Σάββατο, 7 Νοεμβρίου 2009

Πήγα και έκατσα λυπημένος δίπλα της
Τον μήνα των παγωμένων σταφυλιών
Φορούσε κεραυνούς και ήθελε να αγκαλιάσει λύκους
αγνάντεψε το βλέμμα μου και μου χαμογέλασε
με μια πέτρα στα χέρια απομακρύνθηκε σαν αερικό
οι αντανακλάσεις μου τρόμαξαν, θόλωσαν, καταστράφηκαν
μπροστά στην μαγεία της απόλυτης σιωπής
κάτω από ένα ιδρωμένο φεγγάρι

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Με βρήκε θεατή
να παρακολουθώ μια παράσταση.
Χωρίς πρωταγωνιστές, χωρίς κομπάρσους.
Με πλησίασε,
τον ώμο του μου έδωσε για ν’ αποκοιμηθώ.
Την εποχή των κόκκινων μικρών ήλιων
Την εποχή που δεν αντέχω να μη χαμογελάω.
Βύθια σε πέλαγο ανοιχτό.
Μαγεμένη από το ίδιο φεγγάρι.
Sonata

V είπε...

Ωραία η προσπάθεια σας φίλοι και φίλες. Επειδή γράφω και εγώ ποιήματα στο blog μου ρίξτε αν θέλετε μια ματιά. Με ενδιαφέρει η δική σας άποψη
Χαιρετώ σας

M είπε...

Την εποχή που δεν έχω λόγο να σηκωθώ απο το κρεβάτι, ανακουφίζομαι συνειδητοποιώντας ότι εν τέλει είναι δίκαιη η ζωή.
Παίρνει απο κάποιους έρωτα και σ' άλλους πάει και δίνει.