Σάββατο, 5 Μαΐου 2012

Το τελευταίο μάθημα ( είπε η ασκούμενη στον ασκητή )

.Για ώρες σιωπηλοί, απόγευμα πια
περπατούσαν μέσα απο αθέριστα χωράφια
ήταν ήδη αργά γι αυτούς

Ξέρανε,πως δεν θα ανταμώνανε,ποτέ ξανά
ασπαστήκανε εκατέρωθεν,βιαστικά
με λυγμούς που σπάραζαν να μην φανούν

Καθώς αποχωρίζονταν,γύρισε η ασκούμενη
στον ασκητή,και είπε με μια δόση θυμού

-Απ το να οδηγείς,καλύτερο να συνοδοιπορείς
απ το να υποδεικνύεις,καλύτερο να εμπνέεις

Και με ένα μίσος που εμπεριείχε
την χρόνια αγάπη της γι αυτόν κρυμμένη
τον άρπαξε,φιλώντας τον
για πρώτη και τελευταία φορά

Έτοιμη πλέον,καθώς ηταν,να βαλθεί σε μάχες
αναχώρησε,ως που χάθήκε η εικόνα της
μέσα στους χρυσαφί κάμπους.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

ως προς τι όλο αυτο;κάτι δεν καταλαβαίνω μάλλον

Woman in Blogs είπε...

Ήρθε η ώρα να γίνουμε συνοδοιπόροι και μόνο σε συνοδοιπόρους να απευθυνθούμε...