Τρίτη, 1 Απριλίου 2008

μία από τις πραγματικότητες που δεν αντέχουν τις πρωταπριλιές



όσο κι αν

τελειώνουν πια οι μέρες

πέρασαν πια τα χρόνια

αναχωρούν πια οι κάτοικοι

κρύωσαν πια οι ενισχυτές

άδειασαν πια οι βιβλιοθήκες

ηρέμησε πια το κουδούνι



το σπίτι στο οποίο λίγο ή πολύ όλοι

συναντηθήκαμε

μεγαλώσαμε

γελάσαμε

κλάψαμε

τσακωθήκαμε

καταφύγαμε



δεν παύει παρά να παραμένει

ζωντανό στις αναμνήσεις μας

ζωηρό ενέχυρο για τις επιλογές μας

ζωογόνο απέναντι στη θλίψη του πολιτισμού της εξατομίκευσης

ζητούμενο για τους καιρούς που διανύουμε

1 σχόλιο:

Αιμόφιλος Τ. Ινφλουέντζας είπε...

Αναρωτιέμαι ποια είναι η ευχή για τα σπίτια που φεύγουν... Είναι άραγε σωστό να πεις "καλό ταξίδι";


[γαμώτη μου... συγκινήθηκα ο κωλόγερος...]