για άλλη μια φορά

ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΖΕΤΑΙ Η ΕΛ.ΑΣ.

. .
Με ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση ανακοινώθηκε από το Υπουργείο Εσωτερικών η προμήθεια υπερσύγχρονου εξοπλισμού για τους Νέους οδηγούς οχημάτων της Κρατικής Ασφάλειας.
.
.

Λίγα λόγια για την τέχνη

Ο θείος Πλεύρης συμβουλεύει..

Αγαπητοί φοιτηταί!!!ΕΓΩ...ΔΙΕΤΑΞΑ...ΣΚΕΨΗ ΚΑΜΙΑ

ΕΓΩ...ΔΙΕΤΑΞΑ...ΟΥΤΕ ΜΙΛΙΑ

Ποιος είπε ότι ψάχνουμε για δικαιώματα μέσα στους χώρους παραγωγής εξειδικευμένων προλετάριων.Σ'αυτά τα χωράφια του καπιταλισμού.Πνιγμένος μέσα στο φασιστικό σου παραλήρημα δεν πρόκειται ποτέ να καταλάβεις ότι αυτό που απαιτούμε είναι η ζωή

Πετάω το τσιγάρο μου...

Γιατί να ανιχνεύω το τώρα και το πάντα?
Ανύμπορος να σκιαγραφώ και να ψαχουλέυω!
Προνοώντας την φτιαγμένη από ύλη παραίσθηση
Να κοιτώ μπροστά ενώ είμαι τυφλός
Να αγαπάω το τίποτα και να ελπίζω στο πουθενά
Μπορεί και να θέλω
Μπορεί και να φταίω
Μπορείνα αγαπάω μπορεί και να μισώ
Πόσο απέχει η αγάπη απ'το μίσος?
Γιατί να πονάω?
Γιατί να ελπίζω?
Γιατί να σκέφτομαι?
Γιατί να σκάβω?
Γιατί να περιμένω κάτι να πείς αφού δεν το λες?

Πρέπει να δω φως σ'αυτό το πηγάδι χωρίς πάτο
Πρέπει να νιώσω ζεστά σε αυτόν τον πόλο χωρίς φως και θερμοκρασία
Πρέπει να νιώσω σε έναν κόσμο χωρίς αισθήματα
Πρέπει να πονέσω να πέσω για να ξανασηκωθώ
Πρέπει να ανασάνω στο απόλυτο κενό
Κρατάω ένα ντουφέκι και αν το αφήσω στην ακρή θα χαθώ

Φαίνεται ότι κατέρευσε ένας κόσμος

Και μάλλον δεν μπορώ να γυρίσω

Μια καινούρια μέρα!!!Δεν μπορούσε να είναι χειρότερα!

Δεν έχω αλήθειες ή ψέμματα

Οι λέξεις είναι μουδιασμένες και φοβισμένες

Υπάρχουν κι άλλες ευκαιρίες ή τουλάχιστον έτσι μου είπαν

Έχει μαύρα μαλλία και φοράει ένα μαύρο φόρεμα
Δεν μπορώ να ξεκουραστώ

Να ξαπλώσω και να πω ότι όλα είναι εντάξει

Mε σταμάτησε στο δρόμο και μου είπε να την ακολουθήσω

Θα το έκανα!

Αν δεν φοβόμουν ότι θα την κρατήσω πίσω

Νόρμαν

Της Κεντρομόλου Δυνάμεως το Ανάγνωσμα

Γιατί πρέπει να γράφουμε αυτά που σκεφτόμαστε;

Γιατί πρέπει να γράφουμε αυτά;

Γιατί πρέπει να γράφουμε;

Γιατί πρέπει;

Γιατί;

Για;

Γ.

Τρεις μνήμες του ουρανού

Πρόλογος
Πριν έρθει το πλήρωμα του χρόνου
για το ρόδο και τον αρχάγγελο.
Πριν απ' το βέλασμα και το κλάμα.
Όταν το φως δεν ήξερε ακόμα
αν η θάλασσα θα γεννιόταν αγόρι ή κοριτσάκι.
Όταν ο άνεμος ονειρευόταν χαίτες να τις χτενίζει
και η φωτιά γαρούφαλα να πυρπολεί και μάγουλα
και το νερό χείλη αμάθητα να πίνουν.
Πριν απ' το σώμα, τ' όνομα και τον καιρό.
Τότε θυμούμαι, μια φορά, στον ουρανό...

Πρώτη μνήμη
Περπατούσε με μιαν εγκατάλειψη συλλογισμένου κρίνου,
σχεδόν πουλιού που ξέρει πως πρέπει να γεννήσει,
καθρεφτιζόταν δίχως να βλέπει τον εαυτό της
σε μια σελήνη που την έδειχνε καθρέφτη στο όνειρο,
σε μια σιωπή χιονιού που ανύψωνε τα πόδια της.
Σε μια σιωπη φανερωνόταν.
Πριν απ' την άρπα, τη βροχή και τα λόγια.
Δε γνώριζε.
Λευκή μαθήτρια του ανέμου,
αναριγούσε μαζί με τ΄αστέρια, με το λουλούδι και με τα δέντρα.
Ο μίσχος της, η πράσινη κορμοστασιά της.
Μαζί με τα δικά μου αστέρια
που, ανίδεα στο καθετί
για να σκάψουνε δυο λίμνες μες στα μάτια της
την έπνιγαν μες σε δυο θάλασσες.
Και θυμούμαι...
Τίποτ' άλλο, πεθαμένη, ν' απομακρύνεται.

Δεύτερη μνήμη
Ακόμα πριν,
πολύ πριν επαναστατήσουν οι ίσκιοι
πριν πέσουν επάνω στον κόσμο αναμμένες φτερούγες
κι ένα πουλί να μπορεί να πεθάνει για έναν κρίνο.
Πριν, πριν να ρωτήσεις τον αριθμό και τη θέση του κορμιού.
Πολύ πριν από το σώμα.
Την εποχή της ψυχής.
Όταν ίδρυσες στο δίχως στέμμα μέτωπο τ' ουρανού την πρώτη δυναστεία του ονείρου.
Όταν εσύ κοιτάζοντάς με στην ανυπαρξία, ανακάλυψες την πρώτη λέξη.
Τότε συναντηθήκαμε.

Τρίτη μνήμη
Τα βαλς τ' ουρανού δεν είχαν ακόμα μνηστευθεί
το γιασεμί και το χιόνι,
ούτε οι αύρες αναλογισθεί την πιθανή μουσική των μαλλιών σου.
Ούτε είχε προστάξει ο βασιλιάς να ενταφιαστεί η βιολέτα μέσα σ' ένα βιβλίο.
Όχι.
Ήταν ο καιρός που ταξίδευε το χελιδόνι δίχως τ΄αρχικά μας πάνω στο ράμφος του,
που οι καμπανούλες και οι κληματίδες
πέθαιναν δίχως εξώστες για να σκαρφαλώνουν τ' αστέρια.
Ο καιρός
που δεν υπήρχε λουλούδι να στηρίξει το κεφάλι του
στον ώμο ενός πουλιού.
Τότε πίσω απ' το ριπίδι σου, η πρώτη μας σελήνη.


Ραφαέλ Αλμπέρτι, Για τους αγγέλους

...6...

2 σώματα,ανάσα μία
καρμική γέφυρα και χέρι σωτηρίας απ'την κόλαση
Όπλισε και τράβα την σκανδάλη
μαύρο φόρεμα ανεμίζει στην ακροθαλασσιά
Όπλισε και τράβα την σκανδάλη




2 έφηβοι σε επιτηδευμένα σκοτάδια,
μεθυσμένοι υποκύπτουν
Όπλισε και τράβα την σκανδάλη
ανάμεσα σε καπνούς και οργισμένες μολότωφ με κράτησες σφικτά
Όπλισε και τράβα την σκανδάλη
Συνεχίζεις και διαβάζεις ποιήματα.Το ξέχασες?
Χαμογέλα
Όπλισε και τράβα την σκανδάλη
Σε μια γωνία στο λεωφορείο κάποιος άκουγε μουσική
Με ένα ζευγάρι μάτια φοβισμένα
μια κοπέλα χωρίς γυαλία έψαχνε να τον βρεί
Όπλισε και τράβα την σκανδάλη
Βγάλε τα γυαλια σου!
Και άνοιξε την αστροφώτιστη αγκαλιά σου!

Ο Αρτέμης

Χωρισμός...της απουσίας στιγμή πρώτη

Με λένε Αρτέμη

Σε λίγο η βροχή..Σε λίγο ο αέρας και η νύχτα

Με λένε Αρτέμη

Το Τίμημα

ή

Η Μαριάνθη των Ανέμων (μέρος δεύτερον)

Στάσιμο Α'

Μία λαφίνα ταπεινή / δεν πάει με τ’άλλα λάφια
κι ο ήλιος την ερώτησε / κι ο ήλιος τη ρωτάει.
Γιατί λαφίνα ταπεινή / δεν πας κοντά με τ’άλλα;
Ήλιε μου σα με ρώτησες / θα σου το ‘μολογήσω.
Δώδεκα χρόνους έκαμα /μόνη χωρίς ελάφι
κι από τους δώδεκα κι ομπρός / εγέννησα λαφάκι.
Μα σαν εβγήκε ο κυνηγός / να λαφοκυνηγήσει
Το βρίσκει μοσχανάθρεφτο / και το διπλοσκοτώνει



Στάσιμο Β'

Ψυχομαχάει ο Κωσταντής / στο σιδερό κρεβάτι
Τον τριγυρίζουν οι γιατροί / με τα χαρτιά στο χέρι
Σηκώνει το κεφάλι του / και κράζει την καλή του
Κάθου κοντά μου, λυγερή, / κάθου κοντά μου, κόρη.
Στον κόσμον τούτον έζησα / χρόνους τριάντα τρία
και τώρα ήρθ’ ένας άγγελος / να πάρει την ψυχή μου.
Σφίγγει τα χέρια της τα δυό / χίλια φιλιά της δίνει
και μέσα στες αγκάλες του / σφιχτά - σφιχτά την πνίγει



Στάσιμο Γ'

Σέρνει σπαθί ο Ανδρόνιχος / της κόβει το κεφάλι.
Λιανά λιανά την έκοψε / στον ήλιο την απλώνει
κι’ από τον ήλιο στο σακί / κι’ απ’το σακί στο μύλο.
Κι’ ο μύλος εξεράλεθε / κ’ η φτερωτή ετραγούδα.
“Άλεθε, μύλο μου, άλεθε / κακής κούρβας κεφάλι,
κάνε τ’αλεύρια κόκκινα / και την πασπάλη μαύρη,
για νά ρχονται οι γραμματικοί / να παίρνουν για μελάνι,
για νά ρχονται κ’ οι όμορφες / να παίρνουν κοκκινάδι"


-

Ιούνης 2005, πευκώνας Αγ. Αναργύρων

ένα πρωί θ΄ ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους όπως και χθες
και δε θα συλλογιέμαι παρά ένα κομμάτι από ...

πίσω από το φως μίας λάμπας

Σε μια «εκπαιδευτική» επίσκεψη την οποία πραγματοποίησαν μεταλλειολόγοι φοιτητές στις μονάδες της ΔΕΗ στην Πτολεμαϊδα, ο υπεύθυνος για τη δημόσια προβολή των εγκαταστάσεων και των λειτουργιών της ΔΕΗ στο λεκανοπέδιο Κοζάνης – Πτολεμαϊδας – Αμυνταίου, απαντάει με μπόλικο κυνισμό στις εύλογες ερωτήσεις των φοιτητών για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις των δραστηριοτήτων της ΔΕΗ.

Κι ενώ λοιπόν ο υπεύθυνος για τη δημόσια προβολή της ΔΕΗ εξηγεί με προσήλωση τη διαδικασία εξόρυξης του λιγνίτη στα ορυχεία του λεκανοπεδίου, τη μετέπειτα καύση του λιγνίτη στα 4 εργοστάσια της περιοχής, την ακόλουθη παραγωγή θερμοηλεκτρικής ενέργειας και τέλος την εναπόθεση των υπολειμμάτων της στάχτης σε όλο το μήκος της κατοικήσιμης πεδιάδας, οι φοιτητές ρωτούν με ποιον τρόπο συλλέγονται από τη ΔΕΗ τα αποτελέσματα της καύσης του λιγνίτη.

Ο υπεύθυνος καυχιέται για τα πολυδάπανα κι υπερσύγχρονα -σύμφωνα με διεθνείς περιβαλλοντικές οδηγίες- φίλτρα τα οποία έχουν τοποθετηθεί στις καμινάδες των εργοστασίων, τα οποία κατακρατούν (όταν βρίσκονται σε λειτουργία) το 99,8% της παραγόμενης από την καύση του λιγνίτη στάχτης (τέφρας).

Οι φοιτητές γεμάτοι και πάλι ερωτηματικά προσπαθούν να καταλάβουν το μέγεθος της παραγόμενης τέφρας, το μέγεθος των ποσοστών 99,8% και 0,2%.

Ο υπεύθυνος τους δίνει να καταλάβουν. Το 0,2% της παραγόμενης τέφρας το οποίο δεν μπορούν να συγκρατήσουν τα φίλτρα είναι 60 τόνοι στάχτη την ημέρα. Εξήντα τόνοι στάχτη οι οποίοι απελευθερώνονται κι αιωρούνται στον αέρα. Οι υπόλοιποι τόνοι (99,8% της ημερήσιας παραγωγής) συλλέγονται από τη ΔΕΗ και τοποθετούνται σε όλο το μήκος της πεδιάδας, αφού επιχωματωθούν έτσι ώστε να μην αλλοιωθεί (σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενα του υπευθύνου) το φυσικό περιβάλλον.

Οι φοιτητές εξακολουθούν να δυσκολεύονται να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο στην περιοχή και να θεωρείται μία απλή φάση της διαδικασίας παραγωγής ενέργειας. Και ρωτούν ξεκάθαρα πλέον τον υπεύθυνο, αν οι 60 τόνοι τέφρας την ημέρα δεν θεωρούνται από τη ΔΕΗ επιβλαβείς για τη φύση και τον άνθρωπο.

Ο υπεύθυνος, έμπειρος σε τέτοιου τύπου ερωτήσεις, απαντάει στους φοιτητές, πως οι 60 συγκεκριμένοι τόνοι είναι ακίνδυνοι για το περιβάλλον και για τον ανθρώπινο οργανισμό, καθώς τα σωματίδια της τέφρας τα οποία περνάν μέσα από τα φίλτρα και διοχετεύονται στον αέρα αποκτούν στρογγυλοποιημένη μορφή και όχι τριγωνική την οποία έχουν εξ’ αρχής. Αυτή η στρογγυλοποιημένη μορφή της τέφρας, υπερασπίζεται ο υπεύθυνος της ΔΕΗ, σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες, δεν είναι επιβλαβής για τον ανθρώπινο οργανισμό όταν εισπνέεται. Απλά κατακάθεται στον ανθρώπινο οργανισμό δίχως να προκαλεί σοβαρές βλάβες. Το μόνο το οποίο μπορεί να αποφέρει σε ορισμένες περιπτώσεις είναι μερικές ρινίτιδες και πονοκεφάλους…

Οι φοιτητές διακόπτουν τη συνομιλία τους με τον υπεύθυνο, αδυνατώντας να κατανοήσουν τη νομιμότητα ενός εγκλήματος προς τον τοπικό πληθυσμό.

Λίγο αργότερα, η ΔΕΗ παραθέτει γεύμα στο εστιατόριο των εγκαταστάσεών της στους φοιτητές. Ο υπεύθυνος βρίσκει την ευκαιρία για μία πιο χαλαρή κουβεντούλα με τους φοιτητές, τονίζοντάς τους ότι στην εποχή μας δεν υπάρχει άνθρωπος ο οποίος να μην κυνηγάει με κάθε τρόπο το χρήμα. Και ότι η πλειοψηφία των κατοίκων της περιοχής έχει επίγνωση ότι μπορεί να πεθάνουν στα 55 τους έτη από καρκινογενέσεις και βαριά προβλήματα στο αναπνευστικό σύστημα. «Οι πλούσιοι μισθοί στη ΔΕΗ είναι το ζητούμενο στην εποχή όπου όλοι κυνηγάνε το χρήμα», υπερασπίζεται και πάλι ο υπεύθυνος.

Και λίγο πριν αποχαιρετήσει τους φοιτητές, ο υπεύθυνος τους ρώτησε με περιέργεια αν ήταν γευστικά κι αν τους άρεσαν τα κολοκυθάκια αλλά και τα υπόλοιπα λαχανικά τα οποία είναι παραγωγή της ΔΕΗ από τις εκτάσεις γης οι οποίες έχουν επιχωματωθεί για να καλύψουν τις απέραντες εκτάσεις τέφρας…

Μέσα σε αυτόν το διάχυτο κυνισμό των υπευθύνων, την αμείλικτη λεηλασία του περιβάλλοντος, την εγκληματική απαξία και υποθήκευση της ανθρώπινης ζωής, την ομηρία των τοπικών κοινωνιών από τον καπιταλισμό αλλά και την κοινωνική αναπαραγωγή των αξιών του κέρδους και του χρήματος, πώς μπορείς να μην βρίσκεσαι μαζί με τις «μειοψηφίες»; Πώς μπορείς να μην βρίσκεσαι μαζί με όσους αρνούνται να συναινέσουν στις κυρίαρχες αξίες; Πώς μπορείς να μην στέκεσαι στο πλάι όσων δεν αρκούνται στην αποδοχή αυτών των αξιών; Πώς μπορείς να μην γίνεσαι ένα με όσους δεν υποτάσσονται στο θάνατο που επιβάλλει η εξουσία; Πώς μπορείς να μην είσαι αλληλέγγυος στον Βαγγέλη Μποτσατζή ο οποίος -μεταξύ άλλων εμπρηστικών ενεργειών σε αντιπροσωπείες γαλλικών αυτοκινήτων- κατηγορείται και βρίσκεται προφυλακισμένος για εμπρησμούς σε οχήματα της ΔΕΗ;

επίκαιρη ποίηση

Δεν ξέχασα ποτέ τη σπουδαιότητα
της επικαιρικής ποίησης
ούτε της εύληπτης γραφής.
Να λοιπόν ένας στίχος
σημερινός, ευκολονόητος
και πανελλήνιος:

"Τί λέτε ρε μαλάκες!"

Κοίταξα στα μάτια σου και είδα το φώς της μελαγχολίας

Αφουγκράστηκα τον πόνο σου και την αναζήτηση ηρεμίας

Σπρώξε με στην πηγή της ανυπαρξίας

Κοίτα με ευάλωτο στην φυλακή της ακολασίας

Γονάτισα στην αστραπή του χαμόγελού σου

Έκλαψα στην ομίχλη του μυαλού σου

η γάτα μου κοιμάται

Από ένα τραγούδι για ένα όνειρο...

Λυπάμαι που δεν έγινα μια θάλλασσα για'σένα
Να με κοιτάς νοσταλγικά με τα μαλλιά βρεγμένα
Λυπάμαι που δεν έγινα Σαχάρα να ουρλιάζεις
Κάτω απ'τα 'αστρα με χαρά να κλαίς να ανατριχιάζεις
Λυπάμαι που δεν έγινα βράχος να ξαποστάσεις
Βότσαλο αψηλάφητο να σκύψεις να το πιάσεις

η κατανομή με χρώματα

Ο χάρτης αυτός προέρχεται από τον "κοινωνικό και οικονομικό Άτλαντα της Ελλάδας" ο οποίος εκδίδεται απ' το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών και απεικονίζει την κοινωνική μορφολογία της Αθήνας και του Πειραιά.

Οι γειτονιές με κόκκινο είναι γειτονιές μισθωτών εργατών-τριών, με ροζ χρώμα είναι γειτονιές ανεξάρτητων και μισθωτών εργατών-τριών, με ανοιχτό πράσινο αγροτών και με κίτρινο "περιθωριακών κοινωνικοεπαγγελματικών κατηγοριών".

Οι γειτονιές με μπλε σκούρο είναι γειτονιές υψηλών κοινωνικοεπαγγελματικών κατηγοριών, αυτές με γαλάζιο είναι γειτονιές υψηλών και μεσαίων (εκπαιδευτικοί, επιστημονικά επαγγέλματα κ.α.) και οι γκρίζες είναι γειτονιές μεσαίων κατηγοριών (υπάλληλοι γραφείου κ.α.).

Με την πρώτη μάτια και με τη βοήθεια της παλέτας βλέπουμε τί όμορφα έχουν κατανεμηθεί τα πράγματα στην πόλη. Όλα στη θέση τους...

Η σκούρα μπλε κουτσουλιά στα βόρεια που πλαισιώνεται από κοκκινοροζκίτρινοπράσινα αναπαριστά την εύρωστη κοινότητα Θρακομακεδόνων. Τα τριγύρω προαναφερθέντα, αναπαριστούν το φημισμένο Μενίδι (Αχαρνές).

Μέρες της εβδομάδας

Όταν τέλος βγήκα απ' την πόρτα, τρεις πόλεμοι
είχαν κιόλας τελειώσει,
η μικρή πάροδος ταξίδευε σ' έναν ωκεανό από χαρτιά, βίδες,
στουπιά, τηλέφωνα -
γιατί το πρόβλημα, φίλοι μου, δεν είναι να σώσεις τον κόσμο,
αλλά να τον σώσεις την ερχόμενη Πέμπτη.

Τάσος Λειβαδίτης

Όταν άρχισε να χιονίζει χτές το βράδυ, η πρώτη σκέψη που μου ήρθε ήταν η βροχή στάχτης του καλοκαιριού.Κάτι τόσο όμορφο, μου θύμησε κάτι τόσο τραγικό και οι παρακάτω στίχοι πήραν άλλο νόημα για'μένα

Χιόνι σεντόνι τρυφερό για του φιδιού τον ύπνο

Χιόνι και πένθιμο σκυλί, βραχνός προφήτης

Ο κυνηγός στο πέρασμα το σπίρτο πίνει

Τον λύκο που εχίμηξε πίσω του δεν τον βλέπει