Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2010

προσωπο-ποίηση

Βαρέθηκα
Γαμώτο

Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010

ΑΝΑΜΟΝΗ

Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατί.
Μη ρωτάς γιατί περιμένει εκείνος
Που δεν έχει τι να περιμένει
Και όμως περιμένει.

Γιατι σαν πάψει να περιμένει
Είναι σα να παύει να βλέπει
Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό
Να παύει να ελπίζει
Σα να παύει να ζει.

Αβάσταχτο είναι... Πικρό είναι
Να σιμώνεις αργά στ'ακρογιάλι
Χωρίς να είσαι ναυαγός
Ούτε σωτήρας
Παρά ναυάγιο...


ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου 2010

Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου 2010

Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου 2010

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.
κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις
που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,
δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι, ας κλαις.

Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά
-πόσος καιρός!- τα χάιδεψες μια νύχτα·
και σα ν' ακούς εντός σου να σαλεύει
μια συφορά παλιά και να ξυπνά.

Θα στήσουνε μακάβριο το χορό
οι θύμησες στα περασμένα γύρω·
και θ' ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε
και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.

Τα μάτια που κρεμούν -ήλιοι χλωμοί -
το φως στο χιόνι της καρδιά και λιώνει,
οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες
οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί...

Κ.Καρυωτάκης

Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2010

Τα ποτήρια και άλλα τινα

Τα ποτήρια και άλλα τινα

Μπαίνω πάντα στο κρεβάτι μου σα να μπαίνω στο λεωφορείο. Δεν ξέρω που θα με βγάλει. Μετράω από πριν τα λεφτά μου μα ξεχνώ να λογαριάσω εισιτήριο επιστροφής. "Η ζωή" λέει ο πλαϊνός μου κύριος- και φοράει ένα μεγάλο δαχτυλίδι στο δείχτη του δεξιού του χεριού, "δεν είναι από μόνη της ζωή. Είναι η αντίσταση στο θάνατο. Εκεί που η αντίσταση πετυχαίνει, ξεχνιέται η αντίσταση, κερδίζεται κάποια νίκη, επιστρέφει η ωραία, η πρώτη ζωή που δεν ξέρει, που ξέχασε την μάχη της". Εγώ ακούω χωρίς να τον κοιτάζω. Δεν απευθύνεται σε μένα. Βλέπω το δαχτυλίδι του. "Κι η τέχνη" λέει ο άλλος κύριος πλάι του, αυτός που φοράει ένα μικρό δαχτυλίδι στο μικρό δάχτυλο του αριστερού χεριού, "η τέχνη είναι η πράξη που αντιστέκεται στην πράξη, δικαιολογώντας την ζωή χωρίς να πρέπει να το ξέρει, μα το ξέρει. Ειδικά η ποίηση είναι η ίδια η αντίσταση που τείνει να καταργήσει την αντίσταση για να υπάρξει σαν ζωή. Είναι η πράξη της αδυναμίας για πράξη". Αυτός μιλάει με ψιλή φωνή μα δυνατή και καθαρή. Φανερό πως θέλει να τον ακούσω κι εγώ. Εγώ κάνω πως δεν ακούω. Δεν κοιτάω ούτε το μικρό δαχτυλίδι. "Η κριτική" λέει τώρα ο ίδιος με προσποιητά επίσημη φωνή "είναι ο φόβος του προσωπικού θανάτου και η αντίσταση στο φόβο ή μάλλον η λήθη και μεταστροφή του φόβου. Εκεί που ο κριτικός λιγότερο φοβάται, πλησιάζει την ποίηση. Εκεί που αντιστέκεται πετυχημένα στο φόβο του εαυτού του, στο φόβο του κρινόμενου έργου που του δείχνει όλο του το φόβο, στο φόβο της δόξας του άλλου, δημιουργεί κριτική. Ζει την λειτουργία του ίδιου του καλλιτέχνη: φθείρεται και χτίζει. Θεμελιώνει την δόξα του στο θάνατοτης δικής τουπροσωπικότητας. Είναι μια τρομερή συναντηση με όλο το θάνατο".
Αυτό το "τρομερή συνάντηση" το 'πε με τόσο αστεία φωνή, που δεν άντεξα. "Κουραφέξαλα κύριοι" λέω. "ποιος θάνατος κύριοι ποια ζωή, ποιος ποιητής, ποιος κριτικός; Όταν πλύνεις τα ποτήρια, τ' αφήνεις ανάποδα στο μάρμαρο του νεροχύτη να στραγγίξουν.Άμα τα σηκώσεις από κεί μένουν στο μάρμαρο κάτι νερένια στεφάνια που καθόλου δεν σημαίνουν πως εκεί βρίσκονταν πριν ανάποδα ποτήρια. Είναι απλώς νερένια στεφάνια. Όμως, στον αέρα, μένει επ'ακριβώς το σχήμα κι η διαφάνειατων ποτηριών. Έτσι μονάχα να σαλέψεις το μικρό σου δάχτυλο (χωρίς δαχτυλίδι) κουδουνίζει ολάκερος ο αέρας. Είναι αυτό που λέμε στο ποίημα "το ακούω" Μα ο κριτικός, κύριοι, που ν'ακούσει; - κι ας έχει στ' αυτί του ένα γυαλιστερό κουμπί και το σύρμα στην τσέπη του γιλέκου του". Έτσι είπα, στην αρχή θυμωμένος, ύστερα όχι. Κατεβαίνω τα τρία σκαλια του κρεβατιού μου, σπρώχνοντας ελαφρά τον κοιμισμένο εισπράκτορα, κι ανεβαίνω στην στέγη. Βλέπω το λεωφορείο να συνεχίζει τον δρόμο του και τους δύο κυρίους με τα δαχτυλίδια να με κοιτάνε σα χαζοί πίσω από τα τζάμια.

Γιάννης Ρίτσος
ΕΙΚΟΝΟΣΤΑΣΙΟ ΑΝΩΝΥΜΩΝ ΑΓΙΩΝ

Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου 2010

Πάντα θα κοιτάω στην πόρτα ανάμεσα από τον κόσμο
ακόμα και τώρα που η μυρωδιά της αλμύρας εξαφανίστηκε.
Θα αποφυγω τα παγωμένα βλέμματα μήπως και σε δω να στρίβεις στην γωνία.
Κάθησα αιώνια δευτερόλεπτα στην στάση και δεν κατέβηκες.
Τόσο μακριά σου όσο οι ανάσες μας οταν κοιμόμαστε αγκαλιά.

Τετάρτη 15 Σεπτεμβρίου 2010

Ο Λ. ο τροτσκιστής

Τις προάλλες μου μιλούσε ο Α. για τον Λ.

-Δεν φανταζόμουνα ποτέ ότι ο Λ., πωρωμένος τροτσκιστής, που στα 20 του μας είχε ανακοινώσει ότι αν ως τα 30 του δεν έχει γίνει επανάσταση θα αυτοκτονήσει, τελικά στα 30 του έγινε μέλος του ΚΚΕ. Σταλινικότερος του Στάλιν…

Εγώ νομίζω ότι ο Λ. ήταν συνεπέστατος μέχρι κεραίας. Τι άλλο από αυτοκτονία είναι όταν ένας τροτσκιστής γίνεται μέλος του ΚΚΕ;

Παρασκευή 27 Αυγούστου 2010

χρονο -βορα

απόψε ξεσπούν οι μάχες στη ανταρτεμένη ράχη μου

λεπίδες γίνονται οι σπόνδυλοι

θαρρείς φτερούγες δίκοπες,

που καθεμιά τους έχει καρφωμένο κι έναν αιώνα ανυπαρξίας…

για λίγα δευτερόλεπτα…

Δευτέρα 23 Αυγούστου 2010

πρόσωπα με αλισάχνη

Θα μπορούσα να σου σκιαγραφήσω, κάθε πτυχή των οροσειρών τριγύρω
Να σου αποκωδικοποιήσω τον κάθε κυματισμό στην ακτή.
Θα μπορούσα να σου μεταφράσω, και των πουλιών την πρωινή πρωτολαλιά
Να σου περιγράψω, ως και τα ιριδίζοντα χρώματα την αυγή.

Στης νύχτας όμως το απόγειο, αναζητώ
όπως και χθες
στο αίθριο του σώματος σου
τις αντάρες της φωνής σου.

Νύχτες που ραίνουμε, με χνώτα και αλμύρα
την ειρωνεία του χρόνου
στο γεμισμάδειασμα του χώρου μας.

Δευτέρα 9 Αυγούστου 2010

τελευταίο μήνυμα

όταν φύγεις οριστικά
άσε το φως ανοιχτό

η μοναξιά μου
θέλει να διαβάσει τον καφέ σου

Σάββατο 31 Ιουλίου 2010

καλοκαιρινά...

"Σαν αρχέγονη μήτρα
η θάλασσα
μας καλεί εντός της."


του Ν.Κ.

Παρασκευή 9 Ιουλίου 2010

Αναρχία και Ζωή

Φώτα εκτυφλωτικά έκλεισαν τα μάτια μου
Μετρηθήκαμε ξανά, εμείς οι εμφύλιοι εραστές
Κοιταχτήκαμε παίζοντας με κάτι χαλασμένες κιθάρες
Δεν είμαστε μόνοι.Βαδίζουμε στην ουτοπία
Λίγες φορές έχουμε φύγει από την πίσω πόρτα
Και ακόμα και στο κελί δεν ήμασταν μονάχοι
Του χρόνου δεν ξέρω πόσες χορδές θα λείπουν
Ξέρω μόνο ότι περπατήσαμε χερι-χέρι στα σκοτεινά προάστια
Το σινιάλο ήταν η φωτιά και η πόλη κάηκε
Κάποια χαμόγελα έσβησαν στον ήχο μιας πιστολιάς
Αλλά ίσως χωράνε φρικιά στην χώρα των θαυμάτων

Σύντροφοι ευχαριστώ για όλα!!!Ήταν τέλεια!!!Και εις άλλα με υγεία!

Τρίτη 6 Ιουλίου 2010

Πέμπτη 24 Ιουνίου 2010

βραδυνό

πάντα επέλεγε την αντίστροφη διαδικασία
βάθαινε σταδιακά στον έρωτα
ώσπου βρισκόταν ολομόναχος
να εμπλουτίζει του ωκεανού του το έρεβος

ήξερε οτι έτσι θα γίνει

κι όμως επέλεγε πάντα την αντίστροφη διαδικασία

ίσως για να πάει κάθε φορά
λίγο πιο πέρα απο εκείνον...

Τετάρτη 23 Ιουνίου 2010

10 χρόνια και 3 ημέρες στα χνάρια του Θερσίτη




10 χρόνια ΘΕΡΣΙΤΗΣ

Ραδιουργούμε ενάντια στον πολιτισμό του χρήματος, του εμπορεύματος, των θεαματικών διαδικασιών, της μοναξιάς, της αστυνομίας, του ρατσισμού και
του σεξισμού, της κάθε είδους πρέζας και νάρκωσης. Και συνεχίζουμε...
Στα χνάρια της άρνησης, της αμφισβήτησης, της ανυποταγής, της εξέγερσης!

3 ημέρες στο πάρκο Αντώνης Τρίτσης

Παρασκευή 25 Ιούνη

20:00 συζήτηση: “αυτοοργάνωση και κρίση: λαϊκές συνελεύσεις, υποδομές αλληλοβοήθειας, άμεσες δράσεις”

προβολή: “μέρες λεηλασίας”


Σάββατο 26 Ιούνη

20:30 θεματικός κύκλος για το ζήτημα του φύλου και της πατριαρχίας

προβολές: “γυναικείο σώμα και διαφήμιση”
“thank god I am a lesbian”

περφορματίβιτυ (ιν σίμπλ γουόρντς):
“από τη Judith Butler στον Μπομπ Σφουγγαράκη”

συναυλία: “αδερφές κατσάμπα”
“incognita sperans”
“συντεχνίαπλην στο μίξερ”


Κυριακή 27 Ιούνη

16:00 συλλογική κουζίνα
17:30 παιχνίδι περιπλάνησης στο πάρκο
19:00 ταχυδακτυλουργικά για παιδιά
19:30 συζήτηση: κρίση και καταστολή: από τον εσωτερικό εχθρό στις “επικίνδυνες τάξεις”
προβολή: “σιωπηρός θάνατος”


καθημερινά: χαριστικό - ανταλλακτικό παζάρι, μεταμεσονύχτιες προβολές, έντυπο υλικό


είσοδος: α) δεύτερη είσοδος λεωφόρου Χασιάς
β) είσοδος λεωφόρου Δημοκρατίας
λεωφορεία: α) Α12, Β12 (στάση: 6η Χασιάς)
β) Α10, Β10 (στάση εργατικών πολυκατοικιών)

Δευτέρα 3 Μαΐου 2010

επίκαιροι αμίλητοι



Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες περί δημοκρατικής τάξης,

ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.


Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,

οι ηγεμόνες δυναμώνουν,

ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,

των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.


Ετούτων των αμίλητων το πετσί,

περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο.


Τους φτύνουνε καταπρόσωπο

κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο.


Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,

και που το παράπονό τους να πούνε;


Απ’ του μισθού τα ψίχουλα,

πώς να αποχωριστούνε;


Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,

μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.


Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!


Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,

άλλο δε μας μένει.

μαγιακόφσκι β.

Παρασκευή 30 Απριλίου 2010

Δευτέρα 26 Απριλίου 2010