!ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΟΙΗΤΑΡΙΑΤΟ!

Γκάλοπ για τον Καρυωτάκη στην Πρέβεζα του 1981

2012-01-21T01:20:00.002+02:00

Η νύχτα στο νησί

2012-01-18T20:17:00.002+02:00

Κοιμήθηκα μαζί σου
όλη τη νύχτα, ενώ
η σκοτεινή γη γυρίζει
με ζωντανούς και νεκρούς,
και σαν ξύπνησα ξάφνου
καταμεσής στη σκιά
το μπράτσο μου τύλιγε τη μέση σου
Ούτε η νύχτα, ούτε ο ύπνος
μπόρεσαν να μας χωρίσουν

Κοιμήθηκα μαζί σου
και ξύπνησα με το στόμα σου
βγαλμένο από τον ύπνο
να μου δίνει τη γεύση από τη γη,
από τη θάλασσα, από τα φύκια,
από το βάθος της ζωής σου,
και δέχτηκα το φιλί σου
μουσκεμένο από την αυγή
σαν να έφθανε
από τη θάλασσα που μας περιβάλλει

Π.Νερούδα

Κατακόμβες

2012-01-16T11:44:00.002+02:00

Λέγαμε: "Η θάλασσα θα υπάρχει πάντα
να δίνει στις πέτρες την ασπρίλα του αλατιού".
Λέγαμε: "Πάντα θα υπάρχουνε οι βράχοι
να δίνουν στο αρμυρό νερό τα θρύψαλα της άμμου".
Κι ήμαστε σίγουροι εμείς οι δύο,
που μοιάζαμε τόσο στα βράχια και στη θάλασσα,
ήμαστε σίγουροι απολύτως πως ότι και να γίνει
πάντα μια μέσα κίνηση θα μας ενώνει.
Σήμερα, τίποτα δεν κυκλοφορεί ανάμεσά μας.
Τίποτα.
Ακόμα δεν τ' ομολογούμε ανοιχτά.
Μονάχα που αποφεύγουμε τις παλιές παρομοιώσεις.
Κι η δυσκολία
δεν είναι να παραδεχτείς έναν καινούργιο θάνατο
μα το να στήνεις πάλι μια προτομή νεκρού
μέσα σ' αυτές τις πολυδαίδαλες μυστικές σου κατακόμβες.

Τ. Πατρίκιος

2012-01-08T23:11:00.001+02:00

δε θέλω
να αφήσω την μπάλα
που κρατάω στο χέρι μου
να σπάσει
ούτε
να την κρατάω
για πάντα..

μη μου λες
να προσέχω
γιατι καταλαβαίνω
πως είσαι εδώ
και με κοιτάς

Περί της επικράτησης του νοήματος των αντεστραμμένων επιφωνημάτων

2011-12-26T16:22:00.003+02:00

Όλο και πιο πολλά τα αχ,
δυσεύρετα τα χα..

αν άνοιγα σουβλατζίδικο θα το ονόμαζα
"ο γύρος του θανάτου"...

Οδοιπορικό

2011-12-16T02:16:00.002+02:00

Να ναι τα παπούτσια σου γερά
λερά νερά και λασπουριά
χιόνια,βραχώδεις δρόμους
και μύρια μονοπάτια
να διαπερνάς.

Και μην ξεχνάς
ξεκάθαρα και σταθερά τα βήματα σου
και μην ξεχνάς
στο πλάι συντροφιά
πολλαπλά,ν ακούς τα βήματα σου.

2011-12-12T18:05:00.001+02:00

έχω ξανάρθει

2011-12-06T23:44:00.002+02:00

Την ίδια μυρωδιά είχε πάντα ο αέρας;

Το ίδιο χρώμα είχε πάντα η θάλασσα;

Το ίδιο νεφέλωμα σε κοίταζε;

και άραγε,

το απόγευμα πάντα έτσι χλεύαζε

τις συμφορές των φράσεων;

η λαξεμένη πέτρα εντός μου

2011-12-02T12:09:00.002+02:00

Όταν εκτέλεσα το άγαλμα

Δε ήξερα ότι θα αποτελούσε ζήτημα

Άλλοι λένε καλώς εκτέλεσες κι άλλοι κακώς

Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι η εκτέλεση

Αλλά αυτή η λαξεμένη πέτρα μέσα μου

Που δεν θα έπρεπε να εκτίθεται

Πρέπει να γίνει κατανοητό

Ότι το άγαλμα είμαι και εγώ

Με την συγκίνησή μου που του αναλογεί

Εξ άλλου η συγκίνησή μου

το έβγαλε προσεκτικά από μέσα μου

το έβαλε απέναντί μου και το εκτέλεσε

Δεν το νιώσατε;

πόνημα

2011-11-29T01:55:00.001+02:00

Μέσα στην παγερή μου νύχτα αγκαλιάζομαι φιγούρες
κι έγινα προσεκτικός στις επιλογές,
Μα πάντα βυθίζομαι στα πάθη,
πάντα επιρρεπής στα αγγίγματα,
επώδυνος στις αγκαλιές…
Οι δρόμοι ξημερώνουν τσακισμένα λιθόστρωτα
Στα κράσπεδα του πραγματικού
αγρυπνά η επιμονή.
Επάνω τους θα προσμένω
σκαλίζοντας πάθη, αγγίγματα, αγκαλιές…

Ένα άσχημο βράδυ (μέρος 'α)

2011-11-27T01:38:00.003+02:00

Μην πιστέψεις τίποτα
Εδώ στην μέση του πουθενά
Χτίζω τα τείχη που πρέπει να γκρεμίσεις
Άφησα ψίχουλα στον δρόμο που οδηγεί σε'μένα
Κι όμως τα άφησες να χαθούν
Πόσα χιλιόμετρα μελέτησα για να σε δω να χαμογελάς
Πόσα δευτερολεπτα ταξίδεψα για να συναντήσω το αθώο σου βλέμμα
Αυτό το βλέμμα που είδα πάνω από τον ώμο σου όταν γύρισες για να με αποχαιρετήσεις
Μυρίζω την νοτισμένη ατμόσφαιρα
Κοιτάω κι εγώ πίσω από τον ώμο
Αλλά από φόβο
Ξέρεις πως είναι να μην μπορείς να ζεσταθείς?
Να φοβάσαι να γυρισεις σπίτι σου?
Δεν θέλω να σε ξεσκεπάσω από την ατσάλινη κουβέρτα σου
Αλλά να...είναι που πρέπει να μιλήσσω κάπου.
Μην πιστέψεις τίποτα

2011-11-24T02:59:00.001+02:00

Αν μπορούσα
θα σ άφηνα
σε μια κάποια μικρή γωνίτσα
να ξεκουράζεσαι
με τις διαστάσεις που σου αναλογούν
Μα
ο ίσκιος σου με ξεπερνάει
το αχτένιστο τσουλούφι σου
_πετάει απ τον ύπνο_
μου κρύβει τον ήλιο.

Αυτό που με τρελαίνει
είναι οι μορφές που παίρνεις
έτσι όπως φωτίζεσαι
μέσα στον τρεχούμενο χρόνο

Το χέρι σου που
λίγο διστακτικά νομίζω
παράτεινε την επαφή με την κοιλιά μου
Αυτός ο δισταγμός είναι πρωτόγνωρος σ' αυτήν την όχθη,
πολλά πηγαινοέρχονται
τελευταία.

Η ψυχραιμία
που με κόπο κατέκτησα
κάνει το σφίξιμο σου επιτακτικό

κερδίζουμε ύψος

Είχα τόσο συνηθίσει
που σχεδόν φοβάμαι
που διατηρείς τις διαστάσεις σου
ενώ όλα μικραίνουν

2011-11-21T02:31:00.001+02:00

Ευγνωμονώ τις ελλείψεις μου
ό,τι μου λείπει με προστατεύει
από κείνο που θα χάσω

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

2011-11-15T14:12:00.000+02:00

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

51

2011-11-15T00:24:00.003+02:00

Χρόνια πολλά πολλά!!!!

Οι δικοί μου άνθρωποι (α)

2011-11-13T21:25:00.004+02:00

Αλλοπαρμένη έκφραση
αλλοτινή ματιά αγριεμένη
και άλλοτε γλυκιά και πονεμένη
καταραμένα παιδιά της μέρας
νύχτες που διψάνε.
Ωκαιάνιοι χώροι στο μυαλό
φλόγιστρα δημιουργίας τα σώματα τους.

Μια άλλη διάσταση εν δια φέρουν
τη σύναψη, των μέσα προς τα έξω
του ασυνήθιστου στο πραγματικό
απάνθισμα κήπων κρεμαστών
σ΄όλο το ύψος του γκρεμού.

Του αλλοπρόσαλλου ατενισμού ιδιοτροπία

Πλάσματα της σύζευξης
πολύ, σας θέλουν
μα δεν σας κοινωνούν

Της αγωγιμότητας εραστές
πολλοί, σας θέλουν
μα δεν σας κατακτούν.

του καιρού

2011-11-10T02:08:00.001+02:00

Αίμα μυρίζουν τα δικόγραφα
τα ανθρώπινα δικαιώματα
και τα σχολικά εγχειρίδια
τα υπουργικά συμβούλια και οι δείκτες των χρηματιστηρίων
οι ειρηνευτικές συμφωνίες και οι ανθρωπιστικές βοήθειες

Αίμα μυρίζει πίσω από τις γρίλιες των κλειστών παραθύρων
πίσω από τα κομματικά γραφεία και τις οθόνες που αντανακλούν μάτια

Αίμα μυρίζουν οι συνήθειες και οι αφηγήσεις
τα εμβατήρια και οι πατρικές συμβουλές

Αίμα μυρίζουν η σιωπή και η ανείπωτη μοναξιά
οι εντολές και η υπακοή…

κι όμως,ακόμη στα κρεματόρια
ανθίζουν γιασεμιά…

κι ας μην τα βγάζω πέρα

2011-11-01T13:34:00.001+02:00

τον καιρό που πολλές δυνάμεις μου απασχολούνται
με το να κρατήσουν τον εαυτό μου
θα ήταν παράλογο
να παραπονιέμαι ότι σε έχω χάσει...

εξάλλου ξέρω ότι είσαι στου απλωμένου μου χεριού
τα ακροδάχτυλα

και δεν φαντάζεσαι πόση σημασία έχει

...κι ας μην τα βγάζω πέρα

απόνερα

2011-10-16T01:44:00.001+03:00

Γέλιο μειδίαμα
Χάδι αγκάθι
Και κάθε αγκαλιά
Μικρή εξεταστική

Πόσες γαμημένες θάλασσες
πες μου,
θες να ναυαγήσω…

2011-10-11T01:17:00.004+03:00

Οι χτύποι του ρολογιού
τυχαίνει να μου θυμίζουν
μια συνέλευση
στριμωγμένων αναμνήσεων
και ιδρωμένων , αχνών φόβων
αργά το βράδυ
σ'ένα στενό για αυτούς παρελθόν.
Τυχαίνει επίσης
να γελούν
με την καθιστή μου υποταγή
στην τύχη
που κρατάω στα κρυφά
μια άκρη απ' το φόρεμά της
μην γλιστρήσει στο μελάνι μου
και ξεκινήσω πάλι
να γράφω για σένα.
Δεν έχω λέξεις..
τα 'χουμε πει αυτά
ο κόσμος ζητάει να ντυθεί
για να αρέσει.
Κλάψε - Πόνος - Φαΐ
ήταν η μέρα σήμερα
σαν ένα φάρμακο που έπρεπε να πιω

...

2011-10-03T13:09:00.002+03:00

κυκλωτικές κάνει ο θάνατος τριγύρω
και κάνω μακροβούτια,
με τη βεβαιότητα,
οτι θα σε συναντήσω
στο ίδιο σημείο...
εκτείνοντας τις υπόγειες θάλασσες που ναυπηγούμε...

Συναισθηματική ασυναρτησία

2011-09-18T15:49:00.001+03:00

Απώλειες...

Ουρλιαχτά που δεν βγαίνουν.

Αγγίγματα που δεν τολμούν.

Μοναξιές που δεν ομολογούνται.

Αγάπες που δεν αντέχουν.

Λόγια που δεν αναπνέουν.

Τραγούδια που δεν υπάρχουν.

Εικόνες που εξαφανίζονται.

Και ο φόβος... που πάντα έρχεται.

Ένα τσιγάρο που δεν θα ανάψει ποτέ.

Γίνεται η φωνή αυτών που άφησες και όλων αυτών που σ’άφησαν.

Μοιάζει να μην υπάρχει κανείς.

Ίσως πάλι να φταίει και η καταιγίδα ...μέσα μου.

Στο καλό

2011-09-10T13:32:00.001+03:00

Δίκαια έφυγες δεν ήταν να κερδίσεις

Το ζαρωμένο χέρι μου μετέωρο ν’ αφήσεις

Έγειρα το κεφάλι μου μες το χαμόγελό σου

Χάθηκες γρήγορα στο άσπρο των ματιών σου

Βλέπω συνέχεια μακριά φώτα που δραπετεύουν

Γλιστράνε ήλιοι στους αρμούς των ρημαγμένων δρόμων

Σκίζουν το δέρμα μου παντού και με ανατινάζουν

Κάθε με το μαντήλι σου τυλίγω ό,τι απομένει

Στο καλό

2011-08-23T01:53:00.001+03:00

Όλα

κοπάζουν κοπάζουν κοπάζουν

κάνουν έλικες

κοπάζουν

στόματα, δέρμα

τριβή

κοπάζουν

μιλούν με βουητά

τεντώνονται

κοπάζουν

ψάχνουν τον ήλιο

ακουμπάνε

ξεκουράζονται

κοπάζουν

διαγράφουν κύκλους

λακκούβες με τα πόδια στην άμμο

μάτια που εξοικειώνονται με καινούργια χρώματα

κοπάζουν

πέτρες – πέτρες – πέτρες

ακούραστη βουλιμία για το αύριο

μέσα – έξω γκλιν -γκλάν

γη που μυρίζει μέλισσες

όρθιες τριχες – φόβοι

κοπάζουν

γίνονται προς τα πίσω

προς τ ανάποδα

μπαίνουν μες στην κουφάλα του δέντρου

Δεν είναι <<κάτι>>

αν δεν το θες

πέρα από ανακούφιση

της λαχανιασμένης διάρκειας

μια λαχτάρα που κυλάει αλλιώς

κι οι συγκινήσεις

-με ατόφιες τις εντάσεις τους-

κοπάζοντας

μας γαργαλούν

(μέσα απ την κουφάλα)

την φτέρνα.

δεν είμαι του γούστου μου

2011-08-09T14:14:00.003+03:00

Τα είχα βάλει με την αισθητική της εδώ και καιρό
"Μα τι γούστο είναι αυτό που έχει;" ήταν η συνηθισμένη μου απορία...

Έως ότου σκέφτηκα ότι αυτή με έχει διαλέξει...
Ότι της αρέσω
Ότι είμαι μέρος μιας αισθητικής που με απωθεί

Και έτσι, σκέφτομαι αν θα πρέπει να πάψω να κολακεύομαι όπως πριν

Αγαπημένη μου

2011-08-06T21:23:00.001+03:00

Δώσε μου τα χέρια σου να κρατήσω τη ζωή μου.
Σ’ εύρισκα, αγαπημένη,
στο χαμόγελο όλων των αυριανών ανθρώπων.
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου.

Yστερα έρχόταν η βροχή.
Mα έγραφα σ’ όλα μας τα χνωτισμένα τζάμια τ’ όνομα σου
κι έτσι είχε ξαστεριά στη κάμαρά μας.
Kράταγα τα χέρια σου
κι έτσι είχε πάντοτε η ζωή ουρανό κι εμπιστοσύνη.
Tα μαλλιά σου είναι μαύρα όπως μια νύχτα,
στο στόμα σου ανασαίνει ολάκερη η άνοιξη…

Oλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο αγάπη μου,
τότε που μου χαμογελούσες.

Στην πιό μικρή στιγμή μαζί σου,
έζησα όλη τη ζωή.

Hξερες να δίνεσαι, αγάπη μου.
Δινόσουνα ολάκερη
και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια αν έχεις ολάκερη δοθεί.

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.
Kαι τότε όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια
θάναι δικά μας.

Θά ‘θελα να φωνάξω τ’ όνομά σου,
αγάπη μου, μ’ όλη μου τη δύναμη.
Nα το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο
καμιά ελπίδα πιά να μήν πεθάνει.

Ναι, αγαπημένη μου, πολύ πριν να σε συναντήσω
εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα…

Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά-θυμάσαι;-
μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά
σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια
με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου,
αγαπημένη μου…

Αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ’ τον έρωτα
εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα
και πάλι την ελπίδα.

Τ.Λειβαδίτης

2011-08-05T02:24:00.001+03:00

Αυτή η κουβέρτα που τυλίγεται γύρω μου

κλείνει μέσα της

μια πρωτόγονη ζάλη κι ένα χαμόγελο σκαθαριού

όταν την βγάλω θα’ χει

την γεύση της θάλασσας και του κορμιού μου

Ευτυχώς το φεγγάρι δεν μυρίζει

γιατί θα μπορούσα να μπερδέψω την δική σου μυρωδιά με την δική του

Έτσι συνήθισα να ονειρεύομαι στιγμές

που ένα κούφιο ξύλο

θα στενάζει κάτω απ’ τα χέρια μας απ’ τον ανθρώπινο πόνο

που θα χανόμαστε στα σκοτεινά νερά

με μάτια κλειστά

και πόδια λυγισμένα,

θα λικνιζόμαστε σ’ άλλους χρόνους,

θ’ ακουμπάμε τα’ απογεύματα

μ’ ένα βιβλίο στον δυνατό κορμό μιας σκιάς

κι ο λίγος ουρανός που θα μας αντιστοιχεί

θα χει σχήμα από δάκρυ..

.. σαν κι αυτά που πέφτουν

απ’ τις συναχωμένες μύτες κοπαδιού ελεφάντων,

ενώ σαστισμένα πιο δίπλα

ένα άλογο παρακολουθεί ,

χωρίς να νιώθει

το φοβισμένο ποντίκι

που ανηφορίζει την πλάτη του..

Μπερδεύτηκες;

ναι

σ’ αυτήν την εκστατική ρουφήχτρα της φύσης

γλίστρησα και χτύπησα

τώρα πονάει το μυαλό μου.

Οι αναμνήσεις

κόκκοι άμμου σε μια κλεψύδρα

που τη γυρνάς και τη γυρνάς

πάνω – κάτω σαν παιχνιδάκι

εγώ πρέπει να βρίσκομαι

στο πιο στενό της σημείο ,

για κάθε κόκκο που περνάει

έχω μια εκπόλωση.

Μαλλιάδικο

2011-08-01T14:43:00.005+03:00

Τόπος λιτός
άγονη γη
και σκουριασμένη πέτρα

όπως η θάλασσα την άμμο
ξεκάθαρη,η λαχτάρα μου για σένα.

να λυπηθεί τον εαυτό του...

2011-07-27T11:27:00.007+03:00

-Δεν σε ξέρω, γύρισε σε παρακαλώ από το άλλο πλευρό και κοιμήσου.

Η φωνή της ήταν πάντα η ίδια η ειλικρίνεια.Τού είπε ότι δεν τον ξέρει ενώ είχαν έρθει μαζί διακοπές εδώ και λίγες μέρες σ' αυτόν τον διαβολότοπο, στο ίδιο δωμάτιο, ως ένα πολυκαιρισμένο ιδιότυπο ζευγάρι.
Εκείνο που τον ενόχλησε δεν ήταν ότι λίγη ώρα πριν τής είχε μιλήσει άσχημα αλλά ότι θα μπορούσε να κοιμάται με έναν άγνωστο στο ίδιο κρεβάτι...

Πέρασε πολύ ώρα για να θυμηθεί ότι την είχε πονέσει πολύ.Και να λυπηθεί. Τον εαυτό του... Πάντα τον εαυτό του.

2011-07-24T04:13:00.001+03:00

Πρωκτός Πορτοκαλί Ελέφαντα
ΠΠΕ και κύματα
ανοιγμένα στόματα προς τον ουρανό
σκιές που θέλουν να τις γνωρίσεις
μένουν πίσω μικραίνοντας
έχουμε χτίσει
για να μπορείς
να σταματήσεις
, αν θες.
Αυτό το βουητό
συνοδεύει τις φευγαλέες
εικόνες διακριτικά.
Η δική μου ανάγκη
ξέρει με οδυνηρά
αληθινό τρόπο
να μου δείξει
πως
θα μπορούσα να ζήσω αλλιώς
την κίνηση πίσω απ΄την πλάτη σου .
Μάλλον,
δεν θα πω ποτέ ότι συνήθισα
να ανοίγω το παρελθόν
και να κουκουλώνομαι μέσα του
μες στο κατακαλόκαιρο
Πάντα θα με ξαφνιάζει
, να εμφανίζεσαι δίπλα μου
σαν σκέψη
που έχει όψη
και μυρωδιά.
Ανούσιο ,
αυτό το ταξίδι
μοιάζει ανούσιο,
ακούγονται
λέξεις, γέλια
πώς να συντονιστώ;
έχοντας γίνει χίλια κομμάτια;

ένα _ταυτόχρονο_ συμμετρικό χάδι
σε δύο σημεία
είναι από μόνο του ανακούφιση

Μες στ΄ άπειρα
σημεία αναφοράς
δεν έχει νόημα
ο ένας άξονας
κανένα

2011-07-22T05:04:00.001+03:00

Κι ό,τι μ' απόμεινε απ' το πέρασμά σου
σιγά-σιγά ο χρόνος το λειαίνει
σαν ένα βότσαλο της ποταμιάς.
Μονάχα πια για τ' όνομά σου είμαι σίγουρος.
Κι όλο το λέω, το ξαναλέω μπρος στη θάλασσα
μήπως και κάποια νύχτα,
όταν μας πνίγουνε τα σύρματα κι η πέτρα,
το χρειαστώ σα λέξη σωτηρίας
κι ανακαλύψω αιφνίδια πως κι αυτό έχει σβήσει

Τ.Πατρικιος

Χωρίς να σε βλέπω

2011-07-07T16:57:00.001+03:00

Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω
Χωρίς ν’ αγγίζω ούτε μια σκιά απ’ το βήμα σου
Χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα ‘θελες να μείνω;
Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.
Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματά μου
Όταν ανασκευάζω το χαμόγελό σου
Όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα
Μη με πιστεύεις – κι όμως σου λέω την αλήθεια.
Δεν την αντέχω αυτή τη μάταια ελπίδα
Να επιζώ σε μια τυχαία σου σκέψη
Μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ’ την αρχή.

Τ.Πατρίκιος

2011-06-27T21:41:00.000+03:00

Αυτό που φοβόμαστε περισσότερο να αφήσουμε, είναι οι αλυσίδες μας

Περιμένοντας το βράδυ (Τάσος Λειβαδίτης)

2011-05-27T17:31:00.003+03:00

Για ένα σπίτι....

2011-05-24T01:31:00.003+03:00

....δεν είναι λατρεία στα ντουβάρια....απλά αυτό που λέει ο ποιητής παρακάτω...

"Τα σπίτια που είχα μου τα πήραν.
Έτυχε να 'ναι τα χρόνια δίσεχτα πολέμοι χαλασμοί ξενιτεμοί
κάποτε ο κυνηγός βρίσκει τα διαβατάρικα πουλιά
κάποτε δεν τα βρίσκει το κυνήγι
είταν καλό στα χρόνια μου, πήραν πολλούς τα σκάγια
οι άλλοι γυρίζουν ή τρελαίνουνται στα καταφύγια.
Μη μου μιλάς για τ' αηδόνι μήτε για τον κορυδαλλό
μήτε για τη μικρούλα σουσουράδα
που γράφει νούμερα στο φως με την ουρά της
δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια
ξέρω πως έχουν τη φυλή τους, τίποτε άλλο.
Καινούργια στην αρχή, σαν τα μωρά
που πάιζουν στα περβόλια με τα κρόσια του ήλιου,
κεντούν παραθυρόφυλλα χρωματιστά και πόρτες
γυαλιστερές πάνω στη μέρα
όταν τελειώσει ο αρχιτέκτονας αλλάζουν,
ζαρώνουν ή χαμογελούν ή ακόμη πεισματώνουν
μ'εκείνους που έμειναν μ'εκείνους που έφυγαν
μ'άλλους που θα γυρίζανε αν μπορούσαν
ή που χαθήκαν, τώρα που έγινε
ο κόσμος ένα απέραντο ξενοδοχείο.

Δεν ξέρω πολλά πράγματα από σπίτια,
θυμάμαι τη χαρά τους και τη λύπη τους
καμιά φορά, σα σταματήσω ακόμη
καμιά φορά, κοντά στη θάλασσα, σε κάμαρες γυμνές
μ'ένα κρεββάτι σιδερένιο χωρίς τίποτε δικό μου
κοιτάζοντας τη βραδινήν αράχνη συλλογιέμαι
πως κάποιος ετοιμάζεται να'ρθεί, πως τον στολίζουν
μ'άσπρα και μαύρα ρούχα με πολύχρωμα κοσμήματα
και γύρω του μιλούν σιγά σεβάσμιες δέσποινες
γκρίζα μαλλιά και σκοτεινές δαντέλες,
πως ετοιμάζεται να'ρθεί να μ'αποχαιρετήσει

ή μια γυναίκα ελικοβλέφαρη βαθύζωνη
γυρίζοντας από λιμάνια μεσημβρινά,
Σμύρνη Ρόδο Συρακούσες Αλεξάντρεια,
από κλειστές πολιτείες σαν τα ζεστά παραθυρόφυλλα,
με αρώματα χρυσών καρπών και βότανα,
πως ανεβαίνει τα σκαλιά χωρίς να βλέπει
εκείνους που κοιμήθηκαν κάτω απ' τη σκάλα.

Ξέρεις τα σπίτια πεισματώνουν εύκολα, σαν τα γυμνώσεις।"

"το σπίτι στη θάλασσα" Σεφέρης

Δεν είναι τίποτα, απλά μερικές φορές κουράζομαι...

2011-05-18T16:14:00.003+03:00

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΑΡ.1 (ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ)

Ύστερα είδαμε πως δεν ήτανε πρόσωπα

μα οι σιωπηλές χειρονομίες του ηλιοβασιλέματος…

σαν ένας θεός που τον ξέχασαν κι από το βάθος του χρόνου

καλούσε βοήθεια.

O ουρανός αμίλητος και σταχτύς

το ίδιο αδιάφορος και για τους νικητές και για τους νικημένους.

Eίδες ποτέ σου μες στα μάτια των νικημένων στρατιώτων

την πικρή θέληση να ζήσουν!

Η δυστυχία σε κάνει πάντα να αναβάλεις – έφυγε η ζωή

οι φίλοι είχαν χαθεί

κι οι εχθροί ήταν μικρόψυχοι για να μπορείς να τρέφεσαι απ’ το μίσος σου…

…και τα μάτια σου βουρκώνουν, θαμπωμένα ξαφνικά

απο τους παλιούς λησμονημένους θεούς και τις παντοδύναμες

παιδικές ευπιστίες…

Πάνω στα υγρά τσαλακωμένα σεντόνια μαραίνονταν το γέλιο των αγέννητων παιδιών…

και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι

και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.

Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν

Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απο τη στιγμή

που βρίσκουν μια θέση

στη ζωή των άλλων.

Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι

γίνονται οι πιό καλοί επαναστάτες.

Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή

μπροστά στο θάνατο

ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα…

Mεγάλες λέξεις δε λέγαν πια τίποτα και τις πετούσαν στους

οχετούς.

Α, εσύ δεν είδες ποτέ το ίδιο το χέρι σου να σε σημαδεύει αλύπητα

απ’ το βάθος των περασμένων.

…Θέ μου πόσο ήταν όμορφη

σαν ένα φωτισμένο δέντρο μια παλιά νύχτα των Xριστουγέννων…

Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω.

Μισώ τα μάτια μου που πια δεν καθρεφτίζουν τό χαμόγελό σου…

Η πλατεία θα μείνει έρημη

σα μια ζωή που όλα τάδωσε, κι όταν ζήτησε κι αυτή

λίγη επιείκεια

της την αρνήθηκαν.

Χωρίς όνειρα να μας ξεγελάσουνε και δίχως φίλους πιά

να μας προδώσουν…

Γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουνε

μια θέση

στη ζωή των άλλων.

ένα θάνατο

για τη ζωή των άλλων…

2011-05-11T23:46:00.004+03:00

Υπάρχει

μια σαφήνεια

σε κάθε απλωμένο κλαδί,

ο άνεμος

ελεύθερα κινείται

και ταράζει

όλες αυτές τις σκέψεις

Εκεί που είναι πεσμένες

η μια πάνω στην άλλη

παλιές, καινούργιες

σοβαρές, θυμωμένες

περνάει

και τις τινάζει

οι καρποί τους

μπορούν να φαγωθούν

ή να σαπίσουν

και να ταΐσουν άλλους

Εμένα

όμως , μου αρέσει

να τους αποξηραίνω

γιατί βέβαια

δεν είναι ποτέ ίδιοι

αλλάζουν

σχήμα, χρώμα . ναι

αλλά

υπάρχουν κάπου

πιάνουν ένα χώρο

μπορώ να τους αγγίξω.

Ο χρόνος βέβαια

προσπαθεί όντως να πνίξει έναν βάτραχο

κι έτσι

το πολύ πριν

μπορεί κι εμένα ακόμη - που το έζησα –

να ξεγελάσει

Δεν έχει νόημα να υφαίνουμε ιστούς

όταν

ένα παιδί,

ζητάει μια λιχουδιά

Έτσι λοιπόν

οι γραμμές

απ’ το περίπλοκο που πας να φτιάξεις

,αδόμητο ακόμη,

είναι τα πάντα

Έτσι

τα πεσμένα σου ξυλαράκια

στα διάφορα μήκη τους

αυτά έχουνε σημασία μόνο

καθένα τους

κι όλα μαζι

και ‘ κείνο το δικό μου,

περισσότερο

απ’ το να είναι η κάσα της πόρτας

περισσότερο

απ’ το να είναι το τέλος μιας σχεδίας

εκείνο το δικό μου ξυλαράκι

το θέλω σκέτο

μια μέρα απ’ αυτές

υπόσχομαι

να μην το αποξηράνω…

Ο άνθρωπος που ενόχλησε το σύμπαν

2011-05-05T02:09:00.002+03:00

1 χρόνος κατάληψη "σινιάλο" - 5ήμερο εκδηλώσεων

2011-04-26T01:18:00.002+03:00

5ήμερο εκδηλώσεων στον χώρο της κατάληψης
καποδιστρίου & θεσσαλονίκης,
πλ. Παπανικολάου, κάτω Αιγάλεω

Τετάρτη 27/04

19:00 εκδήλωση με θέμα την αποδόμηση του ρατσιστικού λόγου και την αλληλεγγύη στους μετανάστες

Πέμπτη 28/04
19:00 εκδήλωση με θέμα: "η συστημική κρίση συσφίγγει το θεσμό της οικογένειας και ο θεσμός της οικογένειας συσφίγγει το ρόλο της γυναίκας"

Παρασκευή 29/04
19:00 εκδήλωση με θέμα: "από την κυρίαρχη γνώση στην αυτομόρφωση - 1 χρόνος ελεύθερων μαθημάτων στο Σινιάλο"
προβολή βίντεο με συνεντεύξεις μαθητών από σχολεία στο Αιγάλεω

Σάββατο 30/04
19:00 συζήτηση με θέμα "η ανεργία στις μέρες μας"
αμέσως μετά προβολή του ντοκυμαντέρ "China Blue, η καθημερινή ζωή μιας 15χρονης εργάτριας στην Κίνα"

Κυριακή 01/05
12:00 θεατρικό παιχνίδι για παιδιά
15:00 συλλογική κουζίνα
19:00 live: "Δυναμό Σινιάλου"

http://sinialo.espiv.net
sinialo@espiv.net

ΤΟ ΛΙΓΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

2011-04-17T22:14:00.000+03:00

Κρατώ λουλούδι μάλλον.
Παράξενο.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασε κήπος κάποτε.

Στο άλλο χέρι
κρατώ πέτρα.
Με χάρη και έπαρση.
Υπόνοια καμιά
ό,τι προειδοποιούμαι γι’ αλλοιώσεις,
προγεύομαι άμυνες.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασε άγνοια κάποτε.

Χαμογελώ.
Η καμπύλη του χαμόγελου,
το κοίλο αυτής της διαθέσεως,
μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,
έτοιμο.
Φαίνετ’ άπ’ τη ζωή μου
πέρασε στόχος κάποτε.
Και προδιάθεση νίκης.

Το βλέμμα βυθισμένο στο προπατορικό αμάρτημα:
τον απαγορευμένο καρπό της προσδοκίας γεύεται.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου πέρασε πίστη κάποτε.

Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.
Φοράει στολή δισταγμού.
Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι
σύντροφος μου ή καταδότης.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασ’ επάρκεια κάποτε.

Συ δε φαίνεσαι.
Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,
για να ‘χω σταθεί στην άκρη του
κρατώντας λουλούδι
και χαμογελώντας,
θα πει πως οπού να ‘ναι έρχεσαι.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
ζωή πέρασες κάποτε.

Κ.Δημουλά

2011-04-14T14:59:00.003+03:00

Μου την είπανε που δε βάζω αναρτήσεις....

10001111000010001110

2011-03-20T23:05:00.003+02:00

Χαμένος σε ψηφία
Φοράω τις διαθέσεις μου
Σαν καθημερινές αλλαξιές
Αλλά μέσα στον χαμό του σπιτιού μου
Η σωστή δεν βρίσκεται πουθενά

2011-03-18T13:54:00.000+02:00

Πολύ
δυνατό φως
τα πόδια μου
ακουμπούν στη γη
πολύ λίγο
φοράω το κρεβάτι μου
και βγαίνω στο δρόμο
Μη μ’ ενοχλείτε
κοιμάμαι
για να μην χάνω
τον χρόνο μου
σε διαδρομές
μα σε φαντασιώσεις…

Έχεις μια λύπη ανάμεσα
στα δόντια σου
δεν την βλέπεις
γιατί ποτέ δεν χαμογελάς
στον εαυτό σου

Αυτές οι μαμάδες
πλέκουν
συρματοπλεγμάτινα
πουλοβεράκια
για τα παιδιά τους
τα πλέκουν
γιατί δεν κάνει
να τα παίρνουν έτοιμα
ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ

Αυτοί οι άνθρωποι
έχουν ξεσκίσει
τόσα συρματοπλέγματα,
φτάνοντας νηστικοί
μια ανάσα
πριν το πέτο μας..

..αυτό το εμπόδιο
είναι το δυσκολότερο

Ποιο είναι
το πιο πρωτόγονο
πράγμα
που μας ενώνει;
..το ότι είμαστε
όλοι ζωντανοί
ακόμη..

Αυτοί οι άνθρωποι
έχουν την δύναμη
να ξεκινήσουν
από το μηδέν
μαζί μας
όπως
σε κάθε συρματόπλεγμα
χορεύουν τρελαμένοι
γύρω από τον θάνατο

το τελευταίο
είναι το δυσκολότερο

Παραμονές

2011-03-09T20:10:00.003+02:00

Αρώματα και χρώματα
τριγύρω πως να ναι όλα λες
διαποτίσμος στο πέρασμα
σε δρόμους, ανθρώπους και αυλές
αυτοαναφορικα στα λεω, επιδερμικά καλέσματα
με δύσοσμες δικές σου, ενδόμυχες πτυχές.

Πτώματα και σώματα
παλεύουν απ το χθές
στο τώρα για μετά
σε βαθύ πηγάδι, ξερόλιθες φωνές
ανήμερα λακτίσματα
για της ανοιξιάς, ανθοζωές.

Κόμματα και δόγματα
άγουνε και φέρουν ουρλιαχτά
πνιγμονές, με ηδύφωνες ειδήσεις
τάματα και οράματα
τανύζουν συνειδήσεις
με απατηλές ελπίδες και όνειρα φρικτά.

Χώματα και στρώματα
τέφρα της γης, σιγή
βλέννες γόοι και αίματα
μα των κυριών τα στήθη
να αναβλύζουν απο έγνοια
φόβο, άγνοια και λήθη.

Ρυτίδα

2011-03-07T22:55:00.003+02:00

Μια ελάχιστη πρόποση

στα ονόματα που δεν γιορτάζουν

και στα σώματα χωρίς σκιά.

Στα σακίδια που μεταφέρουν μια πρότερη ζωή και τον εφιάλτη.

Στις καρδιές

που μεταφέρουν μια πρότερη ζωή

και στα ενθύμια

που γραπώνονται απελπισμένα απ' την ιστορία.

Και μια άλλη

στην επιφυλακτική ματιά που ανακουφίστηκε

αντικρίζοντας ντόπιους συμμάχους.

Κι άλλη μια

για τις πληγές που άνοιξαν

οι μαχαιριές της ξιπασιάς

σε κάποιο στενό

ή η σαλιωμένη λεηλασία σε κάποιο δωμάτιο

με "διακριτικό φωτισμό",

εκατό μέτρα ή κάποια χιλιόμετρα

απ' το θρίαμβο της νοικοκυροσύνης,

ή ο μιντιακός οχετός,

ή οι καχύποπτες ματιές στη λεωφόρο,

ή..............................................

Κι άλλη μια

για το εξορισμένο παρελθόν

και το πανταχού παρόν όνειδος.

Και μια οριστική

για την Ουκρανή γειτόνισσα

που δε γουστάρει το ύψος του μπαλκονιού της

να υπολογίζει.

Βράδυ. Πάντα βράδυ.

2011-02-21T23:45:00.007+02:00

Σε δύσκολες γειτονιές

κάποιες φορές

η μέρα σέρνεται ματωμένη

στην άσφαλτο,

ανήμπορη, κακόμοιρη, απαρηγόρητη.

Εσύ τότε κοτσάρεις για στολή

το μαγικό καλειδοσκόπιο

και κάνεις ύπτιο

στην πλατεία

και της ψιθυρίζεις πράγματα

που ποτέ δε θα μάθουμε

γιατί ποτέ δε μας λες.

Μετράμε θανάτους και γεννήσεις

κι έξαφνα οι νερατζιές

μυρίζουν όσο πιο έντονα μπορούν

για ν' αποδείξουν ότι σ' άκουσαν κι αυτές.

Και μετά;

Μετά το λοιπόν

αρχίζουν τ' αφτιασίδωτα

ανεπιτήδευτα γλέντια

της μέρας

της νύχτας

του ήλιου

του φεγγαριού

της μάνας θάλασσας,

της ομιλούσας σιωπής ο θρίαμβος.

Κι ύστερα;

Ύστερα το λοιπόν

κατάκοπες

και κατάκοποι

πέφτουμε για ύπνο

μάταια προσπαθώντας

ν' ανακαλέσουμε το όνομά σου.

Το άλλο πρωί

πειθόμαστε ότι

δεν έχει σημασία πώς λέγεσαι.

Θυμόμαστε μόνο πως έχεις πρόσωπο

κι ας πασχίζεις

ν' αποδείξεις

το αντίθετο.

Όταν τα ρολόγια περιττεύουν

2011-01-03T20:17:00.003+02:00

Τα διαβατάρικα πουλιά, τα αποδημητικά

περάσματα γνέφουνε

έρχονται, μα πάνε.

Με τη μέγα νοσταλγία κι απορία

για αυτά, που τώρα φεύγουν

αν θα τα καταφέρουν.

Αν θα γυρίσουνε ξανά

στον ίδιο το σκοπό

κι ας είναι άλλοι στίχοι

κι ας είναι άλλος ο ρυθμός.

Ή απορείς, αν θα ρθουν πάλι,

σαν άλλα όμως

τα ταξιδιάρικα πουλιά, τα αποδημητικά.

Καλή Χρονιά

2011-01-01T17:28:00.004+02:00

Την υγειά μας να 'χουμε,
που να μη σώσουνε...

Αντί αυτού

2010-12-17T18:30:00.002+02:00

Τόνους πληροφορίας
και ωκεανούς γνώσης.
Μα μια μονάχα σου αποζητώ
χειρονομία σοφίας.

Bloody Mother Fucking Asshole

2010-12-04T11:41:00.000+02:00

Bloody Mother Fucking Asshole
(Martha Wainwright)

Poetry is no place for a heart that's a whore
And I'm young and I 'm strong
But I feel old and tired
Overfired

And I've been poked and stoked
It's all smoke, there's no more fire
Only desire
For you, whoever you are
For you, whoever you are

You say my time here has been some sort of joke
That I've been messing around
Some sort of incubating period
For when I really come around
I'm cracking up
And you have no idea

No idea how it feels to be on your own
In your own home
with the fucking phone
And the mother of gloom
In your bedroom
Standing over your head
With her hand in your head
With her hand in your head

I will not pretend
I will not put on a smile
I will not say I'm all right for you
When all I wanted was to be good
To do everything in truth
To do everything in truth

Oh I wish I wish I wish I was born a man
So I could learn how to stand up for myself
Like those guys with guitars
I've been watching in bars
Who've been stamping their feet to a different beat
To a different beat
To a different beat

I will not pretend
I will not put on a smile
I will not say I'm all right for you
When all I wanted was to be good
To do everything in truth
To do everything in truth

You bloody mother fucking asshole
Oh you bloody mother fucking asshole
Oh you bloody mother fucking asshole
Oh you bloody mother fucking asshole
Oh you bloody mother fucking asshole
Oh you bloody...

I will not pretend
I will not put on a smile
I will not say I'm all right for you
For you, whoever you are
For you, whoever you are
For you, whoever you are

may day

2010-12-03T14:23:00.000+02:00

δεν σας έλειψε πουλάκια μου;

οι κούφιοι άνθρωποι...

2010-11-23T19:20:00.004+02:00

απο το http://aimof.blogspot.com/2010/11/blog-post_22.html

Αχ, Μαρίκα....

2010-11-21T12:39:00.001+02:00

Η μάνα μου είχε έρθει στο χωριό από την Κοκκινιά, στη διάρκεια της Κατοχής.
Η Κοκκινιά ήταν προπολεμικά το κέντρο της προσφυγιάς. Χιλιάδες ελληνικές και αρμένικες οικογένειες συνωστίζονταν στους τενεκεδομαχαλάδες. Έκοβαν κάθε είδους τενεκέδες που έβρισκαν και τους χρησιμοποιούσαν για δομικό υλικό. Κάτι σαν τα πλαστικά που χρησιμοποιούν στις μέρες μας οι πρόσφυγες και οι τσιγγάνοι. Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Στη διπλανή παράγκα από αυτή της γιαγιάς μου, εκεί στην οδό Μεγάρων, έμενε η οικογένεια της Μαρίκας Νίνου. Τότε την έλεγαν Βαγγελιώ. Της είχαν δώσει το όνομα του καραβιού που τους μετέφερε από τη Σμύρνη στον Πειραιά. Γεννήθηκε πάνω στο πλοίο την ώρα του ταξιδιού. Ο καπετάνιος τη βάπτισε Βαγγελιώ.
Ήταν τρία χρόνια μικρότερη από τη μάνα μου, αλλά δε φαίνεται να έμοιαζαν πολύ σαν χαρακτήρες. Εκείνη ζωηρή και ατίθαση, φλέρταρε με όλα τα αγόρια της γειτονιάς. Η μάνα μου, περιστοιχιζόταν από τρία αδέλφια και μάλιστα χασάπηδες που δεν την άφηναν σε χλωρό κλαρί. Μαζί πήγαν στην επαγγελματική σχολή που άνοιξε μια δανέζικη οργάνωση για τις νεαρές Αρμένισσες. Μάθαιναν κέντημα, ράψιμο, μαντάρισμα. Για τη μάνα μου οι γνώσεις αυτές αποδείχτηκαν σωτήριες. Το κέντημα και το μαντάρισμα έγιναν αργότερα η κύρια ενασχόλησή της. Όσο για τη νεαρή Βαγγελιώ, δε φαίνεται να είχε καμιά φιλοδοξία κεντήστρας ή μοδίστρας. Μεγάλωνε και ομόρφαινε, αλλά και ζωήρευε. Έπαιζε κι αυτή και η αδελφή της μαντολίνο και έψελναν στην αρμένικη εκκλησία της Κοκκινιάς κάθε Κυριακή.
Όσο για τις υπόλοιπες συμμαθήτριες της σχολής, είτε ζήλευαν είτε δεν άντεχαν το ταμπεραμέντο της όμορφης συμμαθήτριάς τους. Πουτάνα την ανέβαζαν, πουτάνα την κατέβαζαν, πάντα πίσω από την πλάτη της. Παρ’ όλο που κάθε Κυριακή έψελνε στην αρμένικη εκκλησία μαζί με τη μεγαλύτερη αδελφή της, την Κουαρίκ. Είχαν και οι δύο καταπληκτικές φωνές που τις είχαν κάνει γνωστές σε όλη την αρμένικη παροικία της Κοκκινιάς. Αλλά η μικρή είχε ανησυχίες που δεν ταίριαζαν και πολύ με την εικόνα μιας θεούσας ψάλτριας.
Αργότερα βρέθηκε μπλεγμένη σε μια περίεργη ιστορία με κάποιους νεαρούς ναύτες, σε μια εποχή που η γειτονιά βούιζε εύκολα από τις κακογλωσσιές και που τα νέα διαδίδονταν εύκολα. Και η νεαρή Βαγγελιώ, εκτός από την κακογλωσσιά της γειτονιάς είχε να αντιμετωπίσει και την οργή των δικών της. Και κυρίως του αδελφού της που ήθελε να την σφάξει ο ίδιος για να ξεπλύνει την ντροπή της οικογένειας. Και αυτή για κάμποσο καιρό φρόντισε να εξαφανισθεί. Φιλοξενήθηκε για ένα διάστημα στο σπίτι κάποιου γνωστού τους στρατιωτικού στη Σύρα. Αργότερα, η μάνα της αποφάσισε να την παντρέψει. Παρακάλεσε τη γιαγιά μου να κάνει το προξενιό.
Ο ρόλος της γιαγιάς μου ήταν δύσκολος, παρ’ όλο που ο νεαρός Αρμένης ήταν τσιμπημένος, όπως οι περισσότεροι νεαροί στη γειτονιά, με τη ζωηρή Αρμενοπούλα. Οι γονείς του όμως είχαν τις αντιρρήσεις τους.
– Είναι πολύ ζωηρή, κυρα-Άννα. Δε φαίνεται να έχει μυαλό για σπιτικό.
– Οι ζωηρές είναι αυτές που γίνονται οι καλύτερες μητέρες και σύζυγοι, ανταπάντησε η γιαγιά μου.
Οι διάλογοι αυτοί γίνονταν συνήθως στα τούρκικα. Οι περισσότερες αρμένικες οικογένειες μιλούσαν τούρκικα, αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης συγκατοίκησης με τους τούρκικους πληθυσμούς, σε ένα περιβάλλον που δεν επέτρεπε την έκφραση του παραμικρού στοιχείου αρμένικης κουλτούρας να ανθήσει.
Και μπορεί το προξενιό να πέτυχε, το επιχείρημα όμως της γιαγιάς μου δε φαίνεται να είχε ισχύ για το ταμπεραμέντο της νεαρής νύφης. Παράτησε σύντομα σύζυγο και οικογένεια, πήρε το παιδί και εξαφανίστηκε από τη γειτονιά.
Αργότερα, εμφανιζόταν για ένα διάστημα μαζί με το παιδί, κάνοντας βόλτες στη οδό Μεγάρων, προκλητικά, έχοντάς το ντυμένο σαν ναυτάκι. Κάποια στιγμή εξαφανίστηκε τελείως. Ο άντρας της, για να την ξεχάσει, μετανάστεψε στη Σοβιετική Αρμενία, που μόλις είχε ανακηρυχθεί σε κράτος και μάζευε τους σκορπισμένους Αρμένιους από όλη την Τουρκία και τη Μεσόγειο. Το παιδί το μεγάλωνε κάποια θεία στη Θεσσαλονίκη...
Η μάνα μου την είχε χαμένη για χρόνια, ώσπου κάποια μέρα πήγε να επισκεφθεί μια φίλη της μοδίστρα, τη Σμαρώ.
– Μαρή, ξέρεις ποια συνάντησα χτες;
– Ποιά;
– Τη Βαγγελιώ.
– Άντε. Πού την είδες;
– Είχαμε πάει χτες το βράδυ στο Αιγάλεω, στα μπουζούκια του Τσιτσάνη. Και ’κεί που καθόμασταν και παρακολουθούσαμε το πρόγραμμα, η τραγουδίστρια από πάνω από το πάλκο μας χαιρετούσε. Έκανε νοήματα προς τη μεριά μου. Εγώ νόμιζα πως χαιρετούσε κάποιον από το διπλανό τραπέζι και δεν έδωσα και πολλή σημασία. Αυτή συνέχιζε να κάνει νοήματα. Και στο διάλειμμα ήρθε κοντά μας.
– Σμαρώ, δε με γνωρίζεις; Είμαι η Βαγγελιώ.
– Πού βρέθηκες εδώ, ρε Βαγγελιώ;
Είχε γίνει τραγουδίστρια του Τσιτσάνη. Δεν την έλεγαν πια Βαγγελιώ, αλλά Νίνου. Μαρίκα Νίνου.

(από το βιβλίο: Κυριάκος Αθανασίου, Υιός συμμορίτου, Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας, Μαρτυρίες ΙΙ, Βιβλιόραμα, 2003)

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ Κ.

2010-11-15T10:14:00.001+02:00

ξέρετε Εσείς...

2010-11-14T12:00:00.001+02:00

για το υπόλοιπο σημείωμα στα αιώνια δευτερόλεπτα...

το χαστούκι της αποχής προς... πάσαν κατεύθυνσιν

2010-11-10T12:49:00.001+02:00

*μετέμπνευση από http://blog.stigalaria.org

Εν ευθέτω χρόνω

2010-11-03T20:50:00.002+02:00

Εδώ ο κόσμος φλέγεται, για αλλεπάλληλες εξεγέρσεις
Και εκεί να έχουν κάψες, για νέα κρατικά οιδιπόδεια

Εδώ ο κόσμος γεύεται, ωσμώσεις και διευρύνεται
Και εκεί να έχουν προσδοκίες, σε διαγγέλματα και αξιοκρατίες

Εδώ ο κόσμος πνίγεται, σε δηλητήρια θανατικά και πλαίσια
Και εκεί να αιτούνται, απαστράπτουσα εποχή και στείρωση

Όμως εδώ ο κόσμος, στέκεται και αντιστέκεται
και κυνηγιέται και βασανίζεται και δολοφονείται
Και εκεί, κάποιοι
σταβλισμένοι οικόσιτοι να μηρυκάζουν
να χαρωπούνε θλιβερά, σε αδηφάγες καραμέλες

Τώρα, που γράφεται ιστορία
πάνω στα σώματα μας.

ένα ίσως...

2010-10-23T15:58:00.001+03:00

Μόνο εγώ γνωρίζω τί θα μπορούσα να έχω κάνει...Για τους άλλους είμαι, στην καλύτερη περίπτωση, ένα ίσως.

(Σταντάλ, Το κόκκινο και το μαύρο)

Aναστολή

2010-10-10T12:23:00.002+03:00

Ο,τι ονειρεύτηκα τόσα και τόσα βράδια,
ο,τι πεθύμησα με τόση αλλοφροσύνη,
ο,τι σχεδίασα με τόσο πυρετό,
μόλις σε δω, γλυκιά μου εξουθένωση,
στα μάτια και τα χείλη το αναστέλλω,
για μία στιγμη πιο απελπισμένη το αναβάλλω,
γιατί μονάχα οταν τα χέρια μου σε χάνουν,
η πονεμένη φαντασία μου σε κερδίζει.

Ν.Χριστιανόπουλος

αντι-ποίηση

2010-10-10T00:53:00.001+03:00

σκέψου μόνο οτι μέσα στη δική μου κόλαση,
υπάρχει κι αυτή που μου τροφοδοτείς...

Moρφή και περιεχόμενο

2010-10-07T17:56:00.000+03:00

Ο κ. Κόυνερ παρατηρούσε ένα πίνακα που έδινε σε μερικά αντικείμενα μια πολύ ιδιότυπη μορφή. Κι ο κ. Κόυνερ είπε: Μερικοί καλλιτέχνες όταν μελετούν τον κόσμο την παθαίνουν όπως και πολλοί φιλόσοφοι. Καθώς μοχθούν για την μορφή, τους ξεφεύγει το περιεχόμενο.
Κάποτε δούλευα σ’ ένα κηπουρό. Μια μέρα μου δίνει ένα ψαλίδι και μου λέει να κλαδέψω μια δάφνη. Τη δάφνη την είχαν μέσα σε μια γλάστρα και την δάνειζαν σε διάφορες εκδηλώσεις. Γι’αυτό κι έπρεπε νάναι στρογγυλή σαν σφαίρα. Άρχισα αμέσως να κλαδεύω τα αγριόκλαδα, παιδευόμουν ώρες ολόκληρες μα δεν κατάφερα τίποτα. Πότε κλάδευα την μια πλευρά περισσότερο, πότε την άλλη. Όταν στο τέλος κατόρθωσα να την στρογγυλέψω, η σφαίρα είχε γίνει μικρή σα σβώλος. Ο κηπουρός μου είπε απογοητευμένος. Καλά. Βλέπω την σφαίρα. Που είναι όμως η δάφνη;

«Ιστορίες του κ. Κόυνερ» του Β.Β. (Μπέρτολτ Μπρεχτ)

Ίσως...Κάποτε...

2010-10-07T11:51:00.000+03:00

Για ποιό ταξίδι ξεκίνησες να πας?
Να με θυμάσαι και να μ'αγαπάς

προσωπο-ποίηση

2010-10-05T01:22:00.000+03:00

Βαρέθηκα
Γαμώτο

ΑΝΑΜΟΝΗ

2010-10-03T19:12:00.000+03:00

Σε περιμένω. Μη ρωτάς γιατί.
Μη ρωτάς γιατί περιμένει εκείνος
Που δεν έχει τι να περιμένει
Και όμως περιμένει.

Γιατι σαν πάψει να περιμένει
Είναι σα να παύει να βλέπει
Σα να παύει να κοιτά τον ουρανό
Να παύει να ελπίζει
Σα να παύει να ζει.

Αβάσταχτο είναι... Πικρό είναι
Να σιμώνεις αργά στ'ακρογιάλι
Χωρίς να είσαι ναυαγός
Ούτε σωτήρας
Παρά ναυάγιο...

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

κεραυνοβολημένο δέντρο

2010-09-29T01:48:00.001+03:00

η τέχνη και η ηθική στα ράφια των καταστημάτων;

2010-09-28T16:09:00.004+03:00

η αφομοίωση

η παραγωγή

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ

2010-09-26T23:59:00.000+03:00

Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.
κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις
που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,
δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι, ας κλαις.

Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά
-πόσος καιρός!- τα χάιδεψες μια νύχτα·
και σα ν' ακούς εντός σου να σαλεύει
μια συφορά παλιά και να ξυπνά.

Θα στήσουνε μακάβριο το χορό
οι θύμησες στα περασμένα γύρω·
και θ' ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε
και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.

Τα μάτια που κρεμούν -ήλιοι χλωμοί -
το φως στο χιόνι της καρδιά και λιώνει,
οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες
οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί...

Κ.Καρυωτάκης

Τα ποτήρια και άλλα τινα

2010-09-25T12:02:00.004+03:00

Τα ποτήρια και άλλα τινα

Μπαίνω πάντα στο κρεβάτι μου σα να μπαίνω στο λεωφορείο. Δεν ξέρω που θα με βγάλει. Μετράω από πριν τα λεφτά μου μα ξεχνώ να λογαριάσω εισιτήριο επιστροφής. "Η ζωή" λέει ο πλαϊνός μου κύριος- και φοράει ένα μεγάλο δαχτυλίδι στο δείχτη του δεξιού του χεριού, "δεν είναι από μόνη της ζωή. Είναι η αντίσταση στο θάνατο. Εκεί που η αντίσταση πετυχαίνει, ξεχνιέται η αντίσταση, κερδίζεται κάποια νίκη, επιστρέφει η ωραία, η πρώτη ζωή που δεν ξέρει, που ξέχασε την μάχη της". Εγώ ακούω χωρίς να τον κοιτάζω. Δεν απευθύνεται σε μένα. Βλέπω το δαχτυλίδι του. "Κι η τέχνη" λέει ο άλλος κύριος πλάι του, αυτός που φοράει ένα μικρό δαχτυλίδι στο μικρό δάχτυλο του αριστερού χεριού, "η τέχνη είναι η πράξη που αντιστέκεται στην πράξη, δικαιολογώντας την ζωή χωρίς να πρέπει να το ξέρει, μα το ξέρει. Ειδικά η ποίηση είναι η ίδια η αντίσταση που τείνει να καταργήσει την αντίσταση για να υπάρξει σαν ζωή. Είναι η πράξη της αδυναμίας για πράξη". Αυτός μιλάει με ψιλή φωνή μα δυνατή και καθαρή. Φανερό πως θέλει να τον ακούσω κι εγώ. Εγώ κάνω πως δεν ακούω. Δεν κοιτάω ούτε το μικρό δαχτυλίδι. "Η κριτική" λέει τώρα ο ίδιος με προσποιητά επίσημη φωνή "είναι ο φόβος του προσωπικού θανάτου και η αντίσταση στο φόβο ή μάλλον η λήθη και μεταστροφή του φόβου. Εκεί που ο κριτικός λιγότερο φοβάται, πλησιάζει την ποίηση. Εκεί που αντιστέκεται πετυχημένα στο φόβο του εαυτού του, στο φόβο του κρινόμενου έργου που του δείχνει όλο του το φόβο, στο φόβο της δόξας του άλλου, δημιουργεί κριτική. Ζει την λειτουργία του ίδιου του καλλιτέχνη: φθείρεται και χτίζει. Θεμελιώνει την δόξα του στο θάνατοτης δικής τουπροσωπικότητας. Είναι μια τρομερή συναντηση με όλο το θάνατο".
Αυτό το "τρομερή συνάντηση" το 'πε με τόσο αστεία φωνή, που δεν άντεξα. "Κουραφέξαλα κύριοι" λέω. "ποιος θάνατος κύριοι ποια ζωή, ποιος ποιητής, ποιος κριτικός; Όταν πλύνεις τα ποτήρια, τ' αφήνεις ανάποδα στο μάρμαρο του νεροχύτη να στραγγίξουν.Άμα τα σηκώσεις από κεί μένουν στο μάρμαρο κάτι νερένια στεφάνια που καθόλου δεν σημαίνουν πως εκεί βρίσκονταν πριν ανάποδα ποτήρια. Είναι απλώς νερένια στεφάνια. Όμως, στον αέρα, μένει επ'ακριβώς το σχήμα κι η διαφάνειατων ποτηριών. Έτσι μονάχα να σαλέψεις το μικρό σου δάχτυλο (χωρίς δαχτυλίδι) κουδουνίζει ολάκερος ο αέρας. Είναι αυτό που λέμε στο ποίημα "το ακούω" Μα ο κριτικός, κύριοι, που ν'ακούσει; - κι ας έχει στ' αυτί του ένα γυαλιστερό κουμπί και το σύρμα στην τσέπη του γιλέκου του". Έτσι είπα, στην αρχή θυμωμένος, ύστερα όχι. Κατεβαίνω τα τρία σκαλια του κρεβατιού μου, σπρώχνοντας ελαφρά τον κοιμισμένο εισπράκτορα, κι ανεβαίνω στην στέγη. Βλέπω το λεωφορείο να συνεχίζει τον δρόμο του και τους δύο κυρίους με τα δαχτυλίδια να με κοιτάνε σα χαζοί πίσω από τα τζάμια.

Γιάννης Ρίτσος
ΕΙΚΟΝΟΣΤΑΣΙΟ ΑΝΩΝΥΜΩΝ ΑΓΙΩΝ

2010-09-18T03:49:00.003+03:00

Πάντα θα κοιτάω στην πόρτα ανάμεσα από τον κόσμο
ακόμα και τώρα που η μυρωδιά της αλμύρας εξαφανίστηκε.
Θα αποφυγω τα παγωμένα βλέμματα μήπως και σε δω να στρίβεις στην γωνία.
Κάθησα αιώνια δευτερόλεπτα στην στάση και δεν κατέβηκες.
Τόσο μακριά σου όσο οι ανάσες μας οταν κοιμόμαστε αγκαλιά.

Ο Λ. ο τροτσκιστής

2010-09-15T10:25:00.001+03:00

Τις προάλλες μου μιλούσε ο Α. για τον Λ.

-Δεν φανταζόμουνα ποτέ ότι ο Λ., πωρωμένος τροτσκιστής, που στα 20 του μας είχε ανακοινώσει ότι αν ως τα 30 του δεν έχει γίνει επανάσταση θα αυτοκτονήσει, τελικά στα 30 του έγινε μέλος του ΚΚΕ. Σταλινικότερος του Στάλιν…

Εγώ νομίζω ότι ο Λ. ήταν συνεπέστατος μέχρι κεραίας. Τι άλλο από αυτοκτονία είναι όταν ένας τροτσκιστής γίνεται μέλος του ΚΚΕ;

χρονο -βορα

2010-08-27T01:35:00.003+03:00

απόψε ξεσπούν οι μάχες στη ανταρτεμένη ράχη μου

λεπίδες γίνονται οι σπόνδυλοι

θαρρείς φτερούγες δίκοπες,

που καθεμιά τους έχει καρφωμένο κι έναν αιώνα ανυπαρξίας…

για λίγα δευτερόλεπτα…

πρόσωπα με αλισάχνη

2010-08-23T17:22:00.002+03:00

Θα μπορούσα να σου σκιαγραφήσω, κάθε πτυχή των οροσειρών τριγύρω
Να σου αποκωδικοποιήσω τον κάθε κυματισμό στην ακτή.
Θα μπορούσα να σου μεταφράσω, και των πουλιών την πρωινή πρωτολαλιά
Να σου περιγράψω, ως και τα ιριδίζοντα χρώματα την αυγή.

Στης νύχτας όμως το απόγειο, αναζητώ
όπως και χθες
στο αίθριο του σώματος σου
τις αντάρες της φωνής σου.

Νύχτες που ραίνουμε, με χνώτα και αλμύρα
την ειρωνεία του χρόνου
στο γεμισμάδειασμα του χώρου μας.

τελευταίο μήνυμα

2010-08-09T18:55:00.001+03:00

όταν φύγεις οριστικά
άσε το φως ανοιχτό

η μοναξιά μου
θέλει να διαβάσει τον καφέ σου

καλοκαιρινά...

2010-07-31T09:36:00.004+03:00

"Σαν αρχέγονη μήτρα
η θάλασσα
μας καλεί εντός της."

του Ν.Κ.

Αναρχία και Ζωή

2010-07-09T16:21:00.002+03:00

Φώτα εκτυφλωτικά έκλεισαν τα μάτια μου
Μετρηθήκαμε ξανά, εμείς οι εμφύλιοι εραστές
Κοιταχτήκαμε παίζοντας με κάτι χαλασμένες κιθάρες
Δεν είμαστε μόνοι.Βαδίζουμε στην ουτοπία
Λίγες φορές έχουμε φύγει από την πίσω πόρτα
Και ακόμα και στο κελί δεν ήμασταν μονάχοι
Του χρόνου δεν ξέρω πόσες χορδές θα λείπουν
Ξέρω μόνο ότι περπατήσαμε χερι-χέρι στα σκοτεινά προάστια
Το σινιάλο ήταν η φωτιά και η πόλη κάηκε
Κάποια χαμόγελα έσβησαν στον ήχο μιας πιστολιάς
Αλλά ίσως χωράνε φρικιά στην χώρα των θαυμάτων

Σύντροφοι ευχαριστώ για όλα!!!Ήταν τέλεια!!!Και εις άλλα με υγεία!

από την βόρεια αμερική

2010-07-07T10:37:00.002+03:00

Από τη Βόρεια Κορέα.

2010-07-06T22:43:00.002+03:00

βραδυνό

2010-06-24T11:25:00.003+03:00

πάντα επέλεγε την αντίστροφη διαδικασία
βάθαινε σταδιακά στον έρωτα
ώσπου βρισκόταν ολομόναχος
να εμπλουτίζει του ωκεανού του το έρεβος

ήξερε οτι έτσι θα γίνει

κι όμως επέλεγε πάντα την αντίστροφη διαδικασία

ίσως για να πάει κάθε φορά
λίγο πιο πέρα απο εκείνον...

10 χρόνια και 3 ημέρες στα χνάρια του Θερσίτη

2010-06-23T11:45:00.003+03:00

10 χρόνια ΘΕΡΣΙΤΗΣ

Ραδιουργούμε ενάντια στον πολιτισμό του χρήματος, του εμπορεύματος, των θεαματικών διαδικασιών, της μοναξιάς, της αστυνομίας, του ρατσισμού και
του σεξισμού, της κάθε είδους πρέζας και νάρκωσης. Και συνεχίζουμε...
Στα χνάρια της άρνησης, της αμφισβήτησης, της ανυποταγής, της εξέγερσης!

3 ημέρες στο πάρκο Αντώνης Τρίτσης

Παρασκευή 25 Ιούνη

20:00 συζήτηση: “αυτοοργάνωση και κρίση: λαϊκές συνελεύσεις, υποδομές αλληλοβοήθειας, άμεσες δράσεις”

προβολή: “μέρες λεηλασίας”

Σάββατο 26 Ιούνη

20:30 θεματικός κύκλος για το ζήτημα του φύλου και της πατριαρχίας

προβολές: “γυναικείο σώμα και διαφήμιση”
“thank god I am a lesbian”

περφορματίβιτυ (ιν σίμπλ γουόρντς):
“από τη Judith Butler στον Μπομπ Σφουγγαράκη”

συναυλία: “αδερφές κατσάμπα”
“incognita sperans”
“συντεχνίαπλην στο μίξερ”

Κυριακή 27 Ιούνη

16:00 συλλογική κουζίνα
17:30 παιχνίδι περιπλάνησης στο πάρκο
19:00 ταχυδακτυλουργικά για παιδιά
19:30 συζήτηση: κρίση και καταστολή: από τον εσωτερικό εχθρό στις “επικίνδυνες τάξεις”
προβολή: “σιωπηρός θάνατος”

καθημερινά: χαριστικό - ανταλλακτικό παζάρι, μεταμεσονύχτιες προβολές, έντυπο υλικό

είσοδος: α) δεύτερη είσοδος λεωφόρου Χασιάς
β) είσοδος λεωφόρου Δημοκρατίας
λεωφορεία: α) Α12, Β12 (στάση: 6η Χασιάς)
β) Α10, Β10 (στάση εργατικών πολυκατοικιών)

επίκαιροι αμίλητοι

2010-05-03T02:47:00.004+03:00

Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες περί δημοκρατικής τάξης,

ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.

Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,

οι ηγεμόνες δυναμώνουν,

ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,

των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.

Ετούτων των αμίλητων το πετσί,

περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο.

Τους φτύνουνε καταπρόσωπο

κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο.

Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,

και που το παράπονό τους να πούνε;

Απ’ του μισθού τα ψίχουλα,

πώς να αποχωριστούνε;

Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,

μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.

Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!

Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,

άλλο δε μας μένει.

μαγιακόφσκι β.

δούλοι μέχρι το μεδούλι

2010-04-30T00:40:00.002+03:00

ΑΝΑΡΤΗΣΗ

2010-04-26T00:15:00.002+03:00

ΒΟΡΙΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ

2010-04-13T09:40:00.003+03:00

Συναντιόμαστε σαν τα παγόβουνα,
όχι επειδή έχουμε πια παγώσει,
αλλά γιατί από τα όσα δείχνουμε
κρύβουμε ακόμα περισσότερα
κάτω από την επιφάνεια του νερού.

Τ. Πατρίκιος

2010-04-06T21:06:00.002+03:00

Εγινε ξαφνικά
όπως ξαφνικά έρχεται και η άνοιξη

Μιλούσα για αγάπη
κι η αγάπη ήσουν εσύ
μιλούσα για το φιλί και το φιλί ήσουν εσύ
με το όνομά σου,
την διεύθυνση του σπιτιού σου
το δειλινό χαμόγελο
που μόνο εγώ μπορούσα να το βλέπω
πως να υπάρξει τώρα
εκείνο το χαμόγελο
όταν κανείς δεν το καταλαβαίνει;
(Μα κι αν το καταλάβει θα πάψει πια να είναι το ιδιο).
Πως να υπάρξει εκείνη η μουσική
που μου ζητούσες να σφυράω;
Πόσες φορές την εμπιστεύτηκα
στον νυχτερινό άνεμο
στα κουρασμένα ηλεκτρικά
Την άκουσες ποτε;
Ήταν για'σένα.
Δεν το παραδεχόμουν.
Μα ήταν.
Δεν έβλεπα
τις μικρές σταλαγματιές,το φως,
που πέφταν στο φεγγίτη μου
διαπερνώντας τις φυλλωσιές των σύνεφων.
Λιώσανε απότομα τα κρύσταλλα.
Μια φωτεινή πλημμύρα
σκόρπισε την επιμονή της σκόνης
τα μισοτελειωμένα βήματα.

Δεν ξέρω πως έγινε
(ίσως και να ξέρω...)
όμως το φως ποτέ δεν είχε στερέψει.
Να μου χαμογέλασες ποτέ
από μακριά;
Δεν γίνεται.Κάποια στιγμή θα χαμογέλασες.
Ακόμα και όταν έδιωχνες
κάθε τι δικό μου.
Ακόμα κι όταν νόμισες πως το'διωξες.

Τ.Πατρίκιος

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!!

2010-03-29T10:53:00.004+03:00

8 υπέροχα ολοκαίνουρια τραγούδια βρίσκονται πλέον στη διάθεσή μας. Στη σελίδα wxra.squat.gr είναι διαθέσιμα για downloading σε μορφή mp3.

Καλή μας ακρόαση

Zήτω η επαναστατική ποίηση

2010-03-08T14:39:00.003+02:00

H σκηνή μας διαδραματίζεται στο αστάρι(η αλλιώς ναό).Σε μια γωνία ήταν μια παρέα,αυτών που θα λέγαμε lifestyle καλλιτεχνών!Ξέρετε τώρα!Κοκάλινο γυαλί,πολύχρωμο,φουλάρι,πίπα e.t.c!Την ώρα που κάποιοι μου έσπαγαν το αμάξι και μου έκλεβαν την κιθάρα η αγαπητή μας παρέα απαίτησε την ησυχία του μαγαζιού και ΙΔΟΥ!!!

ΜΙΑ ΠΑΡΑΠΟΝΙΑΡΙΚΗ ΚΑΛΗΜΕΡΑ

2010-03-04T12:02:00.002+02:00

9:15. Μια καλημέρα έρχεται από ένα γραφείο στο δικό μου. Μια καλημέρα έφτασε έτσι ακριβώς όπως ακολουθεί. Τηλεφωνικά. Με λόγια δανεικά αλλά όχι ξένα. Με λόγια όχι ξεκάθαρα αισιόδοξα ή απαισιόδοξα. Αλλά δεν έχει σημασία.
Καλημέρα λοιπόν.

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού γι' αλλού ξεκίνησα.

Στ' αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ.
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά,
πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Παράπονο, Ο. Ελύτης

Το μεγαλο Ο

2010-02-28T21:49:00.001+02:00

Εσυ ήσουν που φοβόσουν τις αστραπές

2010-02-26T01:48:00.003+02:00

Όταν τσαλαπατούσα στα λασπόνερα
Όταν ανέβηκα στην καταιγίδα
Όταν ξέχασα τον καπνό μου
Όταν γύρισα να τον πάρω και ήταν άδειος

+τεχνία- : 3 ημέρες ενάντια στο εμπόρευμα και το θέαμα, Βόλος, 26- 28 Φλεβάρη

2010-02-25T16:01:00.004+02:00

Μια κάποια μελαγχολική επιστροφή.

2010-02-22T23:33:00.002+02:00

Στον ουρανό ακροβατεί μεγάλη σκοτεινιά,
Κι έτσι καθώς με πήρε το πάραθυρο αγκαλιά,
με το ένα χέρι
στο δωμάτιο μέσα σέρνω
του δρόμου την απίστευτη ερημιά,
με το άλλο παίρνω
μια χούφτα συννεφιά
και στην ψυχή μου σπέρνω.

Μελαγχολία- Κική Δημουλά

Σήμερα είδα

2010-02-21T23:54:00.004+02:00

Σήμερα είδα τα στενά που έτρεξα
Σήμερα περπάτησα σε δρόμους που κρύφτηκα
Σε γωνιές που κάποτε αγόραζα παύσεις
Κοντοστάθηκα σε χαραγμένες πεταλούδες και πάρκα
Έμεινα στεγνός κάτω από λατομεία
Σήμερα είδα κι ένα σύνθημα που γράψαμε μ'εναν σύντροφο με μαρκαδόρο το ίδιο βράδυ στην ίδια κολόνα με διαφορετικά βλέμματα.
Κάθε σημείο και μια ιστορία κάθε βήμα και μια ανάμνηση
Εδώ που στέκομαι ένας αντάρτης έκανε σαμποτάζ.
Ένα βήμα δεξιά...
Μια σμυρνιά επιτέλους όρισε την ζωή της.
Ένα βήμα πίσω...
Ο μπαρμπα-Βαγγέλης περιμένει μεροκάματο με το φτυάρι αγκαλιά
Ένα βήμα αριστερά...
γουρούνια περιμένουν με τα όπλα παρατεταγμένα να ανοίξει μια πόρτα
Ένα βήμα μπροστά...
Βρες με...να κάνω ρεσάλτο στην καθημερινότητα

(πω-πω τι βλέπεις όταν σου έχει χαλάσει το μηχανάκι)

Απορώ

2010-02-19T00:39:00.002+02:00

Όταν ο άνεμος χάιδεψε τα χείλη μου
θα ήθελα να ήξερα πως αισθάνεσαι
όταν οι σκιές βγήκαν από το πουθενά πηχτές
θα ήθελα να ήξερα πως αισθάνεσαι
τώρα που τρέχεις μακριά μόνη σου
και ο παράδεισός σου ράγισε
θα ήθελα να ήξερα πως αισθάνεσαι
έτρεξα μα δεν σε έφτασα
το φεγγάρι δεν με φώτισε
και τρόμαξες από την ορθότητά σου
θα ήθελα να ήξερα πως αισθάνεσαι

V.

2010-02-17T17:21:00.000+02:00

Γιά σένα έχω μιλήσει σέ καιρούς παλιούς
Μέ σοφές παραμάνες καί μ’αντάρτες απόμαχους
Από τί νά’ναι πού έχεις τή θλίψη του αγριμιού
Τήν ανταύγεια στό μέτωπο του νερού του τρεμάμενου
Καί γιατί,λέει,νά μέλει κοντά σου νά’ρθω
Πού δέν θέλω αγάπη αλλά θέλω τόν άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τόν καλπασμό

Ελύτης-Μονόγραμμα

απολογισμός στη δύση μιας λύπης

2010-02-13T04:29:00.002+02:00

εδώ που φτάσαμε

στυφή γεύση

και πικρή

και μυρωδιά από κανέλλα

λες και δε πέρασε λεπτό

από τους βροχερούς μας περιπάτους.

εδώ που φτάσαμε

ακαθόριστη σκέψη

κίνηση νευρική

ανάμεσα σε βήματα κουτσά

δειλά να περπατήσουμε

για λίγο ακόμα.

εδώ που φτάσαμε

καθρέφτες και σώματα

σκιές σε καθρέφτες

και ατημέλητες φιγούρες

να κραυγάζουν μοναξιά

σε βουβά καταφύγια.

εδώ που φτάσαμε

και μετά κενό

κράτα με σφιχτά

και δες πώς απλώνεται

στα πόδια μας η θάλασσα

αγρίμι κατατρεγμένο.

χάρισέ μου μια τελευταία ματιά

και ετοιμάσου για την ύστατη πτώση.

2010-02-10T11:15:00.003+02:00

Καθώς έσβηνα τα ίχνη μου στην άμμο
Ο άνεμος χόρευε στα μαλλιά του
και η ματιά του έκρυβε τον ήλιο
Πέρα από την έρημο,πέρα από τα κρυφά μας λόγια

Στην καταχνιά,στην θυελλώδη καταχνιά
ανακάλυψα έναν καινούριο κόσμο
στεγνό και απέραντο,αληθινό και ίσως τρομακτικό
έναν κόσμο που είχα αφήσει πίσω μου για χρόνια

Καθώς χάραζα καινούρια μονοπάτια στην άμμο
ακολούθησε το κύμα,κόντρα στον άνεμο
Διέλυσε τα σύννεφα και έφερε την βροχή
Για να βάλει την δικιά του πινελιά στην άμμο

Τα έλεγε ο Γιωργάκης...

2010-02-04T11:30:00.002+02:00

και δεν τον πιστεύατε!!!

2010-02-01T15:28:00.002+02:00

Ένα βράδυ
δεν ήξερα που ήθελα να γυρίσω
Πραγματικά δεν ήξερα
άνοιγα το γκάζι
δεξιά ή αριστερά μπροστά ή πίσω?
ουφ!ο Γιώργος κάπου θα'ναι
μάλλον θα ποτίζει την θλίψη του!
ουφ!Ο Γιώργος κάπου θα'ναι
ποιος ξέρει...
δεξιά λωρίδα,αριστερή λωρίδα
λες να έχει μπλόκο πιο κάτω...?
Ας έχει!
Άνοιξα το κράνος για να αισθανθώ την βροχή!

Ένα κλεμμένο ποδήλατο(παραφραση)

2010-01-27T19:41:00.002+02:00

Θα διασχίσω ένα πρωινό τον κόσμο
και θα 'ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
γιατί μια καινούρια αγάπη θα χύνεται σα μέλι
κι από ένα σημείο τής Γης αυτός ο ήλιος θ' ανατέλλει
πιο όμορφος από ποτέ / σα στρογγυλό χρυσάφι
θα λάμψει στο βλέμμα σου σα μεγάλο διαμάντι

Κι εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι
περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι
γιατί τα όνειρα που κάνω όταν περπατώ στο δρόμο
είναι πιο έντιμα απ' αυτά που μας πλασάρει ο νόμος
ο νόμος μιας εταιρίας, ο νόμος μιας πολιτείας

Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι
τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

Είναι σα μαγνήτης που με κάνει να ονειρεύομαι
να μιλάω στα κτίρια, στα σύννεφα
Να 'χα μια θάλασσα έξω απ' το σπίτι μου
κι όποτε βρέχει να πετάω απ' το μπαλκόνι μου
κρατώντας το χέρι σου για πάντα
στις φραουλένιες πεδιάδες, στις γραμμικές κοιλάδες
Κι όπως συγκρούεται ένα αεροπλάνο στο μυαλό μου
να γίνει το σώμα σου ένα με το δικό μου
Πες μου, πες μου, τι σκέφτεσαι για μένα
όταν τα σώματά μας στέκουν σταυρωμένα
κι από ένα σημείο της Γης αυτός ο ήλιος ανατέλει
Κάποιος τότε σ' ένα στόχο σημαδεύει

Φύλαξε τις εικόνες κι όλα όσα πιστεύεις
στο βιβλίο των ματιών σου είναι όλα αυτά που θέλεις
Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας

μοναδικό!

2010-01-26T12:54:00.003+02:00

Πράγματι είναι μοναδικό γεγονός στην ιστορία της τέχνης!
Μια μελετηρή φοιτήτρια κατόρθωσε να σκουντήσει τον ακροβάτη του Πικάσο και να του αλλάξει κατά μια ή δυο μοίρες τη γωνία της κατεύθυνσης του προσώπου του! Η φοιτήτρια μπορεί να έπεσε πάνω στον ακροβάτη και να έφαγε τα μούτρα της αλλά ο ακροβάτης παρέμεινε σε ισορροπία!
Σκεφτείτε πως χρειάστηκαν 120 περίπου χρόνια για να ταρακουνηθεί έστω και για λίγο ο ακροβάτης....
Η φοιτήτρια που του έβαλε τρικλοποδιά και τον οδήγησε στα επείγοντα του μουσείου αυτή την στιγμή πρέπει να ανακρίνεται...
(για την ιστορία: ο πίνακας είναι της επονομαζόμενης "ροζ περιόδου" / ο Πικάσο συνήθιζε να ζωγραφίζει σαλτιμπάγκους, ακροβάτες, ηθοποιούς τους οποίους τις περισσότερες φορές ταύτιζε με τον εαυτό του)

Φοιτήτρια «σκίζει» πίνακα του Πικάσο

Φοιτήτρια της ιστορίας της τέχνης έπεσε πάνω σε πίνακα του Πικάσο στο Met και προκάλεσε σχίσιμο 15 εκατοστών...

Μια επισκέπτης του μεγαλύτερου μουσείου της Νέας Υόρκης έχασε την ισορροπία της έπεσε πάνω στον πίνακα «Ο ηθοποιός», του Πάμπλο Πικάσο και του προκάλεσε ένα σχίσιμο που για την αποκατάσταση του θα χρειαστεί μια λεπτή « χειρουργική επέμβαση», ανακοίνωσε το Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης (Μet).

H επισκέπτης, φοιτήτρια της ιστορίας της τέχνης, με την πτώση της προκάλεσε κάθετο σχίσιμο λίγο μεγαλύτερο από 15 εκατοστά στον καμβά του έργου, κατά τη διάρκεια του περιστατικού την Παρασκευή, ανέφερε ακόμη το Met. Από την « πτώση» της φοιτήτριας προκλήθηκε ζημιά στην κάτω δεξιά γωνία του πίνακα (οι διαστάσεις του είναι 196x115 εκ.). ενώ το κέντρο της σύνθεσης, έμεινε ανέπαφο σύμφωνα με το μουσείο.

Το έργο αυτό, που φιλοτέχνησε ο Πάμπλο Πικάσο (1881-1973) μεταξύ 1904 και 1905, κατά την ροζ περίοδό του, μεταφέρθηκε στα εργαστήρια του μουσείου, όπου θα του γίνει μια « διακριτική» αποκατάσταση και συντήρηση, πριν από την έναρξη της έκθεσης Πικάσο που προβλέπεται να γίνει στο μουσείο αυτό στις 27 Απριλίου.

Το Met απέκτησε το 1952 το έργο αυτό του μεγάλου ισπανού ζωγράφου που απεικονίζει έναν ακροβάτη με γυρισμένη την πλάτη του και το πρόσωπο του στραμμένο προς τα δεξιά.

http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_25/01/2010_320164