκρίζο που μίσησα
Ταξιδεύω στα αυλάκια της βροχής
Μπροστα από νοτισμένα τζάμια και ατσάλινες κουρτίνες
Ταξιδεύω στα αυλάκια της βροχής
Καθως μια ανάσα ζωγραφίζει σε κάγκελα σκουριασμένα
Ταξιδεύω στα αυλάκια της βροχής
Και ανάμεσα στα τείχη που γκρέμισα
Ταξιδευω στα αυλάκια της βροχής
Και γίνομαι ποτάμι με ταξιδευτές που η αγάπη δεν τους τρομάζει
Ταξιδεύουμε στα αυλάκια της βροχής
Εμείς που γελάσαμε,κλάψαμε,φωνάξαμε,γκρεμίσαμε και χτίσαμε

"Επαναστάτες"

Μαρξ, Ένγκελς, Μπέμπελ και Μπουχάριν
τους στρίμωξα στο νου κουκί κουκί.
Να με, λοιπόν, κατέκτησα την χάριν
να κρίνω με την διαλεκτική.

"Αχώριστος η θεωρία κι η πράξη" -
συχνά σκοντάφτω στην εφαρμογή,
μα η κριτική μου πάντοτε είναι εν τάξει,
όλους κι όλα τα ελέγχει, τα εξηγεί.

Τις συγκεντρώσεις των προλεταρίων
απ' το παράθυρό μου τις κοιτώ
ως να συγκινηθώ μέχρι δακρύων
και γράφω στίχους πλέον των 100.

Τη σκέψη αφήνω διάφανο μπαλόνι
στον άδειο ν' ανεμίζεται ουρανό,
να βλέπω την εντύπωση που απλώνει
το χρώμα που αντιφέγγει το κενό.

Τώρα το "κάπιταλ" του Μαρξ κηρύττω,
μα αποφεύγω την κάθε συμπλοκή
γιατί, ξέρω, θανάσιμα θα πλήττω
αν κάποτε με βάλουν φυλακή.

Γ. Ρίτσος (Τρακτέρ, 1934)

Άρωμα

Τις ήσυχες νύχτες
ανήσυχες για σένα.

Λίγο πριν το χάραμα
σαν άρωμα, γλυστρώ.
Να προλάβω να σε φτάσω
να σε προσέξω, να σε αγγίξω
να σε φιλήσω φεύγωντας.
Και μες απο τον ύπνο σου
να ξυπνάς
να διψάς.
Και όνειρο
να λες, πως ήταν.

Μελόπραμα

Αν
έχουν όλα ειπωθεί,

τότες,

ποιοί τόλμησαν να μιλήσουν για σένα
πού
και πότε

πριν σε δω
εδώ
σήμερα

να λάμπεις στη σιωπή σου
την ώρα
που σκεφτόταν να πέσει ο ήλιος;

Αυστραλέ πατέρα σε προσκυνώ αλλά δεν σε γουστάρω

Αυστραλέ πατέρα... που έχασες το παιδί σου στη Μύκονο σ'ενα καυγά με τους μπράβους των μαγαζιών, σε θαυμάζω. Σε θαυμάζω και σε προσκυνώ, για τα μαθήματα πολιτισμού που έδωσες στους ιθαγενείς της χώρας μου. Για τα μαθήματα ήθους που έδωσες σε όλη αυτή τη πλέμπα, που συνoστίζεται στη Μύκονο για να γλύψει ο ισχυρός τον ισχυρότερο, για να... πηδηχτεί η αδύνατη με τον ισχυρό, για να πάρουν με την ησυχία τους τη κοκαίνη τους μακρυά από τα αδιάκριτα βλέμματα, σε κότερα, σε κέντρα, στους δρόμους, παντού, κάνοντας τη Μύκονο το απόλυτο σύμβολο της πολιτισμικής ξεφτίλας της χώρας μου.

Σε θαυμάζω και σε προσκυνώ για το κουράγιο σου να ξεχωρίσεις τον Ελληνικό λαό από τους μπράβους,

αν και οι λαοί που γεννάνε ή ανέχονται μπράβους δεν διαφέρουν πολλοί από αυτούς.

Σε θαυμάζω για τη ψυχραιμη και πολιτισμένη αντιμετώπιση του θανάτου του παιδιού σου, καθώς και για την αποφαση σου να δωρίσεις τα οργανα του.

Πιστεύω ότι, άμεσα θα πρέπει να σε καλέσει

στο Προεδρικό μέγαρο,

ο πρόεδρος της Δημοκρατίας

και να σε συγχαρεί, για τη στάση σου αυτή.

Μακάρι να συνεχίσεις να έχεις την ιδια στάση και όταν γυρίσεις στην Αυστραλία.

Ομως Αυστραλέ πατέρα, σε προσκυνώ αλλά δεν σε γουστάρω!!!!!

Δεν σε γουστάρω

γιατί δε γουστάρω να υπηρετώ ένα πολιτισμό που μου κάνει το υπέρτατο κακό, μου παίρνει το παιδί μου.

Δεν σε γουστάρω,

γιατί εμπιστεύεσαι τη πολιτεία και τη δικαιοσύνη, καταπνίγοντας το ενστικτο της αυτοδικίας, σε μια κοινωνία που η δίκη, είναι ευκαιρία απελευθέρωσης των εγκληματιών.

Δεν σε γουστάρω,

γιατί κάνεις εχθρό σου το μπράβο που σκότωσε, εκουσια ή ακούσια το παιδί σου, και αφήνεις στο απυρόβλητο το σύστημα που έφτιαξε το μπράβο, και το σύστημα που τον χρησιμοποιεί, τη πολιτεία, τη δικαιοσύνη, τις δημοτικές αρχές, τις επώνυμες συμμορίες των αξιωματούχων του νησιου, δημάρχους, αστυνομικούς, γιατρούς, παπάδες κλπ.

Δεν σε γουστάρω

γιατί, πήρες το πόνο σου, και φεύγεις "δημοσία δαπάνη", αφήνοντας τους μηχανισμούς αυτής της χώρας ανέπαφους και έτοιμους

αύριο να σκοτώσουν το δικό μου παιδί, και επί πλέον να μου ζητάνε να φερθώ όπως εσύ "πολιτισμένα".

Δεν σε γουστάρω,

γιατί αύριο αν συμβεί σε μένα, εγώ θα πάρω ένα όπλο και θα καθαρίσω πρώτο και καλλίτερο τον υπουργό τουρισμού, που ξέρει πολύ καλά τη Μύκονο, και ύστερα όποιον υπέυθυνο έβρισκα μπροστά μου,και δυστυχώς δεν θα έχω πλέον αλλοθι, γιατί αυτή η πολιτεία θα χρησιμοποιεί το δικό σου παράδειγμα, για να βουλώσει το στόμα όποιου αγανακτεί.

Σεβαστέ πατέρα

δεν σε γουστάρω,

γιατί ο πολιτισμός στη ζούγκλα, αποτελεί εφεύρεση των ισχυρών

για να καταβροχθίζουν χωρίς κόπο τους ανίσχυρους.

Μακάρι να έχεις πραγματικά τόσο ψύχραιμη διαχείρηση του αβάσταχτου πόνου σου.

Σαν πατέρας θα ήμουν υπερασπιστής σου ακόμα και άν καθάριζες όλο το νησί.

Σαν Ελληνας σ ευχαριστώ, και σε προσκυνώ.



ΥΓ. από ανώνυμη ανάρτηση σε μπλογκ

Αυτό δεν το περίμενες;

Στην υγειά του Καπετάνιου και του άξιου πληρώματος του επιβατικού "DALIANA"!!! Όλα τα περίμενα, αλλά το να αναχωρήσει το πλοίο από την Σαντορίνη... "ξεχνώντας"... τον Καπετάνιο του στο νησί και μετά από ταξίδι 40 λεπτών να το αντιληφθούν και να επιστρέψουν να τον πάρουν!, μου είναι αδιανόητο.

Ένας επιβάτης
5 Αυγούστου 2008

τίποτα περισσότερο αλλά και τίποτα λιγότερο

Τίποτα περισσότερο από μία φωνή αλληλεγγύης των ανθρώπων,

νεύματα, χειρονομίες, συγκίνηση, δάκρυ και οργή,

εκεί όπου συναντιέται η μοίρα με τις συνειδητές αρνήσεις

των φτωχών και των αδύναμων αυτού του κόσμου,

εκεί όπου τίποτα περισσότερο δε χρειάζεται πια για να ξανασυναντηθούμε.


Πέραμα 1 Αυγούστου 2008: στις γειτονιές των δολοφονημένων εργατών